andas á procura?

Búsqueda personalizada

quinta-feira, maio 31, 2007

a diferenza

falaba, non hai moitos días, sobre a tendencia a uniformazar condutas, estéticas e ideais, que ten a sociedade de consumo. Para converter o gosto pola diferenza, case que nunha perversión. A marxinalización da diferenza, como acto delictivo, antóxaseme como unha das causas máis importantes no illamento do individuo.
Unha das ferramentas máis antigas para soster a uniformidade foi, dende logo, a moral. Esa voceciña que nos meteron moi adentro que nos fala coa nosa propia voz, para inculcarnos un medo tremendo ao que vén de fóra.. Co que non contaba a moral, era que a virtude, enetendida segundo as bases do dogma predominante, aburre mortalmente, e defende unha tendencia que vai en contra dos instintos máis naturais do ser humano. E xustamente aí é donde perde a súa eficacia. Porque mentres o mercado, soubo mutar para crear vías alternativas de mercado para asumir a diferenza como negocio, a moral mantivo a súa liña ideolóxica inmutable, creando fortes incoherencias nos seus subdetos máis abnegados.
Nisto pensaba onte, mentres ía no coche escoitando a Charlotte Gainsbourg cara a casa dunha parella que quere montar unha bodega en Rianxo, baixo a Indicación Xeográfica Protexida do Barbanza e Iria. Niso matinaba e en como todo este razonemento influía nos meus últimos escritos. Logo cadroume un camión xusto diante e cagueime en todo canto é posible facelo, e cambiei a música. Pero axiña volvín a pensar na marxinación, na perversión como causa dunha virtude case que delictiva, que avoca ao interfecto marxinal a unha crise de identidade e de conduta.
Máis tarde, cheguei ao local, onde un home pensaba na opción de poñer cabras en seis hectáreas de terreo, e volvín á realidade peñendo de acordo as miñas ideas coas dos meus compañeiros, para solventar o cotiá do noso traballo.

sábado, maio 26, 2007

a presentación do 'alento' en ferrol. Crónica






Chegamos algo tarde, Azu, Manolita, Edelmiro e máis eu, pero non máis que o público asistente, que finalmente ascendeu a iso dunhas dez persoas.

Coñecín á organización: Arantxa, Fernando e máis Tito, tamén á convidada Rosa Méndez, que tamén nos presentou o seu 'raio verde' (Espiral Maior).

Falamos do meu 'alento', despois Rosa falou do seu 'raio' e recitouse, léronse un versos da xente da aula de poesía que guía Eduardo Estévez en Fene, que tivo a ben achegarse ao Ateneo de Ferrol, e leu Ramiro e Miguel, cos que fun, despois a tomarlle un algo.

domingo, maio 20, 2007

'O alento da musa' en Ferrol

Volvo a Ferrol. Alén de pasar uns días na casa, relaxadamente, estarei o venres 25 de maio, ás 19:30 horas, no Ateneo de Ferrol, presentando 'O alento da musa'.
Coido que me debo remontar ao ano 1997, para recoñecer a última vez que particiei nun acto nesta a miña cidade. Nun 29 de decembro, compartín uns textos cunha chea de amigos/as, acompañado de Medos Romero, Pilar Pallarés e Manuel María, na antiga sede da Fundaçom Artabria. Dende aquela visitei un cento de vilas e cidades deste noso país, pero nunca me volveran chamar, nin eu pensara en facer algo nesta cidade. Agora, chegoume esta oportunidade da man de tres compañeiros ferrolanos, e resúltame complexo ocultar a miña emoción, non só polo amable convite de Arantxa e os seus camaradas, senón porque isto vaime permitir reconciliarme con esta cidade da que marchei certamente desanimado, pero á que sempre desexei volver coa forza suficiente para visitar á xente que coñezo, aos que son, sen dúbida, a miña xente, malia os anos transcorridos.
Estes días, defeito, estou ás voltas para recuperar vellos contactos, polo de agora via correo electrónico, pero que agardo poidamos avivar o pouso do recordo en vivo e en directo.

quarta-feira, maio 16, 2007

Berlín mon amour

Hai un cento de novidades, ou senón un cento cando menos dúas, que cómpre salientar. Por unha parte, a xira berlinesa de María, Sara e Lucía que andarán a expandir a poética lingua por outras, non menos poéticas, terras.
Por outra banda, a saída do prelo do libro, e neste caso Lucía fai 'doblete', de Isto é un poema e hai xente detrás (Espiral Maior. 2007), colectánea poética concibida cos/as premidos/as no gzcrea 2006, na que participamos, Lucía Aldao, Brais González, Ledicia Costas, Verónica Martínez e máis eu.

quarta-feira, maio 09, 2007

Os neofalantes no Portal Galego da Lingua

'Vlasta Momam: «Queria saber se os neo-falantes tinham intenção de falar galego aos seus filhos»'

Este é o titular que introduce a entrevista que Valentim R. Fagim lle fai a Vlasta, que anda a estudar a situación dos neofalantes en Galiza.
Parabéns, Vlasta, polo traballo!!!

un fragmento da entrevista que reafirma lazos dos galegos coas culturas do centro e norde de Europa:

Valentim R. Fagim: Falas em nexos culturais entre a Eslováquia e a Galiza... podias alargar-te mais um bocado nesse aspecto?
Vlasta Moman.- Por um lado, existem certas tradições populares que sempre considerara como tipicamente eslovacas mas que também existem na Galiza, mesmo com matizes muito semelhantes. A matança do porco, por citar apenas um exemplo, possui na Eslováquia o mesmo caracter de ritual familiar que tem na Galiza. Por outro lado, acho que o caracter da gente também é muito parecido. Se calhar é por isso que, para a minha surpresa, a Galiza tornava-se, intuitivamente, muito familiar desde o princípio até o ponto de me sentir quase como na casa.

