segunda-feira, novembro 05, 2018

Homenaxe a Isidro Novo

Texto lido o sábado 3 de novembro no patio do Vello Cárcere de Lugo, na homenaxe a Isidro Novo.
                                          Imaxe: AELG


Daquela que coñecín a Isidro Novo

Non sabía nin como nin onde o coñecera, ..., quizais fose en Gay-Strip-Tease ou tal vez en Pink Pub. Que importaba. Pode ser que fose practicando o deporte de Lanza-lo anano, ou mesmo cadrando casualmente nalgunha tasca, un día grande en Calquerlandia.
Era 1999 e eu chegaba ao Carne de can, chegaba a Isidro Novo.
Naquel momento, o que houbera antes pasaba a ser irrelevante, o importante comezou a ser o que estaba por vir.
Para un exrocker do Delta do Mississippi, ou máis correctamente da beira oeste do río Enxerto, a quen nin o Romasanta da oralidade popular lograra cativar, encontraba o seu cruce de camiños no canto daquelas páxinas.
Aínda non puxera rostro ao seu nome, pero xa lle debía o primeiro viño que tomamos xuntos, tempo despois.
No fráxil fío temporal da miña memoria, no que xa desistín hai tempo de poñer orde, Isidro devólveme sempre ao Delta Blues do Mississippi, música coa que, sen decatarme, comecei a perfilar, anos atrás, o sentido das palabras que escribín para esta ocasión. Palabras que resultan, sen dúbida, insuficientes, para transmitir nin unha mínima parte da humanidade que atopei no Isidro literario e na persoa na que se transformarían os seus textos co tempo.
Isidro era profundamente crente, daqueles que se afastan do divino, dos que teñen sempre en mente un conto para dar a volta á moral que aquel destila. Isidro era crente dos que cren na liberdade e dignidade humanas, coas que foi tecendo cada unha das fibras nas que pousou as súas letras. Eu enleeime neses fíos unha tarde de 1999. Van xa aló unha chea de anos nos que fun debullando a liberdade e a dignidade humanas que tamén tentei transmitir con cada palabra, cada xesto. Gústame pensar que ambos transitamos por vías paralelas, como as do tren que imitaba á guitarra Robert Johnson, ou o Louisville and Nashville Railroad, L & N, ao que cantaran os Bintangs. O son da vella maquinaria sobre o camiño de ferro, como a voz de Isidro que perdura na memoria polo pouso da súa retranca.
E na súa memoria, o eu, que non é máis que aquel exrocker da banda oeste do río Enxerto, deixa aínda un viño pago, de cando en vez, nalgunha tasca, para algún outro exrocker magoado e sen norte que queira coñecer aquel que foi Isidro Novo.
E parafraseando por última vez aquela Carne de can e, polo tanto, a Isidro, direi que ninguén entenderá que este noso é o máis fermoso happy end.

quarta-feira, outubro 31, 2018

Lapamán (Editorial Atlantis. 2018)




ISBN: 978-84-948456-1-1   
Categoría: Novela fantástica
12,00

Sinopsis
Lapamán es más que una playa del término municipal de Bueu (Pontevedra), es un antihéroe, un ser híbrido que, lejos de defender un paradigma de moral, aplicándola sin misericordia contra los antagonistas de la obra, está lleno de defectos, contradicciones e inseguridades que manifiesta de una forma natural, como cualquier persona real puede hacer a lo largo de su existencia. Al igual que Jacquemort, protagonista de la brillante novela de Boris Vian, Lapamán se presenta a la sociedad en edad avanzada, por lo que, en muchos aspectos, la inocencia lo acompaña en gran parte de sus actos, así como otros rasgos infantiles, que se van matizando a medida que los acontecimientos se suceden. Como con las novelas de Momán acostumbra a suceder, resulta complejo catalogar sus textos en un único género. Hablamos, en este caso, de una novela negra que se acerca al mundo del comic clásico por medio de su protagonista híbrido. Un texto inquietante y de lectura rápida que podría ser descrito como micronovela, término utilizado en múltiples ocasiones por su autor.

