andas á procura?

Búsqueda personalizada

sábado, janeiro 30, 2010

Sorte ou cabesiña


Un meu compañeiro de Faculdade, sempre me desexaba cabesiña antes dalgunha proba importante. Consideraba que a sorte debía ser só para os xogos do azar, e o traballo debía demostrarse co sentidiño propio de quen se procurou unha bagaxe da que tirar un resultado.
No aspecto político, o PSOE (nin socialista, nin obreiro) abala no bambán da sorte, pechando os ollos durante a caída e abríndoos con sorpresa unha vez que repousa no chan. Ás voltas co gasto social, un gasto que non fai máis que incidir na privatización dos sectores públicos, sen solventar ningún dos problemas acuciantes na sociedade actual. Sanidade desatendida, o ensino con carencias inmensas, e malia isto, convenios con colexios privados, fomento das aseguradoras, desgravación dos planos de pensións... e agora unha redución indirecta dos subsidios por xubilación. Porque o grave do globo sonda na revisión da Seguridade Social, non é o feito de que haxa que demorar o retiro até os 67, o que en ocasións non sería perxudicial para o ben estar da persoa, senón o feito de aumentar os anos que computan para o cálculo da pensión. Os media pertencentes ao réxime, aqueloutros que viran a dereita ou esquerda ou os que abertamente representan ao reaccionarismo español, aplauden a medida, anunciando o holocausto no que todos seremos vellos e miraremos de recuperar o cotizado. Centran a atención do debate nos aspectos máis fútiles, os máis importantes fican no plano oculto, agardando o momento de seren descubertos na cartilla de aforro, por un desconcertado pensionista.
Resulta ben certo que a bagaxe do PSOE correspóndese cunha clara inclinación cara o neoliberalismo. Deixa claro como, nos tempos dunha crise xerada polo grande capital, que soporta a maior parte das iniciativas impulsadas polas privatización dos sectores públicos, e nunha situación na que os cidadáns e cidadás miran de reducir o seu gasto, debido ás condicións de precariedade tanto laboral como salarial, obriga, a esa mesma cidadanía a aumentar o seu gasto contratando seguros para garantir un subsidio digno cando chegue o momento do repouso merecido. Aumentando, deste xeito, a incertidume económica e, como non podería ser doutro xeito, o beneficio das entidades de creto que auspician ditas contratacións. Operacións de baixo risco que deixan un efectivo nada desprezable nas súas arcas.
Unha vez máis, o problema de ser progre. O deber de xustificar á dereita, sen que se note demasiado. O que fai mover aos sociatas no enterno dilema, dereita ou esquerda? A viraxe errática fai que busquen máis o beneficio do azar que unha resposta clara ás cuestións que o goberno dun país crea.

segunda-feira, janeiro 11, 2010

privarsi dell’anima comporterebbe una lauta ricompensa

Nestes días, nos que o tempo é pouco e o cansazo abonda, tento non deixar a un lado a Begoña Caamaño e o seu Circe eo pracer do azul. A delicia das páxinas, correspóndese a unha linguaxe coidada e unha historia cargada de sentido.
Sen facer comparacións que non virían ao caso, e desenvolvendo un traballo que nunca pensara en realizar, véxome Ulises renunciando a Ítaca, pero desta volta, por un outro compromiso que nada garda relación cunha Circe, senón coa guerra diaria medida en décadas até a xubilación.
Gosto, con todo, da forma de traballar, da humanidade coa que se impregna cada visita, malia que o fin sexa sempre o mesmo. Gosto do feito de que se recoñezan as dificultades dun sector que agoniza, xa dende sempre, pero que ten dereitos, e necesidades, malia as privacións, que son inherentes á propia produción.
Con todo, son incapaz de ver até onde chega a renuncia (se é que existe).

Si dice che ad ogni rinuncia
corrisponda una contropartita
considerevole, ma l’eccezione alla regola
insidia la norma.

