andas á procura?

Búsqueda personalizada

segunda-feira, dezembro 29, 2008

Boicote aos produtos israelitas e concentración


dende o grupo Galiza-Palestina

جليقية وفلسطين



Boicote produtos israelitas.

Umha maneira fácil e prática de identificar produtos israelitas é através de código de barras, e os primeiros 3 números que identificam Israel, o número "729".

Aqui está também umha lista de empresas que apoiam Israel

PAREMOS O MASSACRE EM GAZA!
Amanhá Terça-feira (Martes) 30 de Dezembro às 20:00 na Praça do Toural de Compostela.
Concentraçom em solidariedade com a Palestina.

Nom faltes, traz a tua kuffiyah (pano palestiniano).

Animamos as compostelanas e compostelanos a pendurarem das janelas panos negros como símbolo de repulsa ao massacre em Gaza.

domingo, dezembro 28, 2008

Movimiento Infrarrealista

¿Y la buena cultura burguesa? ¿Y la academia y los incendiarios? ¿y las vanguardias y sus retaguardias? ¿Y ciertas concepciones del amor, el buen paisaje, la Colt precisa y multinacional?

Como me dijo Saint-Just en un sueño que tuve hace tiempo: Hasta las cabezas de los aristócratas nos pueden servir de armas.

Do Primeiro Manifesto Infrarrealista
Roberto Bolaño, México, 1976

Pola miña parte, estou preparando a lareira:

Quemen sus porquerías y empiecen a amar hasta que lleguen a los poemas incalculables

terça-feira, dezembro 23, 2008

Roberto Bolaño


Anticipándome ao paso do Apalpador, tomei a iniciativa e agasalleime uns textos de Roberto Bolaño, unha prosa poética de narración rápida e intensa nun libro que son tres e que Tres si titula. Nel dinse cousas, os chamados poemas como este:
.

56. Soñé que un hombre volvía la vista atrás, sobre el paisaje anamórfico de los sueños y que su mirada era dura como el acero pero igual se fragmentaba en múltiples miradas cada vez más inocentes, cada vez más desvalidas.

segunda-feira, dezembro 22, 2008

working class hero

De John Lennon a Noir Desir



As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
.
They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules
A working class hero is something to be
.
When they've tortured and scared you for twenty-odd years
Then they expect you to pick a career
When you can't really function you're so full of fear
A working class hero is something to be
.
Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you're so clever and classless and free
But you're still fucking peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
.
There's room at the top they're telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on the hill
A working class hero is something to be
If you want to be a hero well just follow me

sábado, dezembro 20, 2008

emigrando da vellez


Dicía Goethe que a vellez nos volve, xa non coma nenos, senón nenos en esencia. A verdade é que moitas son as cousas que cos anos se simplifican. Reflexionando, por iso de estar en guerra, conclúo que moitas das razós que nos levan a tentar simplificar as nosas vidas en exceso, veñen dadas polas inseguridades que, por unha banda, nós mesmos creamos e pola outra, as que nos proporciona o sistema no que nos vemos inseridos. As primeiras xurden da debilidade propia da vellez, o feito de ir perdendo facultades, a incapacidade, outorgada á senectude, para proporcionar o pracer sexual que noutrora atraera a máis de un/unha, a posible perda de locuacidade, e un longo etcétera de argumentos para deixarnos vencer polo medo, tentando refuxiarnos na comodidade do tedio, dos costumes adquiridos, da rotina, da insatisfacción como norma, o medo á soidade. Vendendo ao mellor postor o noso ideario, para sucumbir e ser un pouco máis como a xente. Por outra banda, as inseguridades que nos proporciona o sistema económico neoliberal. Inseguridade laboral, económica, cidadá... O que nos achega a un certo conservadurismo, ás veces protofascista, para afastar, de mans alleas, o pouco que temos adquirido e que nos proporciona, dende o interior da caverna na que nos atopamos, a seguridade que dende o exterior se nos arrebata. Sei que non é o mellor pensamento para estas 'festas', pero é o que dou en pensar en decembro, en canto chega o frío. Se o Nadal se celebrase durante o vran, había ser infinitamente máis positivo.

sábado, dezembro 13, 2008

Espasmo


Os espasmos, naturalmente, son causados por algún tipo de enfermidade ou de estado carencial. Do que estou a falar agora, apareceu e marchou tan axiña, como os, coido, dous ou tres anos de pertenza ás Redes Escarlata. Dese fican tan só os restos, que como en toda boa enfermidade, acompañan ao individuo até o final da súa vida. Con todo, sigo acreditando na necesidade, xa non só da existencia do espasmo, senón na de que exista unha organización, tamén política (evidentemente), que teña como activos a artistas de toda índole.

Os rescatados:

Espasmo #4#
Espasmo #5#
Espasmo #6#
Espasmo #7#
Espasmo #8#
Espasmo #9#
Espasmo #10#
Espasmo #11#
Espasmo #12#
Espasmo #13#


quarta-feira, dezembro 10, 2008

entre o hipercrítico galiciano e o frikismo 'todo me da igual'