En el año 2015, la traducción al castellano de su primera novela de ciencia ficción, El legado extraterrestre. Unamicronovela phychobilly, permitió introducirse en el sistema literario español a este autor en lengua gallega. Anteriormente, el premio NarrativasQuentes 2003, dio a conocer al público gallego a este escritor que ya se venía haciendo un hueco en el campo de la poesía. Su anterior obra, en portugués, idioma al que fue adaptando su escrita, marca el rumbo de su narrativa hacia una suerte de mundo propio, casi surreal. Diferentes premios consolidaron en Galicia a esta figura que ahora amplía su horizonte con una nueva propuesta de ficción. 

Un ano da publicación de Tripas





En novembro cúmprese un ano da saída do prelo de Tripas (Belagua. 2017), un libro de poemas no que recollo a produción poética de, cando menos, seis anos da miña vida. O eixo principal é, xustamente, a elaboración desa secuencia, un intervalo da miña propia traxectoria vital. Podería dicir que se trata dun discurso fragmentado co que tento reflexionar sobre os acontecementos importantes que deixaron pegada, procurando reconciliarme, ao mesmo tempo, co meu pasado.

Trátase dun libro no que se abordan, dende distintas perspectivas, momentos intensos que confeccionan, con dureza, a imaxe dun corpo que se ispe para non permitir que nada fique oculto, evitando que teza enramados confusos cargados de frustración.

Para min é, polo tanto, un libro importante, pero que ao mesmo tempo marca un punto de inflexión co que pretendo romper con esa forma de contarme, universalizando a miña propia experiencia, para espir, do mesmo xeito, o meu entorno máis ou menos inmediato.

Agradecido pola acollida do libro, recompilo hoxe as diferentes impresións que distintos medios foron capturando. Agradecido, tamén, a Estefanía Busto Dopazo pola tradución ao español, coa que se pretendía das cobertura peninsular aos textos.

Mario Regueira escribía, para o número 273 do semanario en papel Sermos Galiza do 21 de decembro do 2017, unha recensión na que resaltaba o «inconformismo e un afastamento voluntario das grandes correntes literarias, tamén no que respecta á procura de subxéneros», facendo referencia ao conxunto da miña obra.

Román Raña daba asúa visión para o Faro de Vigo do 25 de xaneiro do 2018, na que resalta o clima de desolación que marca, como liña definida, as páxinas de Tripas.

Manrique Fernández publicaba, o 1 de febreiro do 2018, unha recensión no xornal electrónico Comarcas na Rede de información dos municipios do sur de Pontevedra, considerándoo un libro visceral e negativista, moi acorde coas imaxes descarnadas que ocasións se mostran.

O día despois da presentación do libro en Lugo, Santiago Jaureguizar publicaba en El Progreso do día 9 de febreiro do 2018, un artigo resaltando aspectos relacionados coa primeira parte do libro, Arrabalde de silencio, nos que mesturo ficción e realidade para falar da chegada da miña nai a Ferrol, procedente do Roxal, concello de Neda.

O suplemento cultural do Faro de Vigo, O Faro da Cultura, do día 22 de febreiro publicaba unha extensa entrevista na que resalto o marcado ton autobiográfico destas Tripas.

Tensy Gesteira realizaba, para a súa bitácora literaria Lecturafilia, unha recensión do libro que acompañaría, días despois, cunha entrevista máis en profundidade.

Xa no mes de xullo, Henrique Dacosta escribía para o Suplemento Cultural Nordesía do Diario de Ferrol do 29 dese mes, unha recensión na que introducía o oxímoron como fío condutor, xa non só en Tripas, senón como recurso poético en todas as miñas obras.

E por último, até o momento, Vicente Araguas, para ese mesmo Suplemento Cultural, neste caso do 21 de outubro, escribía unhas liñas considerando o feito de mostrarme nu na escrita.