sábado, janeiro 09, 2010

Rosa Enríquez e a Literatura Necesaria

Hai iso dun mes, chegaba ás librerías Unicrom, de Rosa Enríquez. Catalogada como literatura fantástica, de ciencia ficción ou como novela de anticipación, descobre un mundo tan real que fai que calquera destes calificativos fique como un erro de etiquetado.
Son moitas as ocasións nas que din en falar da que é para min a Literatura Necesaria, pero nunca dou en comezar polo principio, necesaria para quen? Ben, necesaria, en primeiro lugar, para o propio autor ou autora, que busca expresar, valéndose da ficción, as súas máis ocultas inquietudes, ou un período da súa propia existencia que é preciso que saia á luz. Nesta novela acontece todo iso, na miña opinión. Dende o comezo, é que Rosa nos vai dando as claves do que debería ser a súa propia historia. O feito de que Rosa (Asor) sexa o nome da protagonista é un signo indiscutible deste feito. Pero haberá máis. A historia de Rosa, deixa paso ás súas opinións persoais acerca do mundo que nos rodea, moi marcadas no texto, e que, en ocasións, resultan un chisco moralizantes, pero que dan consistencia ao libro, no sentido de que o van facendo máis próximo e familiar. O desacougo de ter algo que dicir e non saber como botalo fóra, disípase entre as páxinas desta novela.
Pero é necesaria tamén para o lector ou a lectora, que pode sentirse identificado en partes da historia real oculta baixo o manto da ficción. Lectores e lectoras vítimas das mesmas inquietudes e das mesmas dificultades para exteriorizalas.
Necesaria, para un sistema literario que debe abranguer todos os eidos, os formatos, os temas que a literatura pode proporcionar. Necesaria para unha lingua minorizada que precisa de lectores e lectoras, de resolver as súas necesidades, ocupando eses nichos menos explorados, e atraendo a curiosidade de quen, por razóns que non imos hoxe expoñer, non ten o costume de ler.
Necesaria, para o idioma, para a súa normalización dentro dunha sociedade que comumente confunde os valores realmente importantes, perdida en necesidades banais creadas por un sistema corrupto, tan só para fomentar a súa alienación.
Alén doutras consideracións, podo catalogar este volume dentro do meu elenco de libros pertencentes a esa Literatura Necesaria, enmarcada no sistema literario galego.

sexta-feira, janeiro 08, 2010

Lingua e xeo


Hoxe tentei ir traballar, e cheguei efectivamente, pero din volta ao ver que era case o único que lograra facelo. A cousa non estaba para moitas valentías. De regreso, quedei bloqueado entre un camión e unha furgoneta, o que fixo que dez quilómetros se convertisen dunha odisea de algo máis dunha hora.
Por outra banda, xa na casiña, recollín este video, dun correo que o meu irmán Miro, tivo a ben enviarme. Das xornadas de Ecolingua, celebradas en Vigo.



Ecolingua 2009: O caso de Luxemburgo from IGEA on Vimeo.

segunda-feira, janeiro 04, 2010

Unha cunca de Paladín

Volvín a casa, era noite xa. Un pouco de pan do xantar sobre a mesa e o Paladín sen gardar, dende o almorzo ás presas, que engulín sen apenas tempo para diluír o cacao no leite morno.
Neste momento non desexaría ir durmir, pero mañá toca un outro día de traballo. Apago a televisión, acesa como única compaña, pero de súpeto sinto a necesidade de escoitar algo, un outro son diverso do que chega da rúa, dalgún veciño constipado, que tuse repetidas veces para despois darse ao descanso desapacible que permite a conxestión. Benny Goodman, Andrews sisters, quen sabe? Un pouco de swing para non pensar na escuridade, na friaxe do exterior que busca entrar polas fendas que a soidade infire nas paredes. Glenn Miller, a quen odiara despois do desafortunado filme biográfico. Levo comigo a música até o cuarto. Non desexo apagar as luces e ficar a escuras en silencio. Quero pechar os ollos escoitando o eco do clarinete, unha trompeta... Aquel 'Sputerò sulle vostre trompe' que recordaba a un Boris Vian cuspindo sobre a trompeta dun Louis Armstrong que foxe.
En Lugoslavia nada é o que era. Tamén é certo que pasaron os anos.
Érgome a apagar a calefacción. Sinto a quentura dos pés por baixo da la da manta que me cubre. Lugoslavia non é o que era. Tampouco eu estou certo de ser o mesmo, malia que hai cousas que non cambian. Sempre cos mesmos medos, a loita constante contra o silencio.

domingo, janeiro 03, 2010

George Grosz traducido por Cunqueiro e chegada a Lugoslavia

En nós todas as paixóns
e todos os vicios
e todos os soles e os astros
abismos e outeiros,
arbres, animais, selvas, ríos.
Nós somos isto.
Facemos a experiencia da vida
nas nosas veas
nos nosos nervios
perdemos pé
afogados entre os bloques grises das casas.
Sobre pontes de aceiro
unha luz de mil lámparas
nímbanos.
E mil noites violeta
graban as enrugas profundas
sober dos nosos rostros.

E xa estaou, instalado na antiga Lugoslavia, cidade para min universitaria, e que hoxe me brinda a oportunidade de comezar novamente. Dividida, como aqueloutra da que toma o nome, Iugoslavia, pero con fondas raíces fortemente afincadas na historia, no pasado que nos vai construíndo, que a foi construíndo como é. E como é? diredesme. É Lugoslavia, a grande descoñecida, a inxustamente valorada, avaliada. Teño, por tanto, comezando dende xa, neste novo emprazamento, o deber de dar a coñecer as potencialidades desta terra, sempre que o tempo e os azos me acompañen. Veño a traballar para retomar os proxectos que tiña abandonados por falta de recursos. Veño, se cadra, a comezar onde o deixara. Unha nova compaña esta onda min. A súa importancia, o seu complemento indícanme o camiño. Agardo cumprir coas espectativas.