andas á procura?

Búsqueda personalizada

sexta-feira, outubro 31, 2008

afogados de monopolio

Dende os albores do capitalismo, vense repudiando a suposta constrición dos sistemas que negan a acumulación da riqueza, fóra do propio ben común. O posibilismo da esquerda achegounos aínda máis a esta idea de renegados sen causa, ou baixo o paradigma dunha causa social, unha entelequia co fin último no querer e non poder, no asumimos pero sempre pensando nun ben superior.
Hoxe, consumidores de pouco máis dunha ducia de marcas de mercado, que xogan a repartise o mundo, agardamos a que se faga efectiva a idea que Marx apunta no Capital, de que o capitalismo será o seu propio verdugo, en mans dunha única empresa monopolista. E aferrámonos a esta idea como á salvación, para atoparlle certo sentido ás nosas vidas, donas dun activismo pasivo.
Pensando nunha posible e próxima (espero) reunión, na que se debería falar dese meu Efecto Iguana, tentei darlle algo de forma ao discurso que introducise esa raiadura farlopeira.
Contra doda esperanza, continúo pensando, por se se dese o caso.

quarta-feira, outubro 29, 2008

O lobo

Adega solicitou, por medio da Aelg, textos para o próximo Encontro sobre o lobo en Galiza. Este é o meu lobo:


gañado teño o pan
non pregarei
xa que logo
por cada vítima necesaria

non son máis que un figurante
na escena deste país de anos

agora
apreixo con ambas mans a ferida
na última das loitas diarias
coa derradeira arma
esgrimida na miña defensa
agonizando entre os dentes

segunda-feira, outubro 27, 2008

Sei tu chi può darti di più

Seino para min, 'per me lo so'. Hai que saber, pois de nós depende. Cómpre non ser como nos queren, senón como queiramos.



Interesante para un serán de luns.

solpores





sexta-feira, outubro 24, 2008

Rosas pola memoria '08

Que chova!


Choveu onte en Ferrol, un Ferrol de ausencias. Reecontreime con Melba, despois de anos, e falamos, tomamos un viño. Aló estivo Verónica, como anfitriona, sempre un pracer atopala e charlar.
O sábado, un furacán solidario no Gomes Gaioso.

terça-feira, outubro 21, 2008

Campo de tuias


Hoxe choveu todo o día, polo que o campo de tuias no que tocou traballar estaba absolutamente enchoupado. A diferenza dos días de calor, cando chove se ben acentúanse certos aromas, déixanse de percibir con intensidade outros, como é o caso dos aceites esenciais que, termolábiles, desprenden as tuias ao cortalas en días de calor. Neses días, apréciase, por unha banda, o intenso cheiro á mestura de carburante e aceite, así como o lubricante queimado da cadea, todo mesturado co cheiro á recina que se desprende das capas exteriores da madeira, máis próximas á cortiza. Son eses momentos, nos que cómpre separar a espada da motoserra da árbore e aproximar o nariz ao corte, aínda fumegante, para percibir os matices.

Pola contra, cando chove, mitíganse os aromas, mesturados cos cheiros que se desprenden das follas e doutras partes da árbore, facéndose máis difícil acceder aos olores propios do corte, esa mestura entre natureza e acción humana. Por outra banda, fican patentes os efectos da ferida, escorregando, para mesturarse coa auga apozada no chan, refachos de luces multicores procedentes do lubricante, da gasolina, que proporcionan á desfeita unha beleza que incide no paradoxo.
Na imaxe, unha compañeira ensemesmada coa tarefa, sensible a outros efectos, máis psíquicos, producidos polo traballo.

segunda-feira, outubro 20, 2008

Ferrol e o que queda por chover na Galería Sargadelos


Melba Couto, aquela con quen me iniciara na poesía, ha ser que me acompañe na presentación de Ferrol e o que queda por chover, na Galería Sargadelos de Ferrol, o día 23 de outubro, ás 20 horas.

domingo, outubro 19, 2008

A Casa das Bombas


Preparando o acto do xoves, este que aínda non publicitei masivamente, fun a Ferrol a visitar, entre outras cousas, unha das referencias que fago no libro de poemas Ferrol e o que queda por chover, a Casa das Bombas. Como non podía ser doutra forma, fun até aló, O Roxal (Concello de Neda) coa miña nai, nativa e que me contou a historia que tan brevemente ofrezo neste o meu último libro de poemas. A Casa das Bombas foi o lugar no que a miña nai, na postguerra, residíu durante algún tempo. Un grupo de vivendas unidas e pertencentes ás Bombas, tres mulleres que, combinarban as labores propias do muíño (as vivendas son ademais un muiño, baixo o que pasa un rego desviado do Río Belelle) coa ocultación de escapados e milicianos. Foron dúcias de persoas as que buscaron acubillo nesta Casa, ben fuxindo da represión franquista, ben para organizar as bases da, chamémoslle, resistencia. A miña nai, como a nena que era naquel tempo, lembra como un xogo o paso daqueles homes. A xente que, sen ser máis que un refacho de luz entre as sombras, lanzaban pedras dende un buraquiño na fiestra da estancia onde se recluían mentres ela, xunto coas súas amigas, se bañaban no remanso do río. Era, tamén, a Casa das Bombas, onde as mozas dos escapados ían atoparse coa seus namorados, o que servía de escusa para realizar pequenas festas que facían máis livián a dura situación. Lembra tamén a miña nai, a roupa daqueles homes tendida nunha figueira próxima. Sobre todo a inxente cantidade de peugas que poboaban, como flores en primavera, a copa daquela árbore. Disto, malia non poder estar ela para rememoralo, agardo falar o xoves 23 na Galería Sargadelos de Ferrol, durante a presentación do libro.

