andas á procura?

Búsqueda personalizada

quarta-feira, novembro 29, 2006

baudrillard

Jean Baudrillard es ampliamente reconocido por sus investigaciones en torno al tema de la hiperrealidad, particularmente en una sociedad como la estadounidense. De acuerdo a sus tesis, Estados Unidos ha construido para sí un mundo que es más «real» que Real, cuyos habitantes viven obsesionados con la perfección, el no paso del tiempo y la objetivización del ser. Aún más, la autenticidad ha sido reemplazada por la copia (dejando así un sustituto para la realidad), nada es Real, y los involucrados en esta ilusión son incapaces de notarlo.

Tiña un texto de Giordano Segneri sobre un viño hiperreal, pero xa non lembro onde o deixei. Tratábase da copia dun viño real, pero mellor que ese caldo real era aqueloutro hiperreal. No meu caso estou maiormente embriagado máis por aquel que supera o real, que polo real mesmo, mitigando a miña percepción mediante unha brétema mesta que me impide ver o evidente. Ou así era non fai moito, antes de que o traballo me fixese asumir unha dose continuada de hiperrealidade, mais desa que se enfronta aquela que os media crean para confundir. Non sei se poderiamos considerala unha contrahiperrealidade. Agora que son infinitamente máis responsable e aburrido, teño unha nova percepción moito máis materialista e pragmática, pero infinitamente menos audaz e directa. Con todo e malia o que poda parecer, continúo sendo fondamente real e non sobrenaturalmente hiperreal.

terça-feira, novembro 28, 2006

a incontinencia

por iso de darme a entender, presentei este relato a un dos moitos certames que nutren o abano cultural deste país, xunto con outros máis extensos, e resulta que non ghustou. Xa me diredes que mal ten!!!


A incontinencia

Agudizando aquela sensación, ás veces pracenteira e ás veces dolorosa, provocada sobre as terminacións nerviosas do anus, cun lene murmurio sobre o cénit do esfínter, conversaban aferrados no claro escuro do interior da cafetería Anunciación do centro da cidade. A excitación materializábase, na viúva de E., facendo que desgarrase a blusa beige de imitación a seda inferindo, coas unllas, alongadas feridas sobre os peitos nus, e impulsando as mamilas cara o rostro, mordíaas con saña mentres procuraba coa entreperna o respaldo da cadeira. O camareiro, peiteaba o bigote, afiado nas puntas, cos parasoles dos cócteles, mentres introducía, a mancheas, olivas na boca moi aberta.
E dirás que isto é normal?-Repetíame X., dende a terraza da mesma cafetería Anunciación. O suficientemente normal- repliquei- como que ese mozo teu estea mordéndome a punta da deda grosa do meu pé dereito nu, por baixo da mesa, mentres falamos. Realmente, N., mozo de X. dende a infancia máis infantil, non era tan mal rapaz como se empeñaba en demostrar, pero naquel tempo todos tiñamos as nosas excentricidades, e resultaba un feito, xa asumido socialmente, que quixésemos mostralas ao mundo como estandarte da nosa inigualable personalidade. Para respostar tamén a N., mozo de X. dende sempre, saquei bruscamente a miña deda da súa infecta boca para introducila, dunha maneira igualmente brusca, nun dos seus orificios nasais, presionando con forza e movendo a un lado e a outro o groso do meu pé para forzar, no seu cranio, un movemento que denotase un sentimento de sorpresa convulsa.
Pero mira ese!- continuaba X. moza de N., de carácter dominante e natureza fortemente bipolar, sinalando un can que mexaba fronte á porta dunha farmacia, que estando de guardia carecía de compactas doses de ácido acetil salicílico, recostado sobre o seu lombo e aferrado ao pernil do pantalón do seu dono, que lle laceraba as delicadas peles do penis cun extremo da correa que levaba atada ao pescozo.
Como unha cabra! Escoitouse, de súpeto, a un viandante sen denominación posible, que, coas mans nos petos e os ombreiros encollidos ocultándolle o pescozo, camiñaba presenciando a escena do can enfronte dunha farmacia de guardia que carecía do máis elemental fármaco contra dores de cabeza e musculares en xeral.
Sen agardar nin un instante, X. ergueuse do seu asento, mentres N., mozo desta caracterizado pola súa personalidade feble e pola súa carencia de opinión propia sobre os asuntos máis triviais, facía ascender a súa lingua pola miña perna en dirección ás coxas, non sen antes dar coa cabeza na táboa horizontal que conformaba a mesa, desprendendo un chillido agudo que, pronunciado durante un segundo tan só, deu paso a un movemento intermitente de todo o conxunto mesa-mantel-cosumicións formando unha preciosa danza propia dos aborixes centroafricanos.
Dirixíndose ao innomeable descoñecido de pescozo perdido entre ombreiros encollidos sobre si mesmos, X. comezou a berrar un histérico acúdanme, policía. Un anormal! Policía, un anormal! Pasando, a morderlle bruscamente a punta do nariz co groso dos seus dentes artificiais, fabricados por unha importante corporación estética, anunciada ate a saciedade en todos os medios de comunicacións existentes.
Inmediatamente unha ducia de policías acudiron ao lugar, debidamente provistos de todo tipo de material bélico, reducindo ao interfecto á menor expresión, entre os aplausos da multitude que, congregada, rezaba un salmo en arameo para mellor gloria de todos os alí presentes.

