andas á procura?

Búsqueda personalizada

quinta-feira, dezembro 31, 2009

Ana Cibeira


Hipnotizada escrebe
a marea que fuxe
tras semellante anxo

voz de afogada
en horizontal pura
diamando sen identificar
o prezo da escuridade

Ana Cibeira, que hoxe mesmo me informa da súa reseña en Foeminas (Revista Virtual de Xénero da Casa da Muller do Concello de Lugo).

Son anos os que nos separan daqueles inicios na Biblioteca Virtual Galega e, desgrazadamente, son anos tamén dende a última vez que coincidimos, nun acto poético na vila de Combarro.
Ana, coa que coñecín a obra de Miriam Reyes, sempre activa e activista, experimentando formatos pouco usuais da cultura, coa que explora a súa visión feminina, madurada cos anos.
Parabéns pola súa obra, intensísima.

domingo, dezembro 27, 2009

O nomadismo, síndrome ou solución

Destas crises que veñen de anos atrás, sácase unha situación, agora non desexo pensar se corrupta ou non, de nomadismo, dentro ou fóra das nosas fronteiras. É xa coñecido o argumento que asegura que os mozos e mozas, profesionais de calquera eido e nivel de formación, deben curtirse na precariedade para converterse en auténticas persoas de proveito.
Os/as que decidimos, nalgún momento de debilidade inocente, non emigrar, vémonos na obriga de aceptar traballos en distintas partes do país, para continuar enriquecendo a bagaxe nunha única vía, sempre relacionada coa nosa formación específica, e evitar ocupar postos completamente alleos a unha especialidade que levou anos de esforzo encamiñar.
Despois de anos percorrendo, residindo en distintas localidades da Galiza e o extranxeiro, toca recuncar en Lugo. Perdido entre a deslocalización, o apego a ningures e a absurda asunción de normalidade, na que dou en asumir que, para realizarme profesionalmente, debo prescindir dun único lugar de residencia, que debo coñecer estradas, corredoiras e congostras deste país como as liñas da miña propia man, para poder dicirme profesional.
Fronte esta necesidade asumida, que non real, como síntoma dunha enfermidade, que me obriga a cambiar de residencia, atópase a solución a un deses apartados da crise, das crises eternas, como é o desemprego.
Por outra banda, o que vai quedando atrás e os obxectos, os recordos e as persoas que un busca, por todos os medios, levar consigo, para sentir que aínda pertence a algures, a alguén.

quarta-feira, dezembro 16, 2009

Conservas


'Conservas' é o título da obra poética que saíu gañadora do Eusebio Lorenzo Baleirón deste ano. O concello de Dodro achegouse ao Morrazo para premiar a Daniel Costas.

quinta-feira, dezembro 03, 2009

Ortigas

Unha princesa é unha princesa porque ti lle dis así. Se ti lle dis eh ti, convértese en eh ti. Como te chamas? Princesa. Bo, claro. Neste caso é diferente. É como cando a alguén lle poñen Liberdade e logo átana cunha corda ao carriño en que levan ao seu irmán.

Xiana Arias. Ortigas




quarta-feira, dezembro 02, 2009

'Los perros románticos' e as posibilidades do Facebook


Para min, que só hai un par de anos que descubrín a poesía de Roberto Bolaño, a chegada dun libro en formato dixital dunha das súas obras é motivo de celebración. Por medio do facebook, ferramenta que se demostrou medio interesante de contacto entre persoas distantes e con intereses semellantes, chegoume o enlace da felicidade. Unha editora, Delirio, achéganos esta obra mestra da poesía, máis sinxela, máis intensa, máis real. Como a vida mesma.

terça-feira, novembro 24, 2009

o movemento contra corrente

Deste novo proxecto, Road Movie, sempre contra corrente, en malos tempos para a lírica.


sería
mellor gañar a vida
para responder as preguntas dos outros
coas súas mesmas respostas
gañar a vida doutros
cos seus mesmos recursos
vivir a vida doutros
en definitiva
co seu mesmo rostro
o seu mesmo pelo
as súas mans
os ollos afundidos e somnolentos

poderíamos
sen dúbida
convertérmonos noutros
pero non sería igual de divertido
conformámonos con imitalos dende un
escenario
e velos sorrir coas nosas brincadeiras

quarta-feira, novembro 18, 2009

Road Movie

Semanas de vellos proxectos que obrigo a saír adiante, de lecturas a medio camiño de todas partes, como na verdadeira road movie, ás voltas co Ultramarinos, co que promete ser un acto multidisciplinar cheo de reivindicación. Despois de Petín e Moaña, aínda un pouco despistado no meu novo emprazamento, pero contento de volver ao mar e ter a oportunidade de pasear de día e de noite co rumor das ondas de banda sonora. E ademais, a grata compaña, xa imprescindible, que me permite ir saíndo adiante nestes tempos de crise, sempre redutible.
Ben, agardo vervos, polo tanto, o día 25 de novembro, sobre as 22 horas, no Pub Ultramarinos de Compos, nun acto poético-musical-visual contra a violencia machista. Vou pasar lista.

sábado, novembro 07, 2009

sexta-feira, outubro 30, 2009

sexta-feira, outubro 23, 2009

o lastre ideolóxico?

No meu último libro, A Crise Irredutible, facía unha reflexión sobre a renuncia manifesta da 'esquerda' política á súa presuposta ideoloxía. Referíame, concretamente, á que para estes reconvertidos 'a ideoloxía é un lastre do que cómpre prescindir'. Mentres que nun extremo político este feito converteuse en habitual, a dereita mantén intactas as propostas que fixeron del un digno herdeiro do franquismo.
Deste xeito, e como paradigma do primeiro dos casos, observamos como o PsoE (socialista, obrero o español solamente) é, por unha parte, quen de converterse en adalide da loita pola lingua (galega, sobreentendo), acudindo ás mobilizacións pertinentes (iso si, matizando posturas no día despois), para con posterioridade ceder, como bo partido imperialista español, ante a petición do seu socio na lide bipartidista, para oficializar o uso do topónimo, supostamente castelanizado, de A Coruña. (Refírome ao feito de que este luns o Javier Losada convoca un pleno municipal, no que se tratará, como único punto, a oficialidade de La Coruña).
Ben, se prescindimos de todos os antecedentes históricos e etimolóxicos que defenden o uso do topónimo galego, e soportamos o feito de que na Coruña existe unha utilización importante dese tal suposto topónimo 'en español', por que non oficializar directamente 'La Coru'? que resulta infinitamente máis divertido e cosmopolita, e que, segundo o argumento anteriormente exposto, tería o mesmo peso para ser oficial, se non máis, que a utilización do aburrido e anticuado 'La Coruña'.
A postura do PsoE, contrasta enormemente coa firmeza do PP que, malia dirixir a súa carreira cara un suposto centro, do que todos coñecemos a súa localización, á dereita de deus pai, continúa inmutable no seu odio cara todo o que manifeste a diversidade do Estado Español, con premisas rancias e, en ocasións, incluso xenófobas.
É ben recoñecible, sobre todo nos últimos tempos, o declive da ideoloxía como máxima da praxe diaria nos partidos tradicionalmente de esquerda. Na Galiza temos un claro exemplo co nacionalismo oficial, o que provocou unha derrota clara desa 'esquerda', e xa non só electoral, senón perda de confianza, perda de referentes políticos, que reforzaron a mensaxe do PP de que todos os partidos, que toda a clase política sofre das mesmas doenzas e que, polo tanto, debemos desanimarnos fronte calquera cita electoral.
É polo tanto a ideoloxía un lastre? Para a 'esquerda' resulta evidente que si. Despois de desartellar os movementos de base, todo o que cheire a esquerda é un peso morto. Mais non acontece o mesmo coa dereita, que se mantén na súa liña, pasando do Nacionalsindicalismo de Franco, con vencellos fortes ligados á igrexia, até o neoliberalismo económico, mais ligado igualmente aos mesmos condicionantes do conservadurismo e fundamentalismo cristiano.