Diferentes visións que demostran un amplo abano de temáticas e recursos empregados nun libro que é como unha vida.

quinta-feira, outubro 25, 2018

Santiago Jaureguizar sobre Amuras

Santiago Jaureguizar fala, nun artigo publicado en El Progreso de Lugo o 25 de outubro, sobre Amuras (M Editora. 2018) de Vita Martínez Vérez.

Vita Martínez Vérez dice que somos como las amuras de los barcos, las dos partes que componen la proa, y que únicamente podemos avanzar si lo hacemos en consonancia con otro. Es una seguidora de la teoría de la alteridad de Emmanuel Lévinas, un discípulo heterodoxo de Heidegger. Tras padecer un campo de concentración, Lévina rechazó la concepción de que somos seres para la muerte para afirmar que somos seres para el otro.


Este libro insírese nun proxecto multidisciplinar onde o silencio, o corpo e a palabra son elementos fundamentais para a interacción.

segunda-feira, outubro 22, 2018

Mazás de príncipe

Mazás de príncipe é o título da recensión que Vicente Araguas fai no suplemento Nordesía do Diário de Ferrol sobre Tripas (Belagua. 2017).

Que estamos diante dun poeta “delicatessen”, mesmo cando fai unha especie de loanza á masturbación, na liña do Georges Brassens, de “Fernande” (hai versión moi curiosa de Carla Bruni, por certo), de quen debemos –debo– tomar nota. De novo agora que se (nos) presenta a “calzón quitado”. E non no senso erótico, aínda que este tamén se deixe ver aquí en senso amplo aínda que non tanto como en anteriores entregas momanescas, [...]

terça-feira, setembro 25, 2018

Grupo Operativo Agrocompostaxe



Dende a Sociedade Española de Agricultura Ecolóxica, e diversas asociacións, entidades e empresas, en Valencia (Unió de Llauradors), Euskadi (Gurpide), Castilla La Mancha (Mancomunidad Vega del Henares) e Canarias (ADER La Palma), estamos explorando, a través dun proxecto estatal de Grupo Operativo AGROCOMPOSTAJE, novas posibilidades de compostaxe descentralizado e de proximidade, particularmente da agrocompostaxe, por parte de titulares de fincas agrícolas e gandeiras, como una modalidade para tratar a materia orgánica dos residuos urbanos, contribuíndo a xerar rendas complementarias, mellorando a fertilidade da terra e reducindo custes de recollida e tratamento de esta fracción para os municipios.

É posible acceder á presentación completa do GO no seguinte enlace, pertencente a Vaca Pinta TV.
 

terça-feira, agosto 28, 2018

Amuras

Amuras (M Editora 2018)
Vita Martínez Vérez

Vita Martínez Vérez es doctora en sociología por la Universidad de A Coruña, diplomada en trabajo social y licenciada por las Universidades de Santiago de Compostela y Pontificia de Salamanca.
Actualmente investiga los procesos de alteridad en el campo de educación, desde la poesía corporal que la envuelve.
La fragilidad y la permanencia se abrazan a ella, permitiendo la aparición de nuevos lenguajes humanos que son lugar.
Sus alumnas la llaman Mujer Arena y murmuran enamoramiento entre ella y el Mar. A Vita, se le escapa el amor sin querer, dicen, y es cierto.




La idea levisiana de la alteridad impregna la Amura propuesta por Vita Martínez a lo largo de los poemas aforísticos que dibuja su corporalidad.
Desde la identidad que habita y es habitada, hasta el cuerpo a cuerpo que supone nacer y morir, pasando por la voz del silencio y la palabra.
Si existiese un lugar para declinar el pronombre, sería este poemario, desnudo de pretextos y cargado de intenciones.
Un Yo.
Un Tú.
Que admiran la frontera del Otro y la pared del encuentro forjada en el (Con) texto del Nos‐Otros construido.
Nada...
Todo...
Podéis verbar en infinitivo.
Esa palabra