Non sei que se me perde a min nestes foros do demo, nin que estivera ocioso como o Gerardinho2000 que destila vinagre en cada curruncho.
Do Culturgal 'dos meus catro amigos e máis eu que nos reunimos para mirarnos o embigo', pasamos a un ataque directo a Estíbaliz Espinosa, que responde, de xeito bastante impropio e un chisco naif , do tipo 'y tú más'(recoñezo que resulta complexo non entrar ao trapo en ocasións, por iso 'me estoy quitando', pero aos poucos). Por outra banda, nunha entrevista bastante insípida, ascárida fai unha achega que, cando menos, varía un pouco a crítica ao traballo de Estíbaliz, que non por cutre deixa de ser importante.
Eu sigo co meu positivismo acerca da literatura galega. Calquera proceso evolutivo precisa de máis tempo, até chegar ao estado desexado, do que dispuxo esta nosa literatura para evoluír dun xeito medianamente libre.
Estamos no tempo no que, aqueles que se aloxaran até o momento en formatos tradicionais, experimentan outros xeitos de comunicación, con grandes erros, pero tamén con, ao meu parecer, moi bos acertos.
En todo caso, cantos anos de literatura hai que ter para figurar na Galipedia? (este neno non as pensa)

domingo, dezembro 07, 2008

ás voltas coa edición


Anticipándome aos feitos, coma sempre que me deixo dominar pola impaciencia, comecei a materializar pequenos aspectos dunha posible editora que, até o momento, non é máis que unha imaxe na miña cabeza. Contra a crise, poesía. Non é de agora que creo nos/as poetas deste país, coido que todos os proxectos editoriais que existen son insuficientes fronte a capacidade creadora que temos esparexida polos diferentes caixóns que decoran as nosas estancias. Creo nas iniciativas, non oficiais, que nutran un posible sistema literario propio. Para que non fique monopolizado, dende unha perspectiva mercantilista, polos proxectos existentes e xa consagrados. E creo na capacidade da poesía para crear adeptos, é dicir, novos lectores/as. E aí onde fundamento a miña necesidade de crear un espazo, modesto, para quen desexe comezar o seu camiño literario. Arestora, coas dúa primeiras propostas xa en marcha, agardo poder dicir, en breve, que teremos esta nova iniciativa que sirva para difundir a creación galega. Agardo que así sexa. Doutro xeito, haberá que seguir pensando nalgo que facer...

sábado, dezembro 06, 2008

crónica dende o Culturgal

O serán de onte, foi tarde de Culturgal, no que asistín á presentación de O natural é político, de Teresa Moure. Despois dunha moi boa intervención de Pilar García Negro, chegou o momento de que Teresa nos mostrase, cun discurso de excelente ton literario, as ideas plasmadas no libro. Para min, cómpre salientar o valor demostrado por Teresa, á hora de afrontar, dun xeito claro, o seu compromiso co país, a súa visión feminista (lonxe da oficialidade) e a súa defensa polo ecoloxismo. Se ben, respecto e defendo esas mesmas bases, non podo aceptar sen certas matizacións, o referente ao que se dá en chamar o ambientalismo profundo que semella profesar a autora. Se ben é certo que moito debe cambiar, cando falamos do noso rural, no que respecta ás estratexias de produción, mais como ben di o título do ensaio, os problemas que afectan ao rural, van máis aló do estrictamente medioambiental. Despois de máis de trinta anos dun enfoque produtivista das producións, non podemos considerar que un discurso ambientalista, servirá para cambiar os procesos de produción dun día para outro. Porque falamos de cuestións económicas, falamos de investimentos dirixidos polo capital, falamos de técnicas, en moitos casos erradas, que foron asimiladas como únicas e verdadeiras, falamos de que as transformacións son paulatinas e máis lentas do que desexaríamos. E por moito que reneguemos de granxas como as dos visóns, a solta masiva destes animas non é, baixo ningún concepto, unha estratexia válida para a súa erradicación. Como tampouco é válido, por moi atractiva que nos resulte a idea, que todos os urbanitas do mundo se muden a vivir ao campo. Porque a recuperación do rural pasa por unha interacción da xente co medio. De pouco serve que decidamos mudarnos a unha casa restaurada, se somos incapaces de interaccionar co entorno, recuperando as actividades que fan do monte, por exemplo, unha fonte de recursos. Os urbanitas que residen no rural, pero que continuan a vivir, efectivamente, na cidade, no forman parte, nin por un instante, do medio no que viven. O xeito de fixar poboación neste entorno, debe pasar non por mudarnos todos e todas a el, mais si por buscar que a xente que xa reside nel, podan atopar o seu xeito de vida no rural, facendo que exista a posibilidade de vivir dignamente coas actividades agrícolas e gandeiras, propias deste medio. Para isto, por moito que nos pese, cómpre ir a modo na transformación das explotacións de intensivas e convencionais a extensivas e ecolóxicas. E por moito que incidamos no cambio, será imposible que todas as explotacións podan dar o paso.
A postura de Teresa Moure, cando menos a intuída por min no seu discurso, semella moito a das mentes preclaras en eceso teóricas, urbanitas neste caso, que carecen das claves da nosa realidade máis inmediata. A defensa da nosa identidade nacional pasa, ao meu modo de ver, polo coñecemento intenso do rural, e sabendo que os debates que para os urbanitas son claros, no rural do noso país non funcionan, nin sequera chegan. Para o rural, a interrupción dunha actividade económica, que para un urbanita forma parte da desobediencia civil (defendida pola autora) no rural, na maior parte dos casos, tranfórmase nunha simple conduta infantil.
Con todo, ben pola iniciativa de centrar a atención neste tipo de debates, tan importantes para o futuro do país.

quarta-feira, dezembro 03, 2008

O Apalpador


Achégase a data na que nos visita O Apalpador. Fágome eco deste proceso de recuperación na nosa memoria precristiá.

sábado, novembro 29, 2008

poesía para ver/ler no Pichel


onte vimos e lemos poesía no Pichel, Baldo Ramos, Sechu Sende e máis eu. Xosé Constenla cantou temas con letra do Avilés de Taramancos ao carón da lareira. Finalmente, Igor e Estíbaliz non puideron asistir por mor do temporal de neve, mais o anfitrión si nos dedicou unhas palabras ao vivo, por vía telefónica.
Pola miña banda, acheguei uns textos dun novo libro de poemas, de cuxo título é mellor non lembrarse por iso de non provocar polémicas como a do González Garcés, que descrebe unha relación platónica operario-empresario. Ao facer a introdución, asaltoume a dúbida de se alguén esperaba a lectura dunha nova internacional, e polo tanto descoñezo se ficaron un chisco defraudados ao ver que se trataba de algo moito máis subtil. Porque ás veces téñense falado das críticas a autores e autoras por iso de non poñer os seus versos ao servizo da causa, pero, como todos e todas sabemos, a inspiración é a que é, e cando non se dá para máis cómpre non forzar a máquina en execeso. Con todo, quen pense que a inspiración é só ferramenta de traballo de poetas está grandemente errado. Lembro agora, tan só como exemplo, unha corrente política con grande inspiración, o chamado Sendero Luminoso, que nalgún momento máis que luminoso semellaba iluminado que se autoproclamaban de 'inspiración marxista-leninista-maoista pensamiento Gonzalo'. Non sei a vós, mais a min paréceme esa moita inspiración de dios nuestro señor.
Polo demais, é sempre un pracer deixarse acompañar de amigos e amigas como os que onte se deron cita no Pichel.

