andas á procura?

Búsqueda personalizada

terça-feira, julho 31, 2007

televisión galega e outros males

Onte foi tarde de reparacións no fogar, polo que fiquei moito tempo mirando como outra persoa, un profesional, miraba de amañar os pequenos deterioros que o tempo vai producindo nos diferentes elementos que compoñen unha vivenda común. Foi tempo tamén de ver a programación da canle autonómica. Observando a grella televisiva, un coida, por unha parte, terse desprazado á discoteca do barrio máis próximo, hábitat natural de personaxes da caste dos Tonechos, co seu sempiterno combinado alcólico, a súa mirada perdida nuns ollos semipechados, as pernas parcialmente flexionadas e un movemento corporal rítmico como se tivesen unha ansia permanente por ir mexar. Por outra parte, percíbese a visión de futuro da que dispón a dirección da canle televisiva, dada a súa absoluta especialización na terceira idade, cunha grella inzada de programas lordentos como o do Piñeiro, do que el mesmo semella avergoñarse.

Doutra banda, temos que, a case completa ausencia de cinema galego (por ser este un tema polémico, debo dicir que considero cinema galego todo aquel feito no idioma de Galiza. Por tanto, ‘El lápiz del carpintero’, malia estar baseado nun libro galego e resultar un filme ben feito e do que gostei, é cinema español. Así como ‘Dead and the Maiden’ de Roman Polanski, malia ser rodada en Valdoviño, pertence ao cinema británico) pode resultar un limitante á hora de idear unha programación vinculada á cultura do país. Pero, o que nunca debemos facer é adoptar outras experiencias cinematográficas como propias, ou correremos os risco de que, dentro de dez anos, os nosos fillos teñan por galego ilustre a Chuck Norris, ao que, de continuar o antigo goberno, para daquela xa se lle tería outorgada a Medalla Castelao. Neste sentido, a desaparición de El Fari, foi un evidente mal para el e a súa familia, pero un ben para os espectadores da única canle 'galega', xa que co ritmo que se levaba era o próximo candidato a levar o galardón senlleiro da in-cultura oficial.

segunda-feira, julho 30, 2007

Garaxe do século XXI








































Os amantes do Rock & Roll, estamos abertos a retomar os clásicos en canto temos a oportunidade. Tampouco nos pechamos a performances que volvan aos tempos do garaxe máis puro, aínda que veña do Xapón.
The 5.6.7.8's, unha proposta que me volve á máis tenra infancia.

sábado, julho 28, 2007

Quintana de 25 á tarde

































Unha tarde de introspección, de fonda reflexión. Unha tarde onde até os turistas semellaban imbuirse da celebración e unirse a nós, aborixes, no estado de circunspección.
Aló estaban os de sempre, como non podería ser doutro xeito.

E unha cervexa, esquecida...


terça-feira, julho 24, 2007

Il figlio di Bakunìn


Hai anos, durante a miña estadía en Perugia, unha miña compañeira de piso, sarda, para máis señas, agasalloume un libro de Sergio Atzeni. Pouco sabía eu deste autor naquel momento, algo máis sei hoxe. Pero a lectura daquel libro, Il figlio di Bakunìn, deixoume pegada tan fonda, que levo dende aquela querendo traducilo para o galego.
Hoxe, día de insomnio, como tantos outros, espertei, a iso das seis da mañá, co nome de Sergio Atzeni na cabeza. Inmediatamente erguinme para buscar o libro que Marta me agasallara, pero non o atopei. Fiquei pensando un anaco, para tentar á memoria, e finalmente concluin que estaba en Ferrol. As múltiples mudanzas destes últimos anos, fixeron que o deixase esquecido no único sitio que non mudou, a miña casa natal. A próxima vez que me achegue aló, tentarei darlle vida a esa vella obsesión.

