andas á procura?

Búsqueda personalizada

segunda-feira, setembro 28, 2009

Encontro na Porta Verde do sétimo andar

O pasado sábado, no pub Uf de Vigo, tivo lugar un novo Encontro, no que lemos textos e amañamos o mundo cun certo sabor a cervexa e poesía.

sexta-feira, setembro 25, 2009

Nexus 6

recuncamos, como a marea, desta volta no Ensalle, para reconverternos en animais humanos(?). De Frida aos replicantes mediando unha soa noite e volvemos sobre os pasos, á procura do viño, Alba, das Rías Baixas, as Altas fican a unha hora do centro das nosas vidas, Compostela.
Cantamos, como non podería ser doutro xeito, cancións reinventadas, como querendo poñer os pés sobre a mesa e finxir despreocuparnos por todo. O noso tempo é así, errático, pasando nun instante cando nos vemos, e semellando non rematar nunca durante as ausencias, pero como ao porco co San Martiño, logo chega abril e volvemos, nós, coa primavera, sobre un Beirut á portuguesa, e o repouso do Xurés, que nos abre as portas dun país coñecido e sempre distante.
E a langosta e o percebe e a crica e o grelo de Barra, aló en Viñó, pasando as congostras de Hío. Logo de Domaio a Meira nun suspiro, xa de volta a casa, e paramos na Xunqueira, a modo, degustando o momento previo a unha nova ausencia e despois volta atrás, tamén no tempo. As estradas escuras na noite, entre o Berbés e Bouzas un par de ducias de prostitutas magoando o chicle coa boca moi aberta e o pasar dos coches que alumean só o asfalto, e as olladas reprobatorias das mulleres cansadas, casadas tamén, que abalan a cabeza cara os lados, mentres o marido realiza a condución mecánica acostumada e imaxina ir máis aló cunha desas rapazas que agochan alcol nas fendas dos muros dos estaleiros, para imaxinar que non vai frío e as horas son realmente minutos.
E agora, escribindo unha crónica a sorte de diario, tentando intuír as Illas Cíes dende a fiestra do despacho, ficando en Toralla, o edificio para o que destinaras un Boeing 747, na noite na que a lúa permanecía brillante sobre o mar de Moaña.

quinta-feira, setembro 10, 2009

os sen medo

Despois da túa recomendación poética, leo a Andrea Núñez:

Ségueme,
non será doado,
mais eu asegúroche uns minutos de intimidade.

Nas estacións de bus nada é doado, a xente móvese dun lado a outro sen
decatarse de que levan quedos moito tempo.

Non te asustes, segue....

eu sigo, sen medo, porque, como se dicía naquela fita, Blade Runner, vivir con medo é o xeito de ser escravo. Polo tanto, o medo non pode ser unha premisa segundo a que cómpra actuar. Non me asusto e sigo adiante. Sorpréndeme tamén Gibson, no seu Apocalypto, cunha mensaxe dun pai a un fillo nun momento de cacería polo monte, ao que lle pide que bote fóra todos os seus medos antes de volver á vila, para non contaminar co seu estado anímico ao resto de membros da tribu.
Podes contar comigo, como dicía Benedetti, para todo e malia todo. O único xeito de sermos libres.

segunda-feira, setembro 07, 2009

A raia, pracer ou morte

de volta da raia, do Condado, do Festival da Poesía, aínda coa resaca do pracer (sempre fermosa resaca e da que un nunca se arrepinte, desexando sempre máis), do reecontro con amigos e amigas, como o Manolo Pipas levando da man o seu libro A Milpa e o Paliacate (do que aproveito para dicir que se presentará este próximo sábado 12, ás 21:30 h na Cova dos Ratos, Vigo), ou mesmo o Kiko Neves, que por aló andaba tamén carghado de poesía.
En canto ás intervencións, ou as aportacións, xa que a que me gustaría salientar, de Carlos Santiago, aparece no libro editado pola SCD Condado, pero non foi lido durante o festival.
Permitídeme que o reproduza:

Soviet Punk I // De cando en vez dáme por escribir poesía/ ou algunha cousa semellante/ non interesa/ se neste delirio histórico e político no que flutuamos/ alguén me ofrecese un cargo no poder/ escollería ser director xeral de policía/ e sometería á república a unha profunda purga cultural/ detería a poetas, narradores e dramaturgos e aplicaríalles a lei entiterrorista/ duros policías ao meu mando interrogarían a todas esas ratas durante horas/ até obter confesións por escrito da súa trivialidade/ ofreceríalles logo a única alternativa posíbel/ ou o suicidio, ou o silencio/ todos e todasescollerían o silencio, moito me temo/ pero o silencio sería o seu mellor poema,/ o seu drama máis sublime/ a novela primeira da nación/ o meu método todalitario e brutal lograría o imposíbel/ unha idade de ouro fundada no silencio/ unha literatura purificada de vacuos e falabaratos/ un renacemento espiritual sen precedentes/ que barato, si, sería o silencio!/ os subsidios eliminados para sempre/ as mafias de esperixilados que parasitan na burocracia cultural, esvaecidas/ o ministerio de cultura, liquidado/ só o silencio pode lograr a felicidade civil/ liberados de vez do tedio histórico e dos carade cu que o glorifican/ tal vez tivese que destruír varios auditorios, museos, bibliotecas, e casas da cultura/ predios sen futuro/ non obstante, deixaría ás silveiras daren conta dos edificios máis emblemáticos/ convertidos así en monumentos ao baleiro absoluto,/ nunha auténtica arquitectura do silencio/ que nos curase de vez/ desa teimosa manía de ser nós mesmos,/ esa pura e barullenta nada////


Este texto, que ten unha segunda parte, marca a excelencia dun festival que coa palabra reinvindica tamén o silencio, de ser necesario e cando é preciso.
Unha segunda parte, tamén sen desperdicio, do que só vou poñer un bocadiño:

Soviet Punk II// Si. A gramática vomitades, e dicides/ que só hai termo real e líricas máis sosas que outras./ Todas elas concibidas só para pacientes potenciais./ Ser un paciente potencial non é exactamente belo,/ un atopa moitas veces un mínimo saber sobre a enseimada/ cando acredita que a razón existe e está sempre do seu lado./ Todos eles viven ben./ Os máis vellos están na Puta Hinopia,/ eses cabróns pódense afastar dos termos reais/ porque xa por aí atoparon quen lles conte o conto chines axeitado./ E aquí na Terra, na noite, non hai Nós que nos valla./ Éche ben certo que ao emprenderdes os emprendedores os vosos irdes e virdes/ o vómito tamén é posíbel./...///

Ben, cos azos dese pracer infindo, que non coñece fronteiras, tamén esas mesmas que se romperon dende a raia ao longo da historia. Coa forza dese amor que nunca será inútil, escribo convencido de que cómpre construír unha alternativa, que outro mundo é posible.

terça-feira, setembro 01, 2009

Despois de RAF

Despois deste filme de Uli Edel, vese claro como os tempos foron cambiando, así como deben cambiar as perspectivas. As agresións do capitalismo nos países acomodados son certamente sutiles, e sutil deberá ser tamén a resposta. Utilizando as estratexias de criminalización na súa contra. A poboación debe entender que o violento é o Estado, xa que responde ás presións dos grandes grupos económicos; que é el o antidemócrata; que atenta sistematicamente contra os dereitos fundamentais, tanto aqueles individuais como dos pobos, e todo baixo a demagóxico e equívoco veo da xustiza.
A acción e o tempo determinarán novas fórmulas.

Neste sentido, ou cando menos a interpretación que eu lle dou ao texto que desexo que se achegue ao que quero dicir, volvo sobre Hans Magnus Enzensberger, nun texto de resistentes que permanecen no silencio do anonimato agardando unha oportunidade, malia que a resistencia non sexa revolución, titulado Luz restante.

Sen dúbida, sen dúbida eu tamén son deses
que aguantan aquí. Facilmente incluso,
en comparación con Kattowitz ou Montevideo.
Acó e aló restos da paisaxe,
rais de ferrocarril enferruxados, abellóns,
un río pequeno, ameneiros e aveleiras,
porque os cartos non chegaron
para a súa canalización. Sobre a auga turbia,
o zunido dos postes de alta tensión
non me molesta. Faime crer
que aínda podo ler un rato
antes de que oscureza.
E se me quero aburrir
aí esta a tele, copos de algodón de cores
sobre os ollos, mentres fóra
os suicidas infantís nos seus Hondas
braman ao redor da praza húmida.
Tamén o ruído, tamén a sede de vinganza
é un signo de vida.
A media luz antes de durmir
nin cólico, nin verdadeira dor.
Como unha leve maniota
sentimos boquexando, ela e máis eu,
o tempo que de minuto en minuto
vaise reducindo.