a desastroika

Volvo, tan só por un instante, sobre a situación no SLG. A conversión da organización 'nacionalista' nunha sorte de secta davidiana, mística pseudocristiana e indixenista recalcitrante, crea situacións esperténtica como esta.

No comments (como as imaxes tendenciosas do euronews)

terça-feira, novembro 25, 2008

Poesía para ler/ver no C.S. A Gentalha do Pichel


A obra de Igor Lugris, poesia para Ver/poesia para Ler, será exposta no C. S. Gentalha do Pichel, dende o 27 de novembro até o 27 de decembro. A sexta feira, 28 de novembro, farase a presentación, a partir das 20 h. contando coa presenza do propio Igor, de Sechu Sende, Baldo Ramos e máis eu recitando poemas e José Constenla aportando a súa música.

25 de novembro. Sen violencia

prendo cos beizos
a agonía
.
este mal que soubeches imprimir
cun golpe de man
certeiro
.
.
sábeme salgada
férrea
a identidade
.
encadeada
de morderme
sempre
para silenciar toda vontade
.
.
criches saber de min todo
construíches
para min
unha cela á túa medida
e saíches dela
deixándome dentro
para ofrecerme o teu minúsculo mundo
.
.
mais
............agora
MAIÚSCULA
teño voz propia
común a todas e a todos
que miramos alén
...........das propias fronteiras
e sobre elas
para recuperar a memoria
que une
que solda os lazos
que nos han facer fortes
contra as mans
túas
que temín sempre

segunda-feira, novembro 24, 2008

Porta verde e poetas vivos


O serán do sábado foi de poesía viva no Uf. Lectura de textos e música a cargo do Clube de Poetas Viv@s e da Porta Verde do Sétimo Andar. Un serán que se abríu a novos proxectos futuros. Veremos, logo, se somos quen de levalos a cabo.

terça-feira, novembro 18, 2008

Fanny + Alexander


Unha lista incríbel de poetas e narradores/as, como xa nos teñen afeitos, vai formar parte do novo disco de Fanny + Alexander. Fai xa algo máis dunha semana que me anunciaron a nova, magnífica. Un texto meu foi seleccionado para a creación dunha peza. Como non podía ser doutro xeito, ilusionado, agardo o resultado.

segunda-feira, novembro 17, 2008

The foggy dew



And the world did gaze, in deep amaze, at those fearless men, but few

Who bore the fight that freedom's light might shine through the foggy dew

Cómpre ser desa minoría que ve a luz entre o orballo.

UF Poesía


A porta verde do sétimo andar xunto co Clube dos Poetas Vivos no Pub UF (Rúa do Pracer, 19. Vigo) o sábado 22 a partires das 20 h.

domingo, novembro 16, 2008

Baile Àtha Cliath


















Onte foi a entrega de premios do III Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas, que convoca a Asociación Caldeirón e o concello de Malpica. Nesta edición resultou gañadora a obra de Emma Pedreira Lombardía 'Os xoguetes póstumos', outorgándose un accésit a Paco Souto por 'Alentar a túa Rosa'. Así mesmo foron presentados os libros premiados na segunda edición, 'Baile Àtha Cliath' e 'Baixo o sol de Mesina', o segundo autoría de Lino Braxe.

'Baile Àtha Cliath', da miña autoría, leva ilustracións de Paco Souto, mentres que 'Baixo o sol de Mesina' vén acompañado de fotografías de Sol Rivas.

sexta-feira, novembro 14, 2008

A historia que non vou contar

esta semana, que finalmente remata, veu cargada de tensións, incluso de pequenos sustos, acompañados de carreiras que semellaban infinitas.
para quen falou nalgunha ocasión da miña épica do cotiá (expresión que non acuño, nin agardo facelo nunca. Non porque me disguste), nesas historias que dou en relatar, que escribo con sumo gusto, para eles e para quen considerou que esaxeraba nos meus relatos, vai unha historia tan real como permiten as circunstancias.
Sabemos que o traballo dá para moito, sobre todo en empresas con grande número de traballadores, cada un cunha historia persoal que roza o telefilme serie b de dramatización da realidade. Souben dun caso tan real que sería incapaz de facer un libro con el. Unha exprostituta inmigrante (disque) apoiada polos servizos sociais atopa un traballo, no que ten por xefe un excliente, que inmediatamente lle fai insinuacións. Proposicións das que ela renega nun principio. A soidade, a dureza de sobrevivir nun país estraño cun fillo, fana caer nunha forte depresión que a achega á relación proposta. Todo isto adornado cunha relación difícil cun exmozo, certas doses de racismo e unha clara vocación cara a dependencia.
De aquí até a presenza do 061 hai moito máis, do que nin eu mesmo estou certo de coñecer, nin de desexar coñecelo.