quarta-feira, outubro 14, 2009

O que faz falta

Para estes tempos nos que se perde a perspectiva do verdadeiramente importante, no que as forzas, supostamente de esquerda, se deixan dominar polos poderes económicos, no que a división da esquerda crea inimigos onde só deberían existir aliados potenciais... por todo iso, unha pausa musical para a reflexión.


sexta-feira, outubro 09, 2009

quinta-feira, outubro 08, 2009

José Régio. Cântico Negro

"Vem por aqui" - dizem-me alguns com os olhos doces
Estendendo-me os braços, e seguros
De que seria bom que eu os ouvisse
Quando me dizem: "vem por aqui!"
Eu olho-os com olhos lassos,
(Há, nos olhos meus, ironias e cansaços)
E cruzo os braços,
E nunca vou por ali...

A minha glória é esta:
Criar desumanidade!
Não acompanhar ninguém.
- Que eu vivo com o mesmo sem-vontade
Com que rasguei o ventre à minha mãe

Não, não vou por aí! Só vou por onde
Me levam meus próprios passos...

Se ao que busco saber nenhum de vós responde
Por que me repetis: "vem por aqui!"?

Prefiro escorregar nos becos lamacentos,
Redemoinhar aos ventos,
Como farrapos, arrastar os pés sangrentos,
A ir por aí...

Se vim ao mundo, foi
Só para desflorar florestas virgens,
E desenhar meus próprios pés na areia inexplorada!
O mais que faço não vale nada.

Como, pois sereis vós
Que me dareis impulsos, ferramentas e coragem
Para eu derrubar os meus obstáculos?...
Corre, nas vossas veias, sangue velho dos avós,
E vós amais o que é fácil!
Eu amo o Longe e a Miragem,
Amo os abismos, as torrentes, os desertos...

Ide! Tendes estradas,
Tendes jardins, tendes canteiros,
Tendes pátria, tendes tectos,
E tendes regras, e tratados, e filósofos, e sábios...
Eu tenho a minha Loucura !
Levanto-a, como um facho, a arder na noite escura,
E sinto espuma, e sangue, e cânticos nos lábios...

Deus e o Diabo é que guiam, mais ninguém.
Todos tiveram pai, todos tiveram mãe;
Mas eu, que nunca principio nem acabo,
Nasci do amor que há entre Deus e o Diabo.

Ah, que ninguém me dê piedosas intenções!
Ninguém me peça definições!
Ninguém me diga: "vem por aqui"!
A minha vida é um vendaval que se soltou.
É uma onda que se alevantou.
É um átomo a mais que se animou...
Não sei por onde vou,
Não sei para onde vou
- Sei que não vou por aí!

quarta-feira, outubro 07, 2009

Filo-café en Petín

Filós:

Um filo-café é um triciclo. Movimenta-se pelos próprios. Não tem petróleo. A sua combustão é activada pelo desejo. Não se paga, não se paga. Apaga-se. E vem outro. Cabeças sem trono. Um filo-café lembra-se. Desaparece sem dor.


Filo-Café: Silencio ou Morte
7 Novembro 2009, 21h
O Catro
Petín (Ourense)
Galiza

Inscrições Abertas:
Para a sua inscrição indique nome, lugar de proveniência e área de emissão, através de incomunidade@gmail.com.
As inscrições estarão abertas até final do mês de Outubro (podendo ser fechadas antes, caso o nº de inscritos o justifique)

Áreas de Emissão: Pensamento, Multimédia, Fotografia, Música, Performance, Poesia, Pequenas-Comunicações, Artesanato, Filosofia, Semiótica, Pintura, Escultura.


Ver mapa más grande

terça-feira, outubro 06, 2009

por un momento


detéñome por un instante polo feito de tomar unha decisión importante, non sen tempo para recrearme no movemento destes últimos días, pois, como aseveraba Zhou Yu naquel magnífico filme dela e do seu tren, quen viaxa ten a oportunidade de que lle aconteza algo na súa vida. Emocionado aínda pola noite de teatro moañesa, recomendo encarecidamente unha obra magnífica representada pola compañía Lagarta lagarta, O Segredo dos Hoffman. Dunha intensidade tal, quen de manter a tensión nun público entregado xa de por si, mais en vilo por unha interpretación tan real que semellaba máis real que a propia realidade. Pero houbo máis. Lamego deitou nas nosas mans un par de libros. Carlos Pinto Vinagre que nos di: dispersos na linha marginal da vida. Carregados, ansiosos, o mundo aos saltos, no trampolim cosmopolita. Tensões. Os desejos do consumo coroam os sentidos. O complexo da existência. O complexo multidireccional. A Paidéia televisiva. Os jornais encharcados de chuva. Pânico nas bolsas, mercados financieiros aos tombos pela colina. Lápis sem tinta... e a Marilia Estela Guedes que se achega ao Titicaca, para asegurar que o sexo perde-se nos ovários/ o amor ganha-se nos vários tons de azul-serenidade/ do altaneiro Titicaca./ Asim admiramos europeias com incas machos/ ao lado/ em perfis esculpidos de condor/ Nas esplanadas. O contrário aínda nao vi. Mais tarde, como non podía ser doutro xeito, Azucar Glass, atopado ao fin, despois de asegurar a Alfonso que me faría con el. E leo: Sentado fumando o último cigarro/ contemplando a torre e a súa luz non solar./ Xa é tarde. A lúa: á miña dereita,/ deus á miña esquerda/ eu eu/ ad infinitum.
Alberte Suras, cedido para crear un novo verso xunto á compaña que nestes últimos tempos soubo materializar a poesía. Na meixela da noite/ esa ollada primeira/ sen distancias vén a verme. / Esa cativa ollada/ de lucidia brancura/ namorando o tempo./ E este agosto interminable/ con recendo a pobo mariñeiro/ solitario amante queda/ dun leve perfebeo./ Esa cativa luzada/ foi unha ollada de amor eterno.
E moito máis, tamén sobre outras congostras dunha vila mariñeira, cun perfil duplo, que describe un cento de sensacións inesquecibles. Pero tamén Alberto Lema co seu Sidecar, Clarice Lispector, Ánxel Fole, e todo por un momento, extendido ad infinitum. Un momento que non pasa.