terça-feira, outubro 14, 2008

Pontemaceira


O domingo foi día de saída, sobre todo para experimentar co novo equipo. Aló estivemos, en Pontemaceira, onde saquei esta foto no interior dun dos muiños.

segunda-feira, outubro 13, 2008

Thomas el impostor


Cabaret Voltaire, a maiores de ter sido o lugar que procurou os comezos daquel dadaismo iniciático, é tamén a editora que me trouxo ás mans este volume, 'Thomas el impostor', de Jean Cocteau.
Para min, que sinto un aquel especial por ese movemento en concreto, mais tamén por canto del derivou, é de agradecer que exista unha editora que se centre, en grande medida, nos autores que marcaron unha época.
Deste volume, que comparte moitos aspectos cos libros dos seus coetáneos e amigos, mestúrase a inocencia coa realidade e esta co artificio, sempre dominada pola ironía, que fai moi amena a lectura, e as relecturas posteriores, pois sempre cautiva con novas descubertas.

domingo, outubro 12, 2008

Fuckzine

A idea materializouse ao fin. O Fuckzine cobrou forma inmaterial. Hoxe, día da españolidá (cos seus antecedentes no fascista día da raza árida), xurde unha ide que me viña rondando dende tempo atrás. Hoxe é un día grande. Non máis que o resto dos días, e igualemente importante.

sexta-feira, outubro 10, 2008

Fecundação e Alívio

Filo-Café: Fecundação e Alívio
22 Novembro 2008, 21h30
Orfeão do Porto
Praça da Batalha, 123 – 1º
Porto

Inscrições Abertas:
Para a sua inscrição indique nome, lugar de proveniência e área de emissão, através de incomunidade@gmail.com ou: (00351)965817337. As inscrições estarão abertas até ao dia 15 de Novembro (podendo ser fechadas antes, caso o nº de inscritos o justifique)

Áreas de Emissão: Pensamento, Fotografia, Música, Performance, Poesia, Pequenas-Comunicações, Artesanato, Filosofia, Semiótica, Pintura, Escultura.

As obras relativas às Artes Visuais devem ser instaladas, no espaço do Orfeão, a partir de 17 de Novembro.


Fecundación y Alivio / Fecundación i Alleugeriment/ Ernalketa eta Arindura/ Fécondation et Soulagement/ Bemesting en Hulpverleners/ 施肥和救济
التسميد والإغاثة
Befruchtung und Beruhigung/ Fertilizzazione e Sollievo/

quarta-feira, outubro 08, 2008

obsesións


É ben sabido, por tod@s aquel@s que se souberon próximos que, mentres que para case todo uso o computador, para os poemas utilizo cadernos que, co tempo e unha vez esgotados, vou esquecendo polos andeis das distintas casas que habitei. Houbo quen me dixo que para que pasar o dobre traballo de escribilos en papel e no openoffice? Ben, pois a resposta está en que me gusta atopalos nos lugares máis insospeitados , despois de anos, e botarlle un ollo ao escrito. Nesas páxinas, ademais dos textos accesibles, ben na rede ou nas sucesivas publicacións, atópanse cousas que coido non figuran en ningures, máis. Eses escritos están cheos de obsesións, de figuras que creo para mostrarme e mostrar o mundo segundo a miña perspectiva. Nese sentido, naquel 2005 de cambios continuados escribía ao meu querido figurante:
temos no naufráxio do figurante/ as nosas propias sombras/ entre os barcos un decoro perdido/ un sorriso de ollos pechados/ e a lingua de fóra.
Nese mesmo ano, e para un recital na extinta librería Cervantes de Vigo, escribía sobre os recitadores:
Perdémonos no erotismo, na ciencia fricción poética de Cruz Martínez, na proletaria indecisión de Alfonso Láuzara, na pausada impasibilidade de Ramiro Vidal, na contaxiosa firmeza de Asun Árias e nun eu mesmo sen autocalificación....
Sen saber acertadas as miñas apreciacións, comezamos aquel acto para tod@s @s presentes.

terça-feira, outubro 07, 2008

Os cegos de Cuerda

De cando en vez dou contra o muro dalgún filme malo. Actores que sobreactúan -dentro do histrionismo do cinema español- tramas pobres que se adentran no pseudomisticismo para captar a atención do sufrido espectador, historias fragmentadas mal comunicadas... Eu sempre digo, caendo no absurdo simplismo do cinema comercial, que cando aos dez minutos de película se desexa a morte do protagonista, a cousa vai moi mal encamiñada. Todo iso é un compendio dos sentimentos que van xurdindo dende o comezo de 'Los girasoles ciegos' de Cuerda. O sufrimento acentúase ao ver que, pasando os minutos, non acontece absolutamente nada, o que produce que, ao longo da fita, un pense en cambiar de sala de proxección, para meterse na pel do prota estúpido dalgunha película pseudocómica, ideada especialemente para tempos de crise.

sexta-feira, outubro 03, 2008

Con Cuba Hoxe




Chamamento a intelectuais e artistas do mundo.

de que falamos cando falamos de crise

quarta-feira, outubro 01, 2008

a inocencia perdida

ola. Xa o dixen, foi a primeira palabra que me veu á cabeza ao pensar neste post. Ao pensar en Alicia Fernández. Ola, de novo, pois xa hai moito tempo dende aquel primeiro recital en Lugo, dende que Miro nos trouxera a ambos dende un chat.
Agora si, regresas dende a Revista das Letras, para lembrarme a aquela meniña mala de Kill Bill, que chamaba pola morte dende un uniforme de colexio privado.
Saúdo á arma máis forte, a máis contundente, sobre todo nas túas mans, esa inocencia que moitos perdemos, en mala hora, para descubrir despois que podiamos usala para ocultar a nosa decepción.
Salve, poeta!

Arquivo do blog