quarta-feira, novembro 22, 2006

as mil horas

FIN e continuación...

no proceso evolutivo son máis e máis
cambiante
presento a dor das horas
da espera
pero a un tempo
a adicción a ese mal recorrente

as horas son tamén compaña
un frío que se mestura co tecido da pel
unha calor sobre ese mesmo frío de pel de galiña
e esa mesma pel sobre outra igual
ou diferente

e aí nace Pin
da espera
das horas de insomnio
das palabras nunca tendidas sobre o entorno
deses silencios que son olladas do subconsciente
un Pin que redunda na continuidade
para facerme un outro
e o mesmo
con calças de baño
pucho de látex e lentes
como ollos de ra

Pin é amarelo
é azul
leva as cores todas no peito
e as mans cheas de sorrisos
alcol nas veas
fume nos pulmóns
e unha fermosa nube de anécdotas
amarelas
sobre o sexo

ás noites
é insomne
quente
como un cobertor
ás mañas
é ausencia
rumor de horas
e un adeus disimulado
nun sorriso apenas perceptible
e un posible cagoendios
de resaca

con Pin as horas
duran o que o estado de ánimo

sexta-feira, novembro 17, 2006

fabrizio de andrè

Hai algúns anos descubrín un filme de Giuseppe Tornatore chamado 'Malena', no que se relataba a opresión de cultura ultracatólica contra unha muller, no sul de Italia. Este filme non deixa de ser tan só un exemplo da incidencia do fundamentalismo católico, sobre todo, nas vilas pequenas, en Italia e no noso país.
Nesta última viaxe a Italia redescubrín a alguén que nunca tivera moi presente, Fabrizio de Andrè. Deste home estiven a escoitar unha canción que ao momento lembroume ao filme de Giuseppe Tornatore.


BOCCA DI ROSA

La chiamavano Bocca di Rosa
metteva l'amore metteva l'amore
la chiamavano Bocca di Rosa
metteva l'amore sopra ogni cosa

Appena scesa alla stazione
del paesino di Sant'Ilario
tutti s'accorsero con uno sguardo
che non si trattava d'un missionario

C'è chi l'amore lo fa per noia
chi se lo scegliere per professione
Bocca di Rosa né l'uno né l'altro
lei lo faceva per passione

Ma la passione spesso conduce
a soddisfare le proprie voglie
senza indagare se il concupito
ha il cuore libero oppure ha moglie

E fu così che da un giorno all'altro
Bocca di Rosa si tirò addosso
l'ira funesta delle cagnette
a cui aveva sottratto l'osso

Ma le comari d'un paesino
non brillano certo in iniziativa
le contromisure fino a quel punto
si limitavano all'invettiva

Si sa che la gente dà buoni consigli
sentendosi come Gesù nel tempio
si sa che la gente dà buoni consigli
se non può più dare cattivo esempio

Così una vecchia mai stata moglie
senza mai figli senza più voglie
si prese la briga e di certo il gusto
di dare a tutte il consiglio giusto

E rivolgendosi alle contenute
le apostrofò con parole argute:
"Il furto d'amore sarà punito"
disse "dall'ordine costituito"

E quelle andarono dal commissario
e dissero senza parafrasare:
"Quella schifosa ha già troppi clienti
più di un consorzio alimentare"

Ed arrivarono quattro gendarmi
con i pennacchi con i pennacchi
ed arrivarono quatto gendarmi
con i pennacchi e con le