segunda-feira, setembro 28, 2009

Encontro na Porta Verde do sétimo andar

O pasado sábado, no pub Uf de Vigo, tivo lugar un novo Encontro, no que lemos textos e amañamos o mundo cun certo sabor a cervexa e poesía.

sexta-feira, setembro 25, 2009

Nexus 6

recuncamos, como a marea, desta volta no Ensalle, para reconverternos en animais humanos(?). De Frida aos replicantes mediando unha soa noite e volvemos sobre os pasos, á procura do viño, Alba, das Rías Baixas, as Altas fican a unha hora do centro das nosas vidas, Compostela.
Cantamos, como non podería ser doutro xeito, cancións reinventadas, como querendo poñer os pés sobre a mesa e finxir despreocuparnos por todo. O noso tempo é así, errático, pasando nun instante cando nos vemos, e semellando non rematar nunca durante as ausencias, pero como ao porco co San Martiño, logo chega abril e volvemos, nós, coa primavera, sobre un Beirut á portuguesa, e o repouso do Xurés, que nos abre as portas dun país coñecido e sempre distante.
E a langosta e o percebe e a crica e o grelo de Barra, aló en Viñó, pasando as congostras de Hío. Logo de Domaio a Meira nun suspiro, xa de volta a casa, e paramos na Xunqueira, a modo, degustando o momento previo a unha nova ausencia e despois volta atrás, tamén no tempo. As estradas escuras na noite, entre o Berbés e Bouzas un par de ducias de prostitutas magoando o chicle coa boca moi aberta e o pasar dos coches que alumean só o asfalto, e as olladas reprobatorias das mulleres cansadas, casadas tamén, que abalan a cabeza cara os lados, mentres o marido realiza a condución mecánica acostumada e imaxina ir máis aló cunha desas rapazas que agochan alcol nas fendas dos muros dos estaleiros, para imaxinar que non vai frío e as horas son realmente minutos.
E agora, escribindo unha crónica a sorte de diario, tentando intuír as Illas Cíes dende a fiestra do despacho, ficando en Toralla, o edificio para o que destinaras un Boeing 747, na noite na que a lúa permanecía brillante sobre o mar de Moaña.

quinta-feira, setembro 10, 2009

os sen medo

Despois da túa recomendación poética, leo a Andrea Núñez:

Ségueme,
non será doado,
mais eu asegúroche uns minutos de intimidade.

Nas estacións de bus nada é doado, a xente móvese dun lado a outro sen
decatarse de que levan quedos moito tempo.

Non te asustes, segue....

eu sigo, sen medo, porque, como se dicía naquela fita, Blade Runner, vivir con medo é o xeito de ser escravo. Polo tanto, o medo non pode ser unha premisa segundo a que cómpra actuar. Non me asusto e sigo adiante. Sorpréndeme tamén Gibson, no seu Apocalypto, cunha mensaxe dun pai a un fillo nun momento de cacería polo monte, ao que lle pide que bote fóra todos os seus medos antes de volver á vila, para non contaminar co seu estado anímico ao resto de membros da tribu.
Podes contar comigo, como dicía Benedetti, para todo e malia todo. O único xeito de sermos libres.

segunda-feira, setembro 07, 2009

A raia, pracer ou morte

de volta da raia, do Condado, do Festival da Poesía, aínda coa resaca do pracer (sempre fermosa resaca e da que un nunca se arrepinte, desexando sempre máis), do reecontro con amigos e amigas, como o Manolo Pipas levando da man o seu libro A Milpa e o Paliacate (do que aproveito para dicir que se presentará este próximo sábado 12, ás 21:30 h na Cova dos Ratos, Vigo), ou mesmo o Kiko Neves, que por aló andaba tamén carghado de poesía.
En canto ás intervencións, ou as aportacións, xa que a que me gustaría salientar, de Carlos Santiago, aparece no libro editado pola SCD Condado, pero non foi lido durante o festival.
Permitídeme que o reproduza:

Soviet Punk I // De cando en vez dáme por escribir poesía/ ou algunha cousa semellante/ non interesa/ se neste delirio histórico e político no que flutuamos/ alguén me ofrecese un cargo no poder/ escollería ser director xeral de policía/ e sometería á república a unha profunda purga cultural/ detería a poetas, narradores e dramaturgos e aplicaríalles a lei entiterrorista/ duros policías ao meu mando interrogarían a todas esas ratas durante horas/ até obter confesións por escrito da súa trivialidade/ ofreceríalles logo a única alternativa posíbel/ ou o suicidio, ou o silencio/ todos e todasescollerían o silencio, moito me temo/ pero o silencio sería o seu mellor poema,/ o seu drama máis sublime/ a novela primeira da nación/ o meu método todalitario e brutal lograría o imposíbel/ unha idade de ouro fundada no silencio/ unha literatura purificada de vacuos e falabaratos/ un renacemento espiritual sen precedentes/ que barato, si, sería o silencio!/ os subsidios eliminados para sempre/ as mafias de esperixilados que parasitan na burocracia cultural, esvaecidas/ o ministerio de cultura, liquidado/ só o silencio pode lograr a felicidade civil/ liberados de vez do tedio histórico e dos carade cu que o glorifican/ tal vez tivese que destruír varios auditorios, museos, bibliotecas, e casas da cultura/ predios sen futuro/ non obstante, deixaría ás silveiras daren conta dos edificios máis emblemáticos/ convertidos así en monumentos ao baleiro absoluto,/ nunha auténtica arquitectura do silencio/ que nos curase de vez/ desa teimosa manía de ser nós mesmos,/ esa pura e barullenta nada////


Este texto, que ten unha segunda parte, marca a excelencia dun festival que coa palabra reinvindica tamén o silencio, de ser necesario e cando é preciso.
Unha segunda parte, tamén sen desperdicio, do que só vou poñer un bocadiño:

Soviet Punk II// Si. A gramática vomitades, e dicides/ que só hai termo real e líricas máis sosas que outras./ Todas elas concibidas só para pacientes potenciais./ Ser un paciente potencial non é exactamente belo,/ un atopa moitas veces un mínimo saber sobre a enseimada/ cando acredita que a razón existe e está sempre do seu lado./ Todos eles viven ben./ Os máis vellos están na Puta Hinopia,/ eses cabróns pódense afastar dos termos reais/ porque xa por aí atoparon quen lles conte o conto chines axeitado./ E aquí na Terra, na noite, non hai Nós que nos valla./ Éche ben certo que ao emprenderdes os emprendedores os vosos irdes e virdes/ o vómito tamén é posíbel./...///

Ben, cos azos dese pracer infindo, que non coñece fronteiras, tamén esas mesmas que se romperon dende a raia ao longo da historia. Coa forza dese amor que nunca será inútil, escribo convencido de que cómpre construír unha alternativa, que outro mundo é posible.

terça-feira, setembro 01, 2009

Despois de RAF

Despois deste filme de Uli Edel, vese claro como os tempos foron cambiando, así como deben cambiar as perspectivas. As agresións do capitalismo nos países acomodados son certamente sutiles, e sutil deberá ser tamén a resposta. Utilizando as estratexias de criminalización na súa contra. A poboación debe entender que o violento é o Estado, xa que responde ás presións dos grandes grupos económicos; que é el o antidemócrata; que atenta sistematicamente contra os dereitos fundamentais, tanto aqueles individuais como dos pobos, e todo baixo a demagóxico e equívoco veo da xustiza.
A acción e o tempo determinarán novas fórmulas.