segunda-feira, novembro 10, 2008

Amor de Mantis

Até as relacións máis íntimas e coñecidas, vólvense en ocasións un xogo sexual salvaxe e perigoso. Antes de ir fregar a louza, lembreime hoxe da última, derradeira, relación sexual da Mantis macho. A femia, de maior tamaño, durante o coito, aférrase coa mandíbula á caluga do macho que, sobreexcitado por este mortal costume aceptado con resignación, reproduce nerviosos movementos espasmódicos que melloran a cópula. Morte por instinto. Posteriormente, o macho é decapitado para servir de alimento á femia insaciable.
Malia que a morte xoga un papel preponderante na reprodución desta especie, debemos deternos a pensar se neste sacrificio voluntario inflúe só á ansia de obter descendencia ou afecta, tamén, ese sumatorio de atracción química , instinto e imaxinación que damos en chamar amor.
Este podería ser, pode que definitivamente o sexa, un bo tema para o novo Fuckzine. Tan só unha preocupación me asalta. Que se malintreprete o tema que se plantexa, reducíndoo a unha pueril guerra de sexos. Polo que propoño que nos esquezamos dos sexos, do sexo, centrándonos nas distintas tipoloxías de relación posibles.

quarta-feira, novembro 05, 2008

Por fin chegou a colleita


Onte chegaba unha colleita longamente esperada. Presentábase na Casa da Cultura de Dodro o último premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, Código poético de Neves Soutelo. Acompañada por Helena Villar Janeiro e Olegario Sotelo Blanco, nun acto de brevidade fulminante, Neves convidounos a ler o seu primeiro libro e a ir tomar uns viños. Parabéns á autora.

segunda-feira, novembro 03, 2008

poesía sen poetas

descoñezo se alguén se preguntou nalgunha ocasión se existía algo neste mundo menos importante que a poesía. Despois de ler isto e isto, vexo que por baixo da poesía, nese escalafón onde se reflicten as cousas verdadeiramente importantes, como o fútbol ou as declaracións da raiña de Espaaaaña!!!, atópanse os/as poetas.
Cun libro na man pódese facer de todo, excepto lelo, por suposto. Dá para, quen quixer, poda facer unha presentación, unha deturpación, ou calquera outro -ción/zom/ção/tion/ione que se lle ocorra. Mais o/a poeta. O/A poeta é un coñazo!!!! Coas interpretacións xustas do que é sempre interpretable no texto, os seus discursos interminables, a súa cara de poeta, as opinións políticas indebidas... De feito, neste noso país (de todos e de todas nunca de Fenosa), está de moda presentar libros, como vemos, sen a presenza do autor. Benvidos á vangarda das letras.
Polo que me toca, podo prescindir do acto en si, do libro se me obrigan, mais agardo que a ninguén se lle ocorra prescindir de min nos conseguintes viños. Porque, mirade que me monto a festa por libre e e convido aos viños sen necesidade de libro nen presentación. Folga á xaponesa. Viños todo o día.

sexta-feira, outubro 31, 2008

afogados de monopolio

Dende os albores do capitalismo, vense repudiando a suposta constrición dos sistemas que negan a acumulación da riqueza, fóra do propio ben común. O posibilismo da esquerda achegounos aínda máis a esta idea de renegados sen causa, ou baixo o paradigma dunha causa social, unha entelequia co fin último no querer e non poder, no asumimos pero sempre pensando nun ben superior.
Hoxe, consumidores de pouco máis dunha ducia de marcas de mercado, que xogan a repartise o mundo, agardamos a que se faga efectiva a idea que Marx apunta no Capital, de que o capitalismo será o seu propio verdugo, en mans dunha única empresa monopolista. E aferrámonos a esta idea como á salvación, para atoparlle certo sentido ás nosas vidas, donas dun activismo pasivo.
Pensando nunha posible e próxima (espero) reunión, na que se debería falar dese meu Efecto Iguana, tentei darlle algo de forma ao discurso que introducise esa raiadura farlopeira.
Contra doda esperanza, continúo pensando, por se se dese o caso.

quarta-feira, outubro 29, 2008

O lobo

Adega solicitou, por medio da Aelg, textos para o próximo Encontro sobre o lobo en Galiza. Este é o meu lobo:


gañado teño o pan
non pregarei
xa que logo
por cada vítima necesaria

non son máis que un figurante
na escena deste país de anos

agora
apreixo con ambas mans a ferida
na última das loitas diarias
coa derradeira arma
esgrimida na miña defensa
agonizando entre os dentes

segunda-feira, outubro 27, 2008

Sei tu chi può darti di più

Seino para min, 'per me lo so'. Hai que saber, pois de nós depende. Cómpre non ser como nos queren, senón como queiramos.



Interesante para un serán de luns.

solpores





sexta-feira, outubro 24, 2008

Rosas pola memoria '08

Que chova!


Choveu onte en Ferrol, un Ferrol de ausencias. Reecontreime con Melba, despois de anos, e falamos, tomamos un viño. Aló estivo Verónica, como anfitriona, sempre un pracer atopala e charlar.
O sábado, un furacán solidario no Gomes Gaioso.

terça-feira, outubro 21, 2008

Campo de tuias


Hoxe choveu todo o día, polo que o campo de tuias no que tocou traballar estaba absolutamente enchoupado. A diferenza dos días de calor, cando chove se ben acentúanse certos aromas, déixanse de percibir con intensidade outros, como é o caso dos aceites esenciais que, termolábiles, desprenden as tuias ao cortalas en días de calor. Neses días, apréciase, por unha banda, o intenso cheiro á mestura de carburante e aceite, así como o lubricante queimado da cadea, todo mesturado co cheiro á recina que se desprende das capas exteriores da madeira, máis próximas á cortiza. Son eses momentos, nos que cómpre separar a espada da motoserra da árbore e aproximar o nariz ao corte, aínda fumegante, para percibir os matices.

