andas á procura?

Búsqueda personalizada

domingo, agosto 30, 2009

o amor e nós, como forza de traballo

E así permitiches que se inaugurase
unha fábrica de amor tolísimo,
nunca máis tiveches dereito a lamentar inundacións
e eu paguei con pel para explicarche
que para subir ao ceo
preciso dunha escaleira que me leve á túa casa.

Así. Lucía Aldao

sexta-feira, agosto 28, 2009

dous xeitos de dar polo cu

leo un texto de Boris Vian, dedicado a Jean Paul Sartre, despois da publicación de As moscas..


Dous homes pasean pola rúa.

Algúns teñen a ollada apagada como un peúgo sucio
Un moco recurrente obstruelles os cornetes do nariz.

Outros, brillantes, coa mirada viva,
Xiran un bastón mentres se van.

Todos dan polo cu ás moscas.
Pero hai dúas maneiras de dar polo cu ás moscas:

Con ou sen o seu consentemento

Moito falei onte sobre a actual situación do país, neste novo réxime do horror, do suicidio colectivo e como colectividade. Baixo as ordes dun Madrid obtuso, anquilosado no máis escuro da ditadura.

Mais, como reflexión:

hai dúas formas de dar polo cu aos galegos e galegas:

con ou sen o seu consentemento.

segunda-feira, agosto 24, 2009

que te chame o amor

dun agasallo moi especial, sempre en sentido amplo...

Ventura é que te chame o amor un día
e quebres as cadeas e te vaias
con el, que é gran mascato destemido,
moi aberto e potente, que percorre
as distancias máis duras, peregrino.
Que te arrebate coma un vento inmenso,
estrebolín, tormenta, remuíño.

Vaite con el e corre! Se te guía
a espazos antes nunca coñecidos,
deberás entregarte todo enteiro
e serás, claramente, un elixido,
dos poucos paseantes das alturas
da gloria, polas portas do divino

...

Sen sombra e sen amor. Bernardino Graña

domingo, agosto 09, 2009

tell me what'd i say

Caio nesta peza de Ray Charles, malia que a miña versión da infancia fora aquela de Jerry Lee Lewis. Sen dúbida eran outros tempos. Caio nesta peza, porque plantexa unha pregunta, a pregunta que resulta ser a base e o fundamento do post que levo días querendo escribir. A lingua, os convenios co ensino privado, a volta atrás nun plano eólico que pretendía beneficiar non só ás grandes corporacións enerxéticas... e que debo dicir eu de todo isto, senón obviedades. Despois da vitoria do PP, non cabía esperar senón un estado de caos, a volta cara un sistema que prima os intereses privados fronte aos xerais, un tecido que ansía pagar os favores a grandes empresas enerxéticas, a desmembración das estruturas que significaban modestos logros sociais en favor, como non podería ser doutro xeito, do amiguismo, e todo sen rubor ningún, co descaro que dá ter unha maioría absoluta conseguida por medio dunha estratexia de desmobilización e extrema firmeza dunhas bases conseguidas despois de anos de terapia franquista, anquilosadas nun pasado que non pasa, nun apolitismo político sempre en defensa da ultradereita máis reaccionaria, máis colonialista.
Finalmente, despois de días dándolle voltas a estas cuestións son incapaz de sacar algo máis que unha presada de ideas deslabazadas, que frustran a intención de facer unha análise rigurosa e pormenorizada sobre o tema. Mais, non son quen de desprenderme deste desánimo provocado pola enorme decepción. Non me afago, tras ler a prensa, a ver as rúas baleiras, inactivas, baixo un sopor dun vran que non é tal, ou iso din.

terça-feira, agosto 04, 2009

Le Courage des Oiseaux

levo comigo as horas mentres preparo os textos para a Semana do mar de Moaña. Textos que lerei a próxima terza. Levo as horas que deciden pasar, para min como unha lousa, como cando se agarda algo do que se ten a certeza, pero que non dá chegado. Escoito a Dominique A, mentres tento descifrar o sentido das súas letras, xunto con Françoiz Breut e Têtes Raides. Canto máis volume, mais perto estou do que considero a fin da espera.

Para o vran

de maior quero bailar como Pocoyó.