Neste sentido, ou cando menos a interpretación que eu lle dou ao texto que desexo que se achegue ao que quero dicir, volvo sobre Hans Magnus Enzensberger, nun texto de resistentes que permanecen no silencio do anonimato agardando unha oportunidade, malia que a resistencia non sexa revolución, titulado Luz restante.

Sen dúbida, sen dúbida eu tamén son deses
que aguantan aquí. Facilmente incluso,
en comparación con Kattowitz ou Montevideo.
Acó e aló restos da paisaxe,
rais de ferrocarril enferruxados, abellóns,
un río pequeno, ameneiros e aveleiras,
porque os cartos non chegaron
para a súa canalización. Sobre a auga turbia,
o zunido dos postes de alta tensión
non me molesta. Faime crer
que aínda podo ler un rato
antes de que oscureza.
E se me quero aburrir
aí esta a tele, copos de algodón de cores
sobre os ollos, mentres fóra
os suicidas infantís nos seus Hondas
braman ao redor da praza húmida.
Tamén o ruído, tamén a sede de vinganza
é un signo de vida.
A media luz antes de durmir
nin cólico, nin verdadeira dor.
Como unha leve maniota
sentimos boquexando, ela e máis eu,
o tempo que de minuto en minuto
vaise reducindo.


domingo, agosto 30, 2009

o amor e nós, como forza de traballo

E así permitiches que se inaugurase
unha fábrica de amor tolísimo,
nunca máis tiveches dereito a lamentar inundacións
e eu paguei con pel para explicarche
que para subir ao ceo
preciso dunha escaleira que me leve á túa casa.

Así. Lucía Aldao

sexta-feira, agosto 28, 2009

dous xeitos de dar polo cu

leo un texto de Boris Vian, dedicado a Jean Paul Sartre, despois da publicación de As moscas..


Dous homes pasean pola rúa.

Algúns teñen a ollada apagada como un peúgo sucio
Un moco recurrente obstruelles os cornetes do nariz.

Outros, brillantes, coa mirada viva,
Xiran un bastón mentres se van.

Todos dan polo cu ás moscas.
Pero hai dúas maneiras de dar polo cu ás moscas:

Con ou sen o seu consentemento

Moito falei onte sobre a actual situación do país, neste novo réxime do horror, do suicidio colectivo e como colectividade. Baixo as ordes dun Madrid obtuso, anquilosado no máis escuro da ditadura.

Mais, como reflexión:

hai dúas formas de dar polo cu aos galegos e galegas:

con ou sen o seu consentemento.

segunda-feira, agosto 24, 2009

que te chame o amor

dun agasallo moi especial, sempre en sentido amplo...

Ventura é que te chame o amor un día
e quebres as cadeas e te vaias
con el, que é gran mascato destemido,
moi aberto e potente, que percorre
as distancias máis duras, peregrino.
Que te arrebate coma un vento inmenso,
estrebolín, tormenta, remuíño.

Vaite con el e corre! Se te guía
a espazos antes nunca coñecidos,
deberás entregarte todo enteiro
e serás, claramente, un elixido,
dos poucos paseantes das alturas
da gloria, polas portas do divino

...

Sen sombra e sen amor. Bernardino Graña

domingo, agosto 09, 2009

tell me what'd i say

Caio nesta peza de Ray Charles, malia que a miña versión da infancia fora aquela de Jerry Lee Lewis. Sen dúbida eran outros tempos. Caio nesta peza, porque plantexa unha pregunta, a pregunta que resulta ser a base e o fundamento do post que levo días querendo escribir. A lingua, os convenios co ensino privado, a volta atrás nun plano eólico que pretendía beneficiar non só ás grandes corporacións enerxéticas... e que debo dicir eu de todo isto, senón obviedades. Despois da vitoria do PP, non cabía esperar senón un estado de caos, a volta cara un sistema que prima os intereses privados fronte aos xerais, un tecido que ansía pagar os favores a grandes empresas enerxéticas, a desmembración das estruturas que significaban modestos logros sociais en favor, como non podería ser doutro xeito, do amiguismo, e todo sen rubor ningún, co descaro que dá ter unha maioría absoluta conseguida por medio dunha estratexia de desmobilización e extrema firmeza dunhas bases conseguidas despois de anos de terapia franquista, anquilosadas nun pasado que non pasa, nun apolitismo político sempre en defensa da ultradereita máis reaccionaria, máis colonialista.
Finalmente, despois de días dándolle voltas a estas cuestións son incapaz de sacar algo máis que unha presada de ideas deslabazadas, que frustran a intención de facer unha análise rigurosa e pormenorizada sobre o tema. Mais, non son quen de desprenderme deste desánimo provocado pola enorme decepción. Non me afago, tras ler a prensa, a ver as rúas baleiras, inactivas, baixo un sopor dun vran que non é tal, ou iso din.

terça-feira, agosto 04, 2009

Le Courage des Oiseaux

levo comigo as horas mentres preparo os textos para a Semana do mar de Moaña. Textos que lerei a próxima terza. Levo as horas que deciden pasar, para min como unha lousa, como cando se agarda algo do que se ten a certeza, pero que non dá chegado. Escoito a Dominique A, mentres tento descifrar o sentido das súas letras, xunto con Françoiz Breut e Têtes Raides. Canto máis volume, mais perto estou do que considero a fin da espera.