Pola contra, cando chove, mitíganse os aromas, mesturados cos cheiros que se desprenden das follas e doutras partes da árbore, facéndose máis difícil acceder aos olores propios do corte, esa mestura entre natureza e acción humana. Por outra banda, fican patentes os efectos da ferida, escorregando, para mesturarse coa auga apozada no chan, refachos de luces multicores procedentes do lubricante, da gasolina, que proporcionan á desfeita unha beleza que incide no paradoxo.
Na imaxe, unha compañeira ensemesmada coa tarefa, sensible a outros efectos, máis psíquicos, producidos polo traballo.

segunda-feira, outubro 20, 2008

Ferrol e o que queda por chover na Galería Sargadelos


Melba Couto, aquela con quen me iniciara na poesía, ha ser que me acompañe na presentación de Ferrol e o que queda por chover, na Galería Sargadelos de Ferrol, o día 23 de outubro, ás 20 horas.

domingo, outubro 19, 2008

A Casa das Bombas


Preparando o acto do xoves, este que aínda non publicitei masivamente, fun a Ferrol a visitar, entre outras cousas, unha das referencias que fago no libro de poemas Ferrol e o que queda por chover, a Casa das Bombas. Como non podía ser doutra forma, fun até aló, O Roxal (Concello de Neda) coa miña nai, nativa e que me contou a historia que tan brevemente ofrezo neste o meu último libro de poemas. A Casa das Bombas foi o lugar no que a miña nai, na postguerra, residíu durante algún tempo. Un grupo de vivendas unidas e pertencentes ás Bombas, tres mulleres que, combinarban as labores propias do muíño (as vivendas son ademais un muiño, baixo o que pasa un rego desviado do Río Belelle) coa ocultación de escapados e milicianos. Foron dúcias de persoas as que buscaron acubillo nesta Casa, ben fuxindo da represión franquista, ben para organizar as bases da, chamémoslle, resistencia. A miña nai, como a nena que era naquel tempo, lembra como un xogo o paso daqueles homes. A xente que, sen ser máis que un refacho de luz entre as sombras, lanzaban pedras dende un buraquiño na fiestra da estancia onde se recluían mentres ela, xunto coas súas amigas, se bañaban no remanso do río. Era, tamén, a Casa das Bombas, onde as mozas dos escapados ían atoparse coa seus namorados, o que servía de escusa para realizar pequenas festas que facían máis livián a dura situación. Lembra tamén a miña nai, a roupa daqueles homes tendida nunha figueira próxima. Sobre todo a inxente cantidade de peugas que poboaban, como flores en primavera, a copa daquela árbore. Disto, malia non poder estar ela para rememoralo, agardo falar o xoves 23 na Galería Sargadelos de Ferrol, durante a presentación do libro.

terça-feira, outubro 14, 2008

Pontemaceira


O domingo foi día de saída, sobre todo para experimentar co novo equipo. Aló estivemos, en Pontemaceira, onde saquei esta foto no interior dun dos muiños.

segunda-feira, outubro 13, 2008

Thomas el impostor


Cabaret Voltaire, a maiores de ter sido o lugar que procurou os comezos daquel dadaismo iniciático, é tamén a editora que me trouxo ás mans este volume, 'Thomas el impostor', de Jean Cocteau.
Para min, que sinto un aquel especial por ese movemento en concreto, mais tamén por canto del derivou, é de agradecer que exista unha editora que se centre, en grande medida, nos autores que marcaron unha época.
Deste volume, que comparte moitos aspectos cos libros dos seus coetáneos e amigos, mestúrase a inocencia coa realidade e esta co artificio, sempre dominada pola ironía, que fai moi amena a lectura, e as relecturas posteriores, pois sempre cautiva con novas descubertas.

domingo, outubro 12, 2008

Fuckzine

A idea materializouse ao fin. O Fuckzine cobrou forma inmaterial. Hoxe, día da españolidá (cos seus antecedentes no fascista día da raza árida), xurde unha ide que me viña rondando dende tempo atrás. Hoxe é un día grande. Non máis que o resto dos días, e igualemente importante.

sexta-feira, outubro 10, 2008

Fecundação e Alívio

Filo-Café: Fecundação e Alívio
22 Novembro 2008, 21h30
Orfeão do Porto
Praça da Batalha, 123 – 1º
Porto

Inscrições Abertas:
Para a sua inscrição indique nome, lugar de proveniência e área de emissão, através de incomunidade@gmail.com ou: (00351)965817337. As inscrições estarão abertas até ao dia 15 de Novembro (podendo ser fechadas antes, caso o nº de inscritos o justifique)

Áreas de Emissão: Pensamento, Fotografia, Música, Performance, Poesia, Pequenas-Comunicações, Artesanato, Filosofia, Semiótica, Pintura, Escultura.

As obras relativas às Artes Visuais devem ser instaladas, no espaço do Orfeão, a partir de 17 de Novembro.


Fecundación y Alivio / Fecundación i Alleugeriment/ Ernalketa eta Arindura/ Fécondation et Soulagement/ Bemesting en Hulpverleners/ 施肥和救济
التسميد والإغاثة
Befruchtung und Beruhigung/ Fertilizzazione e Sollievo/

quarta-feira, outubro 08, 2008

obsesións


É ben sabido, por tod@s aquel@s que se souberon próximos que, mentres que para case todo uso o computador, para os poemas utilizo cadernos que, co tempo e unha vez esgotados, vou esquecendo polos andeis das distintas casas que habitei. Houbo quen me dixo que para que pasar o dobre traballo de escribilos en papel e no openoffice? Ben, pois a resposta está en que me gusta atopalos nos lugares máis insospeitados , despois de anos, e botarlle un ollo ao escrito. Nesas páxinas, ademais dos textos accesibles, ben na rede ou nas sucesivas publicacións, atópanse cousas que coido non figuran en ningures, máis. Eses escritos están cheos de obsesións, de figuras que creo para mostrarme e mostrar o mundo segundo a miña perspectiva. Nese sentido, naquel 2005 de cambios continuados escribía ao meu querido figurante:
temos no naufráxio do figurante/ as nosas propias sombras/ entre os barcos un decoro perdido/ un sorriso de ollos pechados/ e a lingua de fóra.
Nese mesmo ano, e para un recital na extinta librería Cervantes de Vigo, escribía sobre os recitadores:
Perdémonos no erotismo, na ciencia fricción poética de Cruz Martínez, na proletaria indecisión de Alfonso Láuzara, na pausada impasibilidade de Ramiro Vidal, na contaxiosa firmeza de Asun Árias e nun eu mesmo sen autocalificación....
Sen saber acertadas as miñas apreciacións, comezamos aquel acto para tod@s @s presentes.