domingo, julho 22, 2007

Em tránsito


Facía moito que non estaba en tránsito, que non ía dun lado para outro, na miña faceta máis urbanita. Pero, onte foi o día para o número dous da Colección Literal da Difusora de Letras, Artes e Ideas, Em Tránsito, de Raquel Miragaia. Introducinme primeiro nun proceso, do máis puro estilo kafkiano, en A pé, para logo ir vendo á cidade fluír (que había dicir o mesmísimo Heráclito) nun continuo ir e vir de persoas, maiormente frustradas, en ocasións vítimas, pero coido que dispostas a atopar o seu propio camiño.
Este libro magnífico, lembroume a miña necesidade de fluír. Hai dous anos, ao virme traballar para Compostela, pensara dun xeito coido que racional, á hora de avaliar os custes e os ingresos, en buscar vivenda o máis próxima do traballo prosible, con iso aforraba o ter que desprazar o carro pola cidade, cousa que odio (agora vivo a escasos douscentos metros do meu centro de traballo, distancia que percorro sen apenas tropezarme con ninguén). Pero, co tempo, fun notando un baleiro, que incidía no tedio da propia rotina. Botaba en falta fluír dinamicamente pola cidade, interaccionando cos seus habitantes. Algo que sempre conseguira, polo menos até o momento de virme para esta cidade, desprazándome no transporte público.
Veu logo, Raquel, a transitarme pola conciencia, que me reconcome, obrigándome a retomar os meus antigos paseos, nos que buscaba recoñecer a cidade e descubrirme a min mesmo en cada curruncho escuro, no sufrimento de cada un dos seus habitantes. Mirarei, xa que logo, de cumprir a encomenda.

sábado, julho 21, 2007

campaña de recollida de sinaturas contra do actual emplazamento de Reganosa

O Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol está levando a cabo unha recollida de sinaturas en contra da actual localización da planta de Reganosa na ría de Ferrol.
Premede aquí, para baixarvos o manifesto e a folla de recollida de sinaturas. Despois teredes que enviala ao enderezo que consta na mesma páxina.

sexta-feira, julho 20, 2007

o xoves, a nova que sae o venres

Debo dicir, que nunca leo 'El jueves'. Sei da súa existencia, como non podería ser doutra forma, pero nunca me parei verdadeiramente a lelo, malia que si coñecía algunha que outra caricatura polémica.
Hoxe mesmo non estaría falando desta revista, senón fose porque o xuíz Juan Del Olmo obrigou a sacar dos quioscos esta publicación, porque considera un feito punible utilizar ás borbónicas figuras para facer un comentario irónico sobre a orde dos 2500 euros, que o Estado outorga ás parellas, por cada nacemento.
Coido que lle saíu mal a xogada a Del Olmo, se o que pretendía era que non trascendese esta caricatura.
El reino de España está en perigo, agora que sabemos que os principes copulan e non rascan bola (ironía).

quinta-feira, julho 19, 2007

Kalaikia, suplemento cultural de A Peneira, chega ao número 10

O xornal A Peneira, de tirada quincenal, saca entre as súas páxinas o número 10 do suplemento cultural Kalaikia. Con el, chega á rúa o capítulo número 11 do 'Efecto Iguana', novela por entregas da que son autor.

Trátase dun relato fantástico, no que unha vila enteira vese baixo o xugo do poder absoluto dos xestores dunha fábrica de calzado. Desta estrutura inicial, intúese un entramado xerárquico complexo baixo un réxime totalitario.
Da sociedade uniforme que o réxime instaura, xurde unha persoa que, sen saber moi ben as razóns que o levan a facelo, substitúe o seu número de identificación por un nome real, Narciso, feito que lle permitirá ir descubrindo a sociedade na que vive.

quarta-feira, julho 18, 2007

Vilagarcia baixo plástico

O sábado 14 foi día de Vilagarcía, en Nós e a Rede. Xunto coa Porta Verde do Sétimo Andar, Fixemos unha performance, na que iamos alén do personalismo, para dar a importancia debida tan só á palabra. Deste xeito, recitamos baixo un plástico negro, para, posteriormente, ligar aos presentes a unha rede de fío branco.


quarta-feira, julho 11, 2007

descarga de balde 'O alento da musa' na bitácora do libro



Na bitácora de 'O alento da musa', na que irán aparecendo todas as informacións referidas ao libro, podedes descargar o ebook en formato pdf.

domingo, julho 08, 2007

o concerto con orgullo

Onte era o día de visitar na Praza da Quintana, para ver o concerto polo orgullo gay, lésbico, bisexual e transexual. Aló fun ver a The Homens, Projecto Mourente e a Nancys Rubias, máis a magnífica presenza de Lucía Aldao, presentando o acto.