Para o vran

de maior quero bailar como Pocoyó.

quarta-feira, julho 29, 2009

a derrota e o valor pragmático de seguir camiñando

Cando toca, e ás veces acontece que na pugna diaria, segundo eses valores dos que deus sabe pouco (no canto de dicir 'que deus nos deu'), pero que unha minoría decidíu asumir como propios, toca recoñecer que saímos derrotados. Hoxe debín asumir a miña derrota, así o comuniquei a quen correspondía. Lonxe de aceptar a miña declaración, resgardouse por tras dunha defensa de palabras, como se eu andase á procura de culpables, lonxe de min mesmo, cando nin eu son culpable. As derrotas chegan, ben sexa en batallas singulares ou no final da guerra, como colofón a un tempo de contenda. Sexa como for, cómpre sempre non deixarse levar pola decepción e seguir camiñando. Eu sigo camiñando, coido que agora cunha seguridade real, coa que antes non contaba. Considero ese o valor de sabelo todo perdido. O canto peor mellor do consolo, da autosuxestión.
Diso falei tamén, sen querer u sen saber, o 25, cun e cunha poeta. Na literaruta témolo todo perdido. Sen lectores e lectoras, sen administración pública e afincados na comodidade de empresas privadas (editoras) nas que confiamos para crear un ben público que, pola máis elemental lei do capitalismo, élles imposible satisfacer. Nas linguas minorizadas, sobre todo nelas, a cultura non pode ser equiparable ao resto de actividades de lecer, non pode ser obxecto de mercado, xa que non maximiza o beneficio. Deste xeito, os grandes baleiros culturais dos que a empresa privada fuxe, deben ser, na miña opinión, cubertos polos/as propios /as autores/as. Iso quixen responder a unha pregunta sobre a autoedición.
Nestes tempos nos que Galiza é máis Bilingüe que nunca, nos que os cartos públicos deitánse polos camiños de cara ao Xacobeo, nos que Madrid é o noso referente, disque pola esquerda, neles cómpre reaxir da nada, creándonos a nós mesmos, reconvertindo as vellas estruturas se for necesario, con tal de non perdernos no desánimo.
Neste sentido, hai anos, dende aquela vez que un compañeiro me dixera que no local da Cig de Lugo había un par de vietnamitas, é dende aquela que sinto a necesidade de recuperar esa forma de edición, de comunicación. Por primaria, por elemental, sinxela e eficaz. Como aquel xornal que os antigos dadá de Berlín escribiran en letras brancas sobre fondo negro, para favorecer a súa difusión nun quiosco cheo de publicacións.
Cómpre, polo tanto, ser máis nós que nunca diante da adversidade.

segunda-feira, julho 27, 2009

Chopok



visito as nubes, chegado ao ceo ollo en derredor. Desexaría poder ficar anos libando do sucre desas herbas, na quentura dun refuxio a 2000 metros, a kilómetros de todas partes, unha distancia inabranguible que me separa de todo o coñecido. O cumio do Chopok, nos Baixos Tatras. Un alto construído de morillóns (Vaccinium myrtillus), de camiños feitos de pedra e a pedra mesma termando do meu mundo todo. Desexaría que estiveses aquí Su Liz-hen ou a outra ti que non din en coñecer o suficiente. A ti que precisaría coñecer en pequenas doses como te coñezo xa, pero coa seguridade de saber que has estar e, sendo egoista, procurarte para min en cada refacho de vento que murmure o teu nome, en cada golpe da súa friaxe na pel espida.
Desexaría poder librarme de ti, prescindir. Foder con forza esta diglosia de saberme sempre minorizado, de que gañe sempre ese outro, dono das túas partes máis ocultas, carceleiro do meu desexo, da miña máis húmida ansia. Desexaría despedirme para ficar, para cuspir a favor do vento e nunca máis en contra, para ser eu de estar só, eu mesmo en compañía.

segunda-feira, julho 13, 2009

Touche pas



Prepárome para as vacacións. Malia que oficialmente xa estou nelas, teño aínda que deixar un par de cousas feitas antes da viaxe. Un pequeno curso sobre plantas aromáticas e medicinais, deixar a roupa de traballo limpa para o regreso dentro de quince días, trámites burocráticos solventados en forma e prazo... Nada pode quedar sen facer, doutro xeito, non vou ser quen de pensar noutra cousa durante todo o periplo.
Con todo, sabía, souben sempre, que había botar algo en falta cando comezase este breve receso. Asegurámonos que habería unha chamada, unha mensaxe para lembrarnos que seguíamos aí, malia as dificultades. Porque hai amizades que son así, case como unha dependencia, aínda cando non hai nada máis que iso, como se fose pouco. En ningún momento pensei que ese acordo implícito, esa ollada última asinando o compromiso, durase tan pouco. A eternidade de tres días e ningunha resposta. O peor, sempre as distancias que dende a proximidade non se ven, mais si se aprecian en canto se fan efectivas.

quinta-feira, julho 09, 2009

hoxe xiara


terça-feira, julho 07, 2009

Se Grace Slick fose de Trasmonte


Se Grace Slick fose de Trasmonte chamaríase Susana, xamais tería cantado con Great Society, nin formado parte de Jefferson Airplane, pero levaría moi dentro o sacrificio de ser muller abnegada, coa reveldía, como condición, a piques de estourar, reprimida por anos de ser sen participar de si mesma, en absoluto.
Fumaría en silencio, agardando o paso das horas, racionando sorrisos e camiñando insomne cara un destino anunciado.
Hoxe soñei coa Grace Slick de Trasmonte. Non puiden reprimir a necesidade de convidala a unha copa, sen data fixa, cando ela quixera. Sei que non ha querer nunca, pero con gusto mostraríalle a forza da súa independencia, da súa voz erguida sobre as multitudes asombradas.
Se cadra, non me tería fixado nunca na Grace Slick real, porque para min só existe a mácula, a dor que en Trasmonte forxou á eterna Grace Slick.

quinta-feira, julho 02, 2009

Na Revista das Letras do Galicia Hoxe



Hoxe, a Revista das Letras publica Principium Individuationis, unha obriña de teatro sobre ese principio, escrita para rir un pouco.

segunda-feira, junho 29, 2009

Grupos de presión

Sempre dou en lembrar os tempos de Fraga, nos que se identificaba a todo nacionalismo, fóra por suposto do español, co terrorismo. Para soportar aquela tese, ademais da presenza constante nos medios dese argumento, dentro do Estado comezou a gañar protagonismo aquela utilización sensacionalista das asociacións de vítimas do terrorismo, que solicitaban, sen ningún pudor, auténticas barbaridades antidemocráticas amparándose no seu hipervisto sufrimento. Da súa conformación como auténtico grupo de presión, chegouse a ilegalizar toda forma de expresión que puxese en cuestión a estrutura do Estado.
A utilización destas organizacións non era casual, porque axudaba a materializar os desexos dun goberno nacionalista español que, por demócrata, non podía asumir determinados discursos fortemente radicalizados, pero que sucumbía fronte a unha suposta presión social.