terça-feira, outubro 07, 2008

Os cegos de Cuerda

De cando en vez dou contra o muro dalgún filme malo. Actores que sobreactúan -dentro do histrionismo do cinema español- tramas pobres que se adentran no pseudomisticismo para captar a atención do sufrido espectador, historias fragmentadas mal comunicadas... Eu sempre digo, caendo no absurdo simplismo do cinema comercial, que cando aos dez minutos de película se desexa a morte do protagonista, a cousa vai moi mal encamiñada. Todo iso é un compendio dos sentimentos que van xurdindo dende o comezo de 'Los girasoles ciegos' de Cuerda. O sufrimento acentúase ao ver que, pasando os minutos, non acontece absolutamente nada, o que produce que, ao longo da fita, un pense en cambiar de sala de proxección, para meterse na pel do prota estúpido dalgunha película pseudocómica, ideada especialemente para tempos de crise.

sexta-feira, outubro 03, 2008

Con Cuba Hoxe




Chamamento a intelectuais e artistas do mundo.

de que falamos cando falamos de crise

quarta-feira, outubro 01, 2008

a inocencia perdida

ola. Xa o dixen, foi a primeira palabra que me veu á cabeza ao pensar neste post. Ao pensar en Alicia Fernández. Ola, de novo, pois xa hai moito tempo dende aquel primeiro recital en Lugo, dende que Miro nos trouxera a ambos dende un chat.
Agora si, regresas dende a Revista das Letras, para lembrarme a aquela meniña mala de Kill Bill, que chamaba pola morte dende un uniforme de colexio privado.
Saúdo á arma máis forte, a máis contundente, sobre todo nas túas mans, esa inocencia que moitos perdemos, en mala hora, para descubrir despois que podiamos usala para ocultar a nosa decepción.
Salve, poeta!

terça-feira, setembro 30, 2008

Predicación

domingo, setembro 28, 2008

Entre o compromiso e a invisibilidade

Finalizado xa o Encontro de Escritor@s, entre o compromiso e a invisibilidade, fica deixar unhas imaxes do que foi o acto de clausura no Museo de Arte Contemporánea d'A Coruña. Un recital poético coa presenza de Lucía Aldao e María Lado, Emma Couceiro, Estíbaliz Espinosa, O Leo, Celso Fernández Sanmartín e o MC García.






terça-feira, setembro 23, 2008

A porta verde de graça


A porta verde do sétimo andar estrea localización para poñer a disposición de lectores e lectoras o seu primeiro libro, en formato pdf.
Pódese descargar aquí.

domingo, setembro 21, 2008

Entre dous séculos

O venres e o sábado andarei entre dous séculos no encontro de escritor@s moz@s ou nov@s ou ambas cousas, no Pazo de Mariñán.
Escapareime, en canto remate o traballo, para escoitar, debater e compartir un tempo
interesante coa xente coa que non teño moitas oportunidades de coincidir.

mil e unha noites, máis

Últimamente tan só teño paciencia para ver unha película cando estou canso. Hoxe estabao extraordinariamente e senteime a ver unha das miñas canles máis odiadas. Collín comezada unha fita bastante pobre, pero quedei inmediatamente arroupado por dúas ou tres cuestións que me ataron a ela. Foi, se cadra, o papel de de Rose Byrne o que me obrigou a determe nela. Pensei, case inmediatamente, nunha outra historia bastante adolescente que lin días atrás, pero que me impactou porque lembro ter feito, case sen pensar, algunha 'irracionalidade' tan só como unha obriga para comigo mesmo, por demostrar un sentimento sincero, mais ás veces tan efémero que desaparecía no mesmo momento de ter comezado.
Penso que ás veces a vida, cando menos a miña, non é máis que unha continua espera entre eses momentos nos que necesito demostrar o que sinto, aínda que sexa por un momento.

segunda-feira, setembro 15, 2008

One bourbon One scothc & One beer

Nunca na miña vida sentín a necesidade de beber para esquecer. Será porque nunca tiven nada do que precisase desprenderme, pois son home de poucas posesións, ou cando menos de podesións necesarias. Mais si, despois de moito tempo, volvín fumar. Tratouse tan só dun cigarro, máis ben pequeno e de mal sabor, pero fíxeno porque verdadeiramente sentín a necesidade de facelo. Pasaron tres días do acontecemento e aínda continúo a pensar que foi o que, en realidade, me levou a desexalo. Non é que me preocupe en exceso o feito, mais si as razóns polas que me deixei levar. Son feble, conclúo. Son tan feble como unha vara de vimbio, fáltame saber se tan flexible. Dígoo para non romper. Non desexaría romper e perderme máis alá de onde estou disposto a chegar en condicións normais.
Nunca na miña vida... estiven tan disposto como hoxe a desfacerme por completo, en millóns de pequenos anacos, porque a confianza en canto me sustentaba deteriorase a cada paso, alentando esa parte de min que nunca esquezo, pero que desexaría acurralar contra as cordas.
Nunca na miña vida... vivín sen vivir en min, malia anuncialo sempre como un dogma divino. De facelo, mostraríame espido en cada frase, como nunca antes.

sábado, setembro 13, 2008

de sabios é tamén saber que cabeza cortar

Seaga, cando menos ese foi o seu compromiso, readmitirá ás máis de setecentas persoas despedidas, restablecendo as condicións previas ao despedimento. Medio Rural pasoulle a pelota á empresa, asegurando que descoñecía os propositos da xerencia. Como é ben sabido, as rectificacións son sempre benvidas, mais o feito de facer unha fonda depuración da estructura é tamén recomendable. Polo tanto, compriría ir preparando a machada para a preceptiva decapitación.