terça-feira, maio 08, 2007

na corda frouxa

Unha das grandes realidades sociais é o desexo de dominación. Non vou recorrer a Erich Fromm para tentar explicarme, pero si se cadra el puidese aclarar como explicar a compoñente sádica ou masoquista dentro das relacións profesionais. Ou podemos reducilas ao intercambio de traballo por un salario. Onde quedaría entón o valor engadido dunha ética que obriga ao traballador a realizar a súa tarefa do mellor xeito posible (permitídeme que exclúa desta reflesión ao valor engadido da ética do empresario que remunera apropidamente o traballo realizado). Eu sempre crin nese valor engadido, polo que sempre me preguntei pola razón que impulsa ao traballador a someterse de xeito masoquista á dominación, da que xa concluimos que era un feito consumado na evolución social da humanidade, que realiza o empresario.
E por se este feito na actividade profesional non fose o suficientemente clarificador, como é posible que noutro tipo de sistemas de organización social, moitos deles de participación voluntaria, poda existir esa mesma dependencia sado-masoquista?
aquí cheghei...


apértame

como á ubre do mundo

e verás esvarar do caucho

o látex da vida

a goma elástica

sobre o rostro

asfixiado

domingo, maio 06, 2007

mirando para outro lado

hoxe día de mobilización contra a especulación urbanística, onte día da ruta dos candidatos polo Barbanza. Unha constante tan só, o feismo.
As distintas consignas electorais que parecían facer referencia á consumación urbanística. O PSOE tíañao claro, mirar para adiante, xa que ás beiras da estrada campa victoriosa a desfeita, aínda que máis semella que mirar miraron, pero para outro lado. O BNG, facía gala dunha enchenta socialdemócrata, pensada para ti, case como na defensa dun libre albedrío, negación da moral cristiá. O PP, presumindo da súa incompetencia, sentenciaba que cumprimos. E cumprir, o que é cumprir, cumpriron, querían un país feito unha merda e conseguírono, posiblemente chegaron moito máis aló do que pensaran nun principio.
As campañas electorais son sempre un espazo aberto para o discurso baleiro e a demagoxia, pero subrepticiamente deixase caer un pouso que marca a liña a seguir por cada agrupación. Iso será, xa que logo, o que deberemos pescudar entre esas breves liñas ao carón da foto dalgún candidato.
Non quixera dar a entender, coas miñas palabras, esa máxima derrotista que fixo tanto mal ao transcorrer normal das citas electorais, malia sabendo que non deixan de ser unha farsa propia da democracia totalitaria ou democracia burguesa na que nos atopamos. A máxima que aseguraba que todos os partidos políticos son iguais e que, polo tanto, dá igual un que outro. Eu estou convencido de que non todos os partidos son iguais. Do que si estou convencido, é de que a dereita lanzou un órdago e gañou a partida, pero o xogo segue malia que a 'esquerda' estea bastante tocada coa chamada á democracia e á tolerancia que propuxo a dereita máis reaccionaria para achegar posturas, cara o seu bando, claro.
Haberá que construír, dende a base, un espazo para o rexurdimento (II).

quarta-feira, maio 02, 2007

a terapéutica impertinencia

hoxe podo dicir que aprendín unha palabra nova, o que resulta ser tan fermoso como inconfesable. Unha persoa culta non pode recoñecer que aínda ten a capacidade de aprender algo.
Como nunca me recoñecín como unha persoa versada, estou en franco desacordo coa opinión que Eyré deita sobre o meu último libro. Por unha parte, acerta dicindo que, no énfase de conservar a linguaxe poética, esquézome de definir mellor os personaxes, pero erra cando afirma que os diálogos resultan artificiais, sobreentendéndose a cultura do autor.
Nunha sociedade na que, até aqueles con menos desa 'cultura' que Eyré lle nega aos personaxes do meu libro, falan como escoitan na televisión, non é raro escoitar a un ionqui da compostelana praza de Cervantes, falando como o inmortal Mariñas. Tal é a influencia da linguaxe televisiva. Non sendo raro, xa, descubrir como un deses ionquis aos que antes facía referencia, que na súa infinda inocencia, increpa a un policía local, na Praza da Quintana: oyes, tengo derecho a estar aquí, vivimos en una democracia. Si, ese termo carente de significación do que abusaba a dereita hai algúns anos, para levar á socialdemocracia ao seu campo de xogo. Esa mesma democracia da que fai gala o mesmísimo Iñaki Gabilondo, nos seus informativos, que abandonaron o rigor xornalístico para imitar os casposos artigos de opinión dun Francisco Umbral amargado pola súa propia acidez. Pois as opinións partidistas nos medios de comunicación son de culto, quedando inesgotables mostrarios de sórdida hiperrealidade a disposición de todos e todas nós.
Pero é, ao fin, esa mesma hiperreliadade a que marca a pauta do políticamente correcto, xogando eu, doutra volta, a mostrar as obviedades ao mundo, con máis cinismo que graza, nun deses días nos que o sorriso resulta ser case unha obriga que acepto con agrado.
Agora é cando debería dicir: un saúdo para Eyré, e unha aperta. Un outro, con agarimo, para Mariñas, e un terceiro para Iñaki. Vou obviar voluntariamente a Francisco Umbral.
No fondo Eyré non se equivocaba, e todo isto foi unha desculpa para delimitar as liñas dunha sorte de 'monólogo' que pensei mentres lavaba a louza na cociña, coas mans cheas da mestura entre aceite e lavavaixelas. Todo soaba mellor cun prato esvarando entre as mans.

Arquivo do blog