Aló estiven para constatar a aplastante similitude entre o cantante de The Homens e o mesmísimo Buddy Holly.











Déixovos aquí, unha pequena retrospectiva gráfica do que foi a actuación das Nancys.




















sexta-feira, julho 06, 2007

o zoolóxico máis próximo

'...sem conseguir encontrar dentro de si o ponto pior de sua doença, o ponto mais doente, o ponto de ódio, ela que fora ao Jardim Zoológico para adoecer. Mas não diante da girafa que mais era paisagem que um ente. Não diante daquela carne que se distraía em altura e distância, a girafa quase verde. Procurou outros animais, tentava aprender com eles a odiar. O hipopótamo, o hipopótamo úmido. O rolo roliço de carne, carne redonda e muda esperando outra carne roliça e muda. Não. Pois havia tal amor humilde em se manter apenas carne, tal doce martírio em não saber pensar.'

Clarice Lispector

Durante moito tempo, crin saber o que se atopaba en todos aqueles lugares aos que renunciaba voluntariamente, invadido por unha sorte de moral propia, inducida e fundamentada nun suposto correcto estado das cousas. Relativizar, sen renunciar en absoluto a un ideario propio, a miña concepción, baseada tamén en prexuizos, de certos aspectos da vida cotiá, fíxome acceder, no eido máis literario, a un tipo de literatura rupturista (como o dadaísmo, por exemplo), e, no aspecto máis social, a unha especie de concesión ou tregua na miña loita diaria contra o propio ser.
Isto lémbrame ao título dun libro do autor chino, Wang Shuo, 'Fai o favor de non chamarme humano'.

segunda-feira, julho 02, 2007

fuxir

aproveitando as rebaixas achegueime á galería sargadelos para fuxir, e fíxeno. Había tanto tempo que non me paraba diante dun andel, devagar, sen as presas propias de quen xa ten claro o que vai comprar, porque polo estrés do cotiá, maximiza o tempo traendo sabido da casa o que quere. Había tanto tempo, que xa non lembraba o que era escoitar o ruxeruxe das dependentas, en correcto español, paradigma do autoodio galego. Fuxín tamén do establecemento porque precisaba un retrete, pero parei no Literarios para tomar un algo. Malia o que se poida pensar, tampouco usei o escusado desta cafetería, parecíame pouco propio cagarme nos literarios.

Definitivamente, coido que iso das rebaixas non vai comigo, porque realmente fai que me rebaixe até límites insospeitados.

Hoxe foi o primeiro día do meu horario de vran, polo que só traballo ás mañás. As tardes nubradas fanme considerar o feito de que o inverno resístese a marchar, e iso non me disgusta de todo. Ao fin, tentei corrixir un texto que prematuramente presentei a unha editora. Fervíame nas mans. Finalmente, rematei limpando a cociña. Aspireina, pero primeiro cambiei a bolsa da aspiradora, estaba demasiado chea, logo lavei a louza, e pasei a tomar as armas contra a encimeira. A placa de inducción ten restos dos anteriores inquilinos, non hai quen llos saque, ademais estou farto do cheiro do produto que utilizo para limpala.

Agardarei a que rematen as rebaixas para comprar o que preciso? Por min agardaría eternamente. O caso é se agardarei eternamente para fuxir, ou para fuxirmos? Non fai falla que respondas agora, pensao. Porque, como comentaba o compañeiro Dacal o outro día, despois da presentación do noso 'alento', parafraseando a Boris Izaguirre: 'Compostela é a cidade que nunca madura'. Non é que fuxa para procurar non madurar con ela, pero tampouco quero ficar feito o rapaz inconsciente que fuxe do botellón por timidez e renuncia á diversión por exceso de comodidade. O caso é que tampouco sei o que quero, e iso faime procurar continuamente a porta de saída e fuxir.


domingo, julho 01, 2007

folk migratorio

hoxe rarezas:



Un pouco de Duda-Blues húngaro

CSEREPES KÁROLY: KIVÁNDORLÁS

Arquivo do blog