quinta-feira, setembro 11, 2008

Textos

daqueles textos que escribín hai anos e que, dende hai uns meses, atópanse en libre descarga:

cando corra
arrédate de min
non haberá por onde collerme

Un poema de situación



por
unha palabra tan só
a papoula
tingue de vermello as superficies
porque o verán é moito máis
que unha expresión

Por unha palabra tan só. Poema para @s máis nen@s

quarta-feira, setembro 10, 2008

Seaga, a vergoña da socialdemocracia galega

Voceiro da Cig en Lugo: para que se creou esta empresa de capital público e funcionamento privado: para poder usar desde a administración os mesmos mecanismos que as ETTs, suprimíndolle aos traballadores até o dereito a saber o tempo de contrato.

Como traballador de Seaga, extraballador doutro chiringuito pseudonacionalista (e nunca de esquerdas), non podo senón mostrar a miña máis absoluta indignación polo proceder do que se anunciaba como o cambio no xeito de traballar do operativo contra os incendios forestais. A creación de Seaga supuxo unha involución no que respecta aos dereitos de traballadores e traballadoras. Isto non pode senón que provocar que a reponsabilidade, tanto política como legal, recaia sobre, en primeiro lugar, a Consellería de Medio Rural, e en segundo lugar sobre o xerente de Seaga, como responsable último de levar a cabo as directrices políticas que lle chegaban das alturas. Agardemos que así sexa.


domingo, setembro 07, 2008

Anónimos

Teño, unha vez máis, unha curiosidade cinematográfica que se me escapou no seu momento, Masked and Anonymous, traducida como Anónimos. Mentres procuro facerme coa fita, déixovos esta intro que atopei en youtube, coa música de Bob Dylan, My Back Pages, versionada polo grupo xaponés Magokoro Brothers, versión incluso máis interesante que a orixinal ou, cando menos, moi meriotoria.


terça-feira, setembro 02, 2008

Baile Átha Cliath

Despois de revisar aquel Baile Átha Cliath, que escribira nesa cidade, Dublín, e co que se me concedera o II Premio Illas Sisargas de Poesía Erótica, para que saia, agardo que en breve, publicado, xurdíu un novo libriño de poemas do que non vou dicir máis que é unha broma xigante, para rir inmenso.

domingo, agosto 31, 2008

Liga contra o Medio Peso

Onte, despois da xornada laboral, pasei pola festa de Aríns a escoitar a tan afamada Orquestra Olympus. Espectáculo só equiparable coa París de Noia. Non ser devoto das orquestras non foi o motivo para mostrar a miña indignación pola mensaxe fondamente antirrevolucionaria dunha canción interpretada de Pepe Benavente. A famosa canción Medio peso, que transmite ben ás claras unha mensaxe de especulación sen límites. Podemos comprobar, segundo o texto que se axunta, a acaparación sen mesura de bens de consumo, cun medio peso prestado por un ente indefinido que non é senón máis unha entidade de financiamento capitalista. Sen poder ser outro motivo, de tal compra compulsiva, mais que a futura especulación cos ditos bens. Polo tanto, propoño unha Liga conta o Medio Peso, que non contra os que non pesan nin pouco nin moito.
Por medio peso
compre una plaza
ii esa plaza me dio una fuente
ya tengo plaza, tengo la fuente ii todo eso
por medio peso
por medio peso compre una guagua
y esa guagua me dio un carrito
ya tengo plaza, tengo la fuente,
tengo guagua tengo carrito
y todo eso x medio peso
por medio peso
compre una chiva y esa chiva me dio un chivito
ya tengo plaza, tengo la fuente,
tengo guagua tengo carrito
tengo chiva tengo chivito
y toodo eso x medio peso
por medio peso
compre una cabraa y esa cabra me dio un cabrito
ya tengo plaza, tengo la fuente, tengo guagua tengo carrito
tengo chiva tengo chivito tengo cabra tengo cabrito
y toodo eso x medio peso
por medio peso
compre una vaca y esa vaca me dio un ternero
ya tengo plaza, tengo la fuente, tengo guagua tengo carrito
tengo chiva tengo chivito tengo cabra tengo cabrito
tengo vaca tengo ternero
y toodo eso x medio peso
por medio peso
compre una mona y esa mona me dio un monito
ya tengo plaza, tengo la fuente, tengo guagua tengo carrito
tengo chiva tengo chivito tengo cabra tengo cabrito
tengo vaca tengo ternero tengo mona tengo monito
y toodo eso x medio peso
por medio peso
compre una nena y esa nena me dio un nenito
ya tengo plaza, tengo la fuente, tengo guagua tengo carrito
tengo chiva tengo chivito tengo cabra tengo cabrito
tengo vaca tengo ternero tengo mona tengo monito
tengo nena tengo nenito
y todo eso x medio peso
y todo eso x medio peso
y me prestaron
el medio peso!!!


quarta-feira, agosto 27, 2008

impresionante Mariza, imprescindible

Non é novo o meu gusto polo fado, malia non ter afondado moito nel, pero mais despois de escoitar a Mariza. Esta peza en concreto, cun contrabaixo tocado con arco de fondo pon, realmente, a pel de galiña.