Esa suposta creación de debate social, protagonizado por esas organizacións pantasma que existen só para servir de soporte á postura reaccionaria do goberno, na Galiza actualmente do señor Feijoó, e neutralizar as argumentacións da esquerda, que fican nun segundo plano supostamente en nome da tolerancia e a liberdade, non é máis que unha ferramenta minuciosamente orquestada dende a dereita, para confundir a unha poboación allea a todo debate e que se ve integrada nel, asumindo un papel importante e decantándose pola postura máis ruidosa, sinxelamente porque a reacción da ultradereita, en nome do sentido común, involúcraa e asúmea coa altisonancia da súa verborrea.

quinta-feira, junho 18, 2009

Exotismo labriego en Guiriland Compostela



Veño de pasarme pola tractorada asumindo sentimentos fondamente encontrados. Por unha parte, contento pola participación nun encontro que dura xa varios días. Por outra banda, confuso pola actividade desta nova organización, Ganaderos Unidos, coido que xurdida dunha necesidade real de prescindir dos sindicatos agrarios, necesidade case que compartida, perdidos entre a dependencia política e a desmembración. Mais tamén, decepcionado ao asistir, unha vez máis, á perda de norde duns labregos que, afincados erroenamente no apolitismo, sentencian consignas nun idioma foráneo, sen saber ben a quen apuntar, ou apuntando en direccións opostas dependendo das influencias do promotor da consigna. Deste xeito, volven incidir naquela campaña do PP de considerar as explotacións agrarias como empresas suxeitas ás leises do libre mercado. Polo tanto, en imperfecto castellano, liamos pancartas contra a capitalización das explotacións, concretamente de empresas agrarias. Se analizamos o que significa a postura de descapitalizar as explotación, veremos que incidimos na redución, iso si, das amortizacións por inmobilizado, pero recuncamos na xa excesiva dependencia dos insumos externos, caendo no xa coñecido concepto de gandeiros sen terra. Graficamente, a dependencia de insumos externos, en detrimendo das producións propias, deixa ás explotación á mercede dos prezos de mercado dos inputs. Polo tanto, nunha situación xa coñecida e recente de subida do prezo do carburante, que provocou que, en pouco máis dun mes, os prezos da alimentación animal subisen en torno a un 40%, aquelas explotacións que contaban con alimentación de produción interna puideron reducir a cantidade daquel alimento alleo en favor do propio, polo tanto notaron en menor medida a carestía. Mentres que que aqueloutras que dependían por enteiro da alimentación comprada, pagaron prezos abusivos pola alimentación do gando, sen maneira de escapar á crise do petróleo.
Eis, polo tanto, un exemplo do condicionante que supón a descapitalización da explotación. É ben certo que as explotacións gandeiran non funcionan ben con fórmulas neoliberais.
Antes que a completa descapitalización, cómpre incidir na racionalización dos recursos propios.

quarta-feira, junho 17, 2009

a lingua como arma











Para estes tempos de guerra sucia, nos que todo vale para fomentar a discordia, a división máis visceral, nos que a lingua serve, á dereita españolista, como arma para dividir a todo un pobo, cómpre salientar a importancia deste noso recurso, dereito, medio, fin, a lingua galega. Achego un texto que escribín hai tempo,
Por unha palabra tan só. Poema para @s máis nen@s.

segunda-feira, junho 15, 2009

domingo, junho 14, 2009

Obsequio de Marguerite Duras




























As feiras de libros
antigos e de ocasión, entre o esoterismo e a cociña fácil gardan unha chea de sorpresas, non sempre en forma de libro. Hoxe, mentres saía na procura da abnegación, parei na feira do libro antigo situada na alameda e comprei un par de volumes, unha novela de Samuel Beckett e un libriño de Maguerite Duras. No interior deste último atopei dúas xoias dos anos 70. Un vale obsequio de quince pesetas de Jabón Nelia e un papelorio de recollida dun vehículo nun taller. Compriría indagar máis sobre o tema, se cadra dá para algunha historia.

abnegación


volvendo sobre un fragmento dun texto de Xabier Cordal, no que falaba da abnegada marciscadora, e traballando nun novo proxecto, saín á rúa, cargado coa cámara, como xa había tempo que non facía, na procura da abnegación. A abnegación como a negación dun mesmo en favor dos outros.
Como imaxe fetiche, ligada a certa musa protagonista da miña historia en verso, buscaba a imaxe dunha muller, posiblemente coa mácula da vida mostrada na pel (aínda que sone redundante). Finalmente, despois de moita mácula pero pouca abnegación, cando menos evidente, conseguín unha foto, mais que servirá para outra cousa, se é que serve.

quarta-feira, junho 10, 2009

domingo, junho 07, 2009

o subconsciente

É dende a adolescencia que lembro a sensación de presión que no abdome produce a acumulación de cervexa, a piques de estourar a vexiga. Eses momentos nos que un anda á procura dun lugar no que depositar tan molesta carga, camiñando coas pernas cruzadas e parcialmente inclinado cara adiante. Agradécense aqueles bares ou pubs que dispoñen dun lugar limpo e perfumado no que evacuar o fluído elemento. É xustamente o cheiro a ambientador, despois de anos frecuentando os mesmos lugares, o que un acaba relacionando cunha actividade concreta. Xa non a cor da plaqueta, ou a marca ou forma do urinario, senón o cheiro penetrante que permanece na pituitaria, unha vez que se abandona a casa de baño. É tanta a acción do subconsciente que, como cos cans de Paulov, un comeza a accionar o sistema nervioso central, tranquilizando os músculos e relaxiando os esfínteres unha volta que recoñece o cheiro do ambientador, independentemente da acción que estea a realizar nese momento.
Iso foi o que me aconteceu onte, antes da presentación da Crise no Gomes Gaioso. Case como nun ritual, achegueime ao pub irlandés que visito as veces que vou á Coruña, e dirixinme ao baño, co fin de desprenderme da carga que traía xa dende a saída da autoestrada. Non se pode dicir que estivera nervioso unha hora antes do comezo do acto, mais foi tal a acción do subcosnciente, que a modo de terapia, e despois de cheirar aquel aroma tan recoñecible polo meu cerebro, apaguei a luz do baño e pechei a porta tras de min cun sorriso inmenso nos beizos. Cunha expresión tal, que semellaba de artificio. Coido que xa sei a razón pola que vou sempre a ese lugar.

sexta-feira, junho 05, 2009

quarta-feira, junho 03, 2009

primeira dose de reacción

España está de enhorabuena, Fei-jo dá os primeiros bandazos regresivos como este, este ou este. Os bífidos van poder chamarse dende agora Bífidos Activos, coa inxección de cartos que van recibir do goberno... galego?
Un novo apartheid para os galegos e galegas.

