andas á procura?

Búsqueda personalizada

segunda-feira, dezembro 29, 2008

Boicote aos produtos israelitas e concentración


dende o grupo Galiza-Palestina

جليقية وفلسطين



Boicote produtos israelitas.

Umha maneira fácil e prática de identificar produtos israelitas é através de código de barras, e os primeiros 3 números que identificam Israel, o número "729".

Aqui está também umha lista de empresas que apoiam Israel

PAREMOS O MASSACRE EM GAZA!
Amanhá Terça-feira (Martes) 30 de Dezembro às 20:00 na Praça do Toural de Compostela.
Concentraçom em solidariedade com a Palestina.

Nom faltes, traz a tua kuffiyah (pano palestiniano).

Animamos as compostelanas e compostelanos a pendurarem das janelas panos negros como símbolo de repulsa ao massacre em Gaza.

domingo, dezembro 28, 2008

Movimiento Infrarrealista

¿Y la buena cultura burguesa? ¿Y la academia y los incendiarios? ¿y las vanguardias y sus retaguardias? ¿Y ciertas concepciones del amor, el buen paisaje, la Colt precisa y multinacional?

Como me dijo Saint-Just en un sueño que tuve hace tiempo: Hasta las cabezas de los aristócratas nos pueden servir de armas.

Do Primeiro Manifesto Infrarrealista
Roberto Bolaño, México, 1976

Pola miña parte, estou preparando a lareira:

Quemen sus porquerías y empiecen a amar hasta que lleguen a los poemas incalculables

terça-feira, dezembro 23, 2008

Roberto Bolaño


Anticipándome ao paso do Apalpador, tomei a iniciativa e agasalleime uns textos de Roberto Bolaño, unha prosa poética de narración rápida e intensa nun libro que son tres e que Tres si titula. Nel dinse cousas, os chamados poemas como este:
.

56. Soñé que un hombre volvía la vista atrás, sobre el paisaje anamórfico de los sueños y que su mirada era dura como el acero pero igual se fragmentaba en múltiples miradas cada vez más inocentes, cada vez más desvalidas.

segunda-feira, dezembro 22, 2008

working class hero

De John Lennon a Noir Desir



As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
.
They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules
A working class hero is something to be
.
When they've tortured and scared you for twenty-odd years
Then they expect you to pick a career
When you can't really function you're so full of fear
A working class hero is something to be
.
Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you're so clever and classless and free
But you're still fucking peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
.
There's room at the top they're telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on the hill
A working class hero is something to be
If you want to be a hero well just follow me

sábado, dezembro 20, 2008

emigrando da vellez


Dicía Goethe que a vellez nos volve, xa non coma nenos, senón nenos en esencia. A verdade é que moitas son as cousas que cos anos se simplifican. Reflexionando, por iso de estar en guerra, conclúo que moitas das razós que nos levan a tentar simplificar as nosas vidas en exceso, veñen dadas polas inseguridades que, por unha banda, nós mesmos creamos e pola outra, as que nos proporciona o sistema no que nos vemos inseridos. As primeiras xurden da debilidade propia da vellez, o feito de ir perdendo facultades, a incapacidade, outorgada á senectude, para proporcionar o pracer sexual que noutrora atraera a máis de un/unha, a posible perda de locuacidade, e un longo etcétera de argumentos para deixarnos vencer polo medo, tentando refuxiarnos na comodidade do tedio, dos costumes adquiridos, da rotina, da insatisfacción como norma, o medo á soidade. Vendendo ao mellor postor o noso ideario, para sucumbir e ser un pouco máis como a xente. Por outra banda, as inseguridades que nos proporciona o sistema económico neoliberal. Inseguridade laboral, económica, cidadá... O que nos achega a un certo conservadurismo, ás veces protofascista, para afastar, de mans alleas, o pouco que temos adquirido e que nos proporciona, dende o interior da caverna na que nos atopamos, a seguridade que dende o exterior se nos arrebata. Sei que non é o mellor pensamento para estas 'festas', pero é o que dou en pensar en decembro, en canto chega o frío. Se o Nadal se celebrase durante o vran, había ser infinitamente máis positivo.

sábado, dezembro 13, 2008

Espasmo


Os espasmos, naturalmente, son causados por algún tipo de enfermidade ou de estado carencial. Do que estou a falar agora, apareceu e marchou tan axiña, como os, coido, dous ou tres anos de pertenza ás Redes Escarlata. Dese fican tan só os restos, que como en toda boa enfermidade, acompañan ao individuo até o final da súa vida. Con todo, sigo acreditando na necesidade, xa non só da existencia do espasmo, senón na de que exista unha organización, tamén política (evidentemente), que teña como activos a artistas de toda índole.