Duas lágrimas de orvalho

Mariza

Duas lágrimas de orvalho
Caíram nas minhas mãos
Quando eu te afaguei o rosto
Pobre de mim, pouco valho
Pra te acudir na desgraça,
Pra te valer no desgosto

Por que choras, não me dizes
Não é presciso dizê-lo
Não dizes, eu advinho
Os amantes infelizes
Deveriam ter coragem
Para mudar de caminho

Por amor damos alma,
Damos corpo, damos tudo
Até cansarmos na jornada
Mas quando a vida se acaba
O que era amor, é saudade
E a vida já não é nada

Se estás a tempo, recua
Amordaça o coração
Mata o passado e sorri
Mas se não estás, continua
Disse isto minha mãe
Ao ver-me chorar por ti

terça-feira, agosto 26, 2008

A Coruña á luz das letras


Informa o Consello da Cultura sobre a presentación esta noite do libro A Coruña á luz das letras (Editado por Trifolium, coa colaboración da Asociación de Escritores en Lingua Galega e a Concellaría de Cultura do Concello), a celebrar hoxe na Biblioteca de Estudos Locais desta cidade, sobre as 19 horas. Un libro no que teño o pracer de participar, cun texto que pretende ilustrar a dualidade existente nunha cidade a un tempo reaccionaria e liberadora, na que fixamos a ollada todos e todas aqueles que saímos dun Ferrol aínda máis asifixiante e sucumbimos ante a imaxe que mostraba todo un mundo novo por coñecer. Iso si, a ilusión durou pouco, xa que, unha vez nos atrevimos a comezar o camiño, descobrimos que aínda quedaba moito mar por coñecer.

segunda-feira, agosto 25, 2008

Q de Vian, iso vexaríame

Recoñecible a pobre acollida que ten no noso país o meu autor favorito, Boris Vian, cómpre afastarse do noso 'sistema literario' para que se lle recoñeza a importancia que merece. AQUI, por exemplo. E non me resisto (como se fose quen de facelo) a ofrecervos un textiño:

BOM-DIA, CÃO
[BONJOUR, CHIEN]

Avisto na rua um cão
Digo-lhe: como vais, cão?
Pensa que me responde?
Não? Pois bem, mas ele responde-me
E isso não é da sua conta
Agora quando se vêem pessoas
Que passam sem sequer reparar nos cães
Sentimos vergonha pelos seus pais
E pelos pais dos seus pais
Porque uma tão má educação
É coisa que requer pelo menos... e não estou a ser generoso
Três gerações, com uma sífilis hereditária
Mas, para não vexar ninguém, devo acrescentar
Que um número considerável de cães não falam com
muita frequência

9 de Fevereiro de 1948

Dazkarieh

Loop Tok



Dende Estocolmo, Loop Tok.

domingo, agosto 24, 2008

What's Wrong

terça-feira, agosto 19, 2008

Creando imaxes dun conflito

Segundo esta análise das fotos aportadas por Reuters sobre o conflicto Xeorxiano, podemos concluír que cando non se atopan imaxes do conflito axiña aparece quen as amañe. Levado a outro extremo, canto do que chega a nós, dende os medios de comunicación, non é máis que unha montaxe?

Lontras no Tambre


O traballo na campaña contra incendios adoita ser bastante desagradecido, á par que perigoso, en ocasións.
Pero malia as liortas internas e externas, a mala imaxe, en ocasións merecida, e a demais aspectos desagradables que acompañan ao traballo, hai unha morea de apartados interesantes que fan deste un traballo francamente fermoso. O último episodio que hei lembrar con gusto, foi a visión dunha Lontra no río Tambre ao seu paso por Negreira. Con isto non quero desmerecer a visión do Porco Teixo, mais ver unha Lontra coa luz do día, nadando sen inmutarse pola nosa presenza, coido que é do máis fermoso que se pode atopar nos nosos ríos.

sábado, agosto 16, 2008

Xapón por un corpo


Consciente de que non se trata máis que dunha anécdota, hoxe mesmo chegoume a información de que Xapón vai gañando por un corpo, ou máis ben por unha presada de páxinas, ao resto de países do mundo. Xa que agora, e despois de que 'Ferrol e o que queda por chover' se puxera á venda nese país por medio de amazon.com, poderemos atopar tamén a 'Erótica'.

quarta-feira, agosto 13, 2008

'Ferrol e o que queda por chover' no mundo


A mundialización chega á literatura galega. O portal de venda por internet Amazon.com, porá en breve, a disposición de tod@s aquel@s que o desexen, o 'Ferrol e o que queda por chover'. Neste momento pódese encargar:
Na Grande Bretaña.
En Xapón.

Festa Cubana no Gomes Gaioso



Sábado 16 a partir das 20 h.
Centro Social Gomes Gaioso

terça-feira, agosto 12, 2008

Signe Toly Anderson

Ben sabe deus, e se non o sabe tampouco ha ser a morte de ninguén, que non adoito participar de debates sobre as figuras máis sensuais do acervo de famosos/as que nos circundan. Máis si é certo que, dentro dese mesmo compendio de famoseo, teño unha serie de predileccións que non me parecen nada desdeñables. A que me gusta lembrar, sobre todo estes días que me acompaña no meu traxento ao traballo, é Signe Toly Anderson, extraordinaria vocalista dos Jefferson Airplane. Xa moito antes de coñecer a súa imaxe, parecíame unha das voces máis sensuais dentro do panorama de famosas do mundo.

E todo isto cobra máis valor, se temos en conta que outros grupos, como Sweetwater, que tiñan unha estructura semellante, en canto á formación se refire, non lograron adquirir a sensualidade da voz feminina coa que nos deleitou Jefferson. Claro está que, esa eiva, non mermou a súa importancia, aínda que estivesen pasadísimos de LSD as 24h. Porque, onde imos con letras como:

Motherless child (Sweetwater)

Sometimes I feel like a Motherless Child,
Sometimes I feel like a Motherless Child
Sometimes I feel like a Motherless Child,
And I'm a long
Yes, I'm a long way from my home

Sometimes I feel like I'm almost gone
Sometimes I feel like I'm almost gone
Sometimes I feel like I'm almost gone
And I'm a long
Yes, I'm a long way from my home

Sometimes I feel like there's nobody there
Sometimes I feel like there's nobody there
Sometimes I feel like there's nobody there
And I'm a long,
Yes, I'm a long way from my home.



Arquivo do blog