terça-feira, junho 02, 2009

a crise no Gomes Gaioso


domingo, maio 31, 2009

pertencemos porque efectivamente somos posuídos

Fóra da utópica democracia participativa, na que é posible artellar maneiras de que a poboación defina un novo contrato social, inserímonos nunha pertenza que o é porque nos posúe.
Hoxe erguinme pensando na estupidez da ultradereita oficial, o Partido Popular. Pensei na mudanza do seu pensamento, dende a restauración borbónica. Dende o conservadurismo de portas pechadas, do fascismo franquista, até o neoliberalismo máis extremo, rompendo coa estratexia do Psoe (socialista, obrero o español solamente) daquel tan aclamado 'estado del bienestar', que non era senón unha transición cara o capitalismo, asegurando temporalmente o nada novidoso sistema mixto de goberno, estado-empresa privada, apurando até o último momento unhas garantías sociais mínimas, para facer gala das siglas dun partido vendido ao nacionalismo español.
Nese proceso de cambio, lento como toda mutación dos partidos consevadores, hai dúas máximas indiscutibles que permaneceron e que permanecerán por sempre, ao máis puro estilo do Partido Republicano estadounidense. Esas máximas son, por unha parte, a do nacionalismo español, diferenciado do chauvinismo francés por adoecer dun sentimento retrógrado e involucionista, do que soubo prescindir este último, e por outra banda, a do fundamentalismo católico, o que non resulta estraño ao ser a igrexa, dende sempre, un dos principais poderes facticos nos principais estados do mundo, ao servizo sempre dos poderes represores.
Un dos principais motivos, ao meu parecer, da ausencia case total de evolución dentro das filas da ultradereita oficial, foron xustamente estas dúas máximas irredutibles. Estou certo que se algúns 'intelectuais' e científicos españois non apoian, abertamente, ao PP é xustamente por non asumir esas dúas rancias premisas. Estou certo de que tipos como Sabater, hoxe en UPeyDeiros, asumirían sen problemas formar parte das filas do Partido Popular, senón fose porque, segundo a estratexia actual da dereita española, o PP deterioraría a súa imaxe de filósofo, pensador, moderno e independente. Por outra banda, as teses deste tipo de individuos, non distan moito da actual forma de ver as cousas da dereita máis rancia.
Mais, con todo, non descarto que nun futuro non moi afastado, forzas como as que hoxe representan unha nova dereita 'sen ideoloxía' sexan o soporte electoral do Partido Popular, por medio de acordos, bipartidos ou mesmo fusións.

terça-feira, maio 26, 2009

Abbiamo sacrificato le bestie


quédome co primeiro verso deste poema porque sinto terme sacrificado a min mesmo, ao instinto máis primario, para satisfacer a necesidade de pertenza, ese contrato social do que non son partícipe, das normas que supón, do que elas negan e que hai de bo nese eu máis íntimo. Sacrificamos á besta para darnos á hipocresía, o sumo pecado, para deixarnos levar pola conciencia que manda, a autocensura, incluso máis que as normas externas. Matamos á besta porque nos lembra esa parte de nós que buscamos ocultar.

domingo, maio 24, 2009

Postura Valentino Rossi

Recoñezo que sempre considerei os retrasos dos avións unha perda de tempo. Mais hai sempre quen saca proveito a estes avatares dun xeito, cando menos en apariencia, produtivo. No caso da imaxe, executivo en postura Valentino Rossi (que para quen non siga o motociclismo, é un piloto de moto GP), confiando o seu lombo en voladizo á forza de compresión soportada polos seus cóbados, que inciden sobre os muslos, firmemente ancorados nas pernas fixadas ao chan. Neste caso, servíu para que eu liberase a tensión de algo máis dunha hora de espera, inventando toda unha historia ao redor da figura deste individuo.
Con todo, non puiden sacar da cabeza, argumentacións que se escoitan camiñando pola rúa, de xente que fala principalmente por non estar calada, e que facían referencia a 'la imposición del gallego'. A tensión que se chega a acumular escoitando as conversas da xente pola rúa é inmensa. Neste caso, debo dicir, brevemente e para que non se me avinagre o estómago, que non me importa o idioma que fale o común dos mortais, malia que preferiría que se asumise o galego dun xeito normal, pero o que si é un dereito dos/as que vivimos en Galiza, e un dereito básico, é o de poder dirixirnos e que se dirixan a nós na nosa lingua nai, en calquera espazo da administración pública, así como que todos os comunidados, que se elaboren dende as distintas administracións, estean redixidos en galego. Esté é un dos dereitos irrenunciables, aos que debemos aspirar como galegos e galegas.

sexta-feira, maio 22, 2009

Filo-Café: A Doença



Filo-Café: A Doença
6 Junho 2009, 21h30
Junta de Freguesia de Espinho
Rua 23, nº 271
Espinho


Além da discussão do tema “A Doença”, das manifestações culturais na forma de performance, poesia, música, pintura, fotografia, etc… será também apresentado o último livro da incomunidade: Moluscos de Mântua” de Carlos Pinto Vinagre.

Informações adicionais e inscrições para participação em http://incomunidade.blogspot.com/

quinta-feira, maio 21, 2009

Siboney



Cando non hai palabras, mellor estar calado. O licor café de sobre mesa ás seis da tarde é case que un suicidio, mais o suicidio feliz. Unha especie de farias suizas, retortas e finiñas, tampouco axudan. Coido ter fumado durante horas, sen chegar até o final.
Agora Siboney, toca un descanso, mais non renuncio a unha segunda volta, máis ben unha cuarta ou..., prefiro non contar. Agardo a túa visita.

segunda-feira, maio 18, 2009

venceredes vós

Por este sábado, porque vencer venceredes vós, pero levades un país de merda.



Un magnífico poema de Darío.

A morte dun xenio

Son poucos os poetas imprescindibles, menos aínda os que permanecerán por sempre. Para min, Benedetti cumpre esas dúas características.

TÁCTICA Y ESTRATEGIA

.
Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos
.
mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible
.
mi táctica es
quedarme en tu recuerdo
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
pero quedarme en vos
.
mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos
.
no haya telón
ni abismos
.
mi estrategia es
en cambio
más profunda y más
simple
mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
por fin me necesites

recuperando The Sonics






HAVE LOVE, WILL TRAVEL

(Richard Berry)
The Sonics


Wow! Have love, oh baby will travel, ah-ha
Have love, oh babe I will travel
I said if you need a lovin' man, mmm I'll travel

Well, I'll travel from Main to Mexico
Just to find a little girl that loves me so
No matter where, no matter where I'll be
I'm lookin' for a woman that'll satisfy me

Have love, oh baby I will travel, I say yeah-yeah
Have love, oh baby I will travel
I said if you need a lovin' man, mmm I'll travel
(Wow!)

Have love, oh baby I will travel, oh yeah-yeah
Have love, pretty baby I will travel
I said if you need a lovin' man, mmm I'll travel

Well, I might take a boat or I'll take a plane
I might hitchhike or jump a railroad train
You're kind of love drives a man insane
So look for me walkin' just a any old way

Have love, oh baby I will travel, yeah
Have love, pretty baby will travel
I said if you need a lovin' man, mmm I'll travel
Oh, I said if you need a lovin' man, oh I'll travel
(Wow!)

domingo, maio 17, 2009

17 de maio, máis letras que nunca

cando menos cincuenta mil persoas en Compostela dixéronlle á ultradereita que o galego pensa permanecer na Galiza aínda unhas cantas décadas máis, malia a oposición de todo o españolismo. Baixo o protagonismo da choiva, comezou algo máis que unha procesión, moito máis que unha procesión cara a Quintana, unha marcha na reafirmación dunha identidade denoso. Fronte a crispación xerada despois do conflito lingüístico, alimentado pola raiba incontible de catro nacionalistas, españois, que viron a oportunidade de facer oposición creando debates inexistentes, houbo unha marea que reivindicou unha causa común, a diversidade, o ecoloxismo lingüístico, a natureza irredutible do pobo galego.
despois, Bertamiráns, recital, con vellas e novas amizades, por unha outra causa, a poesía como arma, como ferramenta de defensa contra as agresións feixistas, as do capital, cara unha vitoria segura, cando menos durante a lectura, da razón, da intelixencia.
Aledáronme estas letras, este día das letras, a vontade común de seguir camiñando, fronte ao derrotismo dos acontecementos. Aledoume a ilusión, a maxia de ver o que hoxe vin, sobre todo cando xa perdera moita da miña esperanza.

sábado, maio 16, 2009

Local Social A Fouce de Bertamiráns coas letras galegas


Mañá, 17 de maio, a partires das 18 horas, haberá un recital poético no Local Social A Fouce de Bertamiráns. Entre outras e outros estaremos Neves Soutelo, Isaac Xubín, Brais González... e eu mesmo, que aproveitarei para ler uns textos d'A crise irredutible.

quinta-feira, maio 14, 2009

17 de maio

segunda-feira, maio 11, 2009

Pizarnik

Es un cerrar los ojos y jurar no abrirlos. En tanto
afuera se alimenten de relojes y de flores nacidas de
la astucia. Pero con los ojos cerrados y un sufrimiento
en verdad demasiado grande pulsamos los espejos
hasta que las palabras olvidadas suenan
mágicamente.
Alejandra Pizarnik


Somos realmente quen de recuperar as palabras esquecidas, as actitudes que crimos respectar sempre e que co tempo, a forza do tedio e a rutina, fomos esquecendo en todos os currunchos do fogar, ese fogar como arma contra todo e contra todos, incluso nós mesmos. Até o de agora, fumos refuxiados da nosa propia guerra, nun fogar que nos illou do mundo.

sábado, maio 09, 2009

Slg versus BNG

Na campaña ás nacionais de marzo, despois de descubrir que o SLG facía campaña pola abstención e o voto nulo, coidei estar asistindo á desvinculación desta organización agraria das estruturas do BNG. Posteriormente, seguindo as evolucións do proceso de 'renovación' desta formación política, sorprendeume ver como os que renegaban, a plana maior do SLG, acodían en masa ás listas presentadas por Beiras.
Despois de prometerme a min mesmo que esquecería esta organización agraria e todo o que tivera que ver coa súa rancia concepción do agrarismo pseudocristiano, chégame un correo coa mensaxe enviada a Galicia Confidencial por un excompañeiro, traballador do SLG. Mensaxe que foi seguida por medio cento de persoas que aportaron a súa, maiormente e salvando excepcións, visión infantil do acontecido e do que acontece no agrarismo galego, nomeadamente o SLG.
Non vou entrar xa, nas pugnas internas que existen efectivamente na formación política, mais si hai un feito obxectivo que coido é o que pretende resaltar este compañeiro, ao enviar a resolución xudicial que falla en contra do SLG e a favor dos/as seus/súas traballadores/as. O feito é que no SLG estábanse a vivir unha condicións próximas á escravitude, con xornadas de traballo interminables, con salarios de miseria absoluta (personal cualificado cobrando 600 euros ao mes) e, por riba de todo, asumindo o desprezo absoluto, con todo tipo de irreverencias, irresponsables, por parte da plana maior.
No momento en que un grupo de traballadores e traballadoras, politicamente implicados, pero maiormente sen filiación algunha, decidimos loitar polos nosos dereitos como traballadores e traballadoras, vímonos inmersos, involuntariamente, nunha pugna que non se correspondía en absoluto coas nosas reivindicacións. Vencellóusenos directamente coa facción crítica, a UPG, e calificóusenos de traidores ao proxecto. Tivemos que aturar presións de todo tipo, illamento e todo tipo de signos de desprezo, o que causou varias baixas por depresión. A maiores, despedimentos irregulares e situacións absurdas, como o da compañeira de Lugo, despedida porque o seu compañeiro, sentimental, era liberado da CIG. Todo baixo a atenta mirada, como non podía ser doutro xeito, de Lidia Senra.
Estas razóns obxectivas, como dicía, parécenme suficiente para apoiar a tese de que , como xa comentei nalgunha ocasión a militantes da UPG e excompañeiros de traballo, cómpre desestimar, para cargos dentro da estrutura do BNG, calquera persoa, e xa non me estou a limitar ao caso de Lidia Senra, cuxa conduta ética sexa algo máis que cuestionable.
Estou certo de que Lidia Senra e demais, cometeron todas esas irregularidades laborais por conservar a idea de sindicato que defendían, mais iso conleva varios problemas, entre eles o da ocultación sistematica de cal era a súa idea de sindicato (lembremos que a maior parte dos apoios recibidos durante o congreso, descoñecían o significado de moitos dos termos que se estaban a debater e que supuñan máximas incuestionables no programa político da candidatura de L. Senra. Aconteceume de casos nos que, unha vez explicado o significado deses termos, rexeitaron absolutamente o ideario do proxecto. Hai que lembrar que moitos dos delegados e delegadas presentados por L. Senra, non asistiron nin ás asembleas nas que foron electos, requerimento indispensable para ser delegado/a). Polo tanto, a idea defendida po Lidia, foi imposta indo en contra de toda visión de democracia. Outro dos problemas que conlevou a postura da visión 'maioritaría', foi que prescindíu dunha parte moi importante da afiliación, polo que actualemente se está a converter nun sindicato sen base social activa. Polo que á miña actual experiencia me di, L. Senra mantén o seu estatus intacto entre persoas e colectivos que nada teñen que ver comundo rual, co agro. As defensas a ultranza que se fan desta muller, correspóndense arestora con persoas que queren crer porque ignoran, dogma de fe. Todos estes problemas, aumentan a dependencia do SLG con España, concretamente con COAG, o que deslexitima moitos dos discursos levados a cabo até o momento, silenciando a voz da Galiza, do agro galego, en manifestacións en España e para España.
Eu, pola miña parte, non teño a visión inocente deste excompañeiro que se dirixe aos medios con tosa esa información, e sei que Beiras é coñecedor da situación laboral do SLG, mais como acontece con outras moitas cousas, para as que non é este o foro máis axeitado para debatir, pouco importan cando o fin está definido e é incuestionable. O fin non é, nin será nunca, a 'renovación' do BNG, senón a pugna interna entre os prexuizos infantís duns e o posibilismo (conprexuizos infantís incluídos) dos outros. Lembremos que o feito por Lidia Senra no SLG foi aprendido nas bases da UPG. Os prexuizos asumidos por ela, en moitos casos derivados de cuestións persoais, son os que hoxe basean a pugna.

Arquivo do blog