Os rescatados:

Espasmo #4#
Espasmo #5#
Espasmo #6#
Espasmo #7#
Espasmo #8#
Espasmo #9#
Espasmo #10#
Espasmo #11#
Espasmo #12#
Espasmo #13#


quarta-feira, dezembro 10, 2008

entre o hipercrítico galiciano e o frikismo 'todo me da igual'

Non sei que se me perde a min nestes foros do demo, nin que estivera ocioso como o Gerardinho2000 que destila vinagre en cada curruncho.
Do Culturgal 'dos meus catro amigos e máis eu que nos reunimos para mirarnos o embigo', pasamos a un ataque directo a Estíbaliz Espinosa, que responde, de xeito bastante impropio e un chisco naif , do tipo 'y tú más'(recoñezo que resulta complexo non entrar ao trapo en ocasións, por iso 'me estoy quitando', pero aos poucos). Por outra banda, nunha entrevista bastante insípida, ascárida fai unha achega que, cando menos, varía un pouco a crítica ao traballo de Estíbaliz, que non por cutre deixa de ser importante.
Eu sigo co meu positivismo acerca da literatura galega. Calquera proceso evolutivo precisa de máis tempo, até chegar ao estado desexado, do que dispuxo esta nosa literatura para evoluír dun xeito medianamente libre.
Estamos no tempo no que, aqueles que se aloxaran até o momento en formatos tradicionais, experimentan outros xeitos de comunicación, con grandes erros, pero tamén con, ao meu parecer, moi bos acertos.
En todo caso, cantos anos de literatura hai que ter para figurar na Galipedia? (este neno non as pensa)

domingo, dezembro 07, 2008

ás voltas coa edición


Anticipándome aos feitos, coma sempre que me deixo dominar pola impaciencia, comecei a materializar pequenos aspectos dunha posible editora que, até o momento, non é máis que unha imaxe na miña cabeza. Contra a crise, poesía. Non é de agora que creo nos/as poetas deste país, coido que todos os proxectos editoriais que existen son insuficientes fronte a capacidade creadora que temos esparexida polos diferentes caixóns que decoran as nosas estancias. Creo nas iniciativas, non oficiais, que nutran un posible sistema literario propio. Para que non fique monopolizado, dende unha perspectiva mercantilista, polos proxectos existentes e xa consagrados. E creo na capacidade da poesía para crear adeptos, é dicir, novos lectores/as. E aí onde fundamento a miña necesidade de crear un espazo, modesto, para quen desexe comezar o seu camiño literario. Arestora, coas dúa primeiras propostas xa en marcha, agardo poder dicir, en breve, que teremos esta nova iniciativa que sirva para difundir a creación galega. Agardo que así sexa. Doutro xeito, haberá que seguir pensando nalgo que facer...

sábado, dezembro 06, 2008

crónica dende o Culturgal

O serán de onte, foi tarde de Culturgal, no que asistín á presentación de O natural é político, de Teresa Moure. Despois dunha moi boa intervención de Pilar García Negro, chegou o momento de que Teresa nos mostrase, cun discurso de excelente ton literario, as ideas plasmadas no libro. Para min, cómpre salientar o valor demostrado por Teresa, á hora de afrontar, dun xeito claro, o seu compromiso co país, a súa visión feminista (lonxe da oficialidade) e a súa defensa polo ecoloxismo. Se ben, respecto e defendo esas mesmas bases, non podo aceptar sen certas matizacións, o referente ao que se dá en chamar o ambientalismo profundo que semella profesar a autora. Se ben é certo que moito debe cambiar, cando falamos do noso rural, no que respecta ás estratexias de produción, mais como ben di o título do ensaio, os problemas que afectan ao rural, van máis aló do estrictamente medioambiental. Despois de máis de trinta anos dun enfoque produtivista das producións, non podemos considerar que un discurso ambientalista, servirá para cambiar os procesos de produción dun día para outro. Porque falamos de cuestións económicas, falamos de investimentos dirixidos polo capital, falamos de técnicas, en moitos casos erradas, que foron asimiladas como únicas e verdadeiras, falamos de que as transformacións son paulatinas e máis lentas do que desexaríamos. E por moito que reneguemos de granxas como as dos visóns, a solta masiva destes animas non é, baixo ningún concepto, unha estratexia válida para a súa erradicación. Como tampouco é válido, por moi atractiva que nos resulte a idea, que todos os urbanitas do mundo se muden a vivir ao campo. Porque a recuperación do rural pasa por unha interacción da xente co medio. De pouco serve que decidamos mudarnos a unha casa restaurada, se somos incapaces de interaccionar co entorno, recuperando as actividades que fan do monte, por exemplo, unha fonte de recursos. Os urbanitas que residen no rural, pero que continuan a vivir, efectivamente, na cidade, no forman parte, nin por un instante, do medio no que viven. O xeito de fixar poboación neste entorno, debe pasar non por mudarnos todos e todas a el, mais si por buscar que a xente que xa reside nel, podan atopar o seu xeito de vida no rural, facendo que exista a posibilidade de vivir dignamente coas actividades agrícolas e gandeiras, propias deste medio. Para isto, por moito que nos pese, cómpre ir a modo na transformación das explotacións de intensivas e convencionais a extensivas e ecolóxicas. E por moito que incidamos no cambio, será imposible que todas as explotacións podan dar o paso.
A postura de Teresa Moure, cando menos a intuída por min no seu discurso, semella moito a das mentes preclaras en eceso teóricas, urbanitas neste caso, que carecen das claves da nosa realidade máis inmediata. A defensa da nosa identidade nacional pasa, ao meu modo de ver, polo coñecemento intenso do rural, e sabendo que os debates que para os urbanitas son claros, no rural do noso país non funcionan, nin sequera chegan. Para o rural, a interrupción dunha actividade económica, que para un urbanita forma parte da desobediencia civil (defendida pola autora) no rural, na maior parte dos casos, tranfórmase nunha simple conduta infantil.
Con todo, ben pola iniciativa de centrar a atención neste tipo de debates, tan importantes para o futuro do país.

quarta-feira, dezembro 03, 2008

O Apalpador


Achégase a data na que nos visita O Apalpador. Fágome eco deste proceso de recuperación na nosa memoria precristiá.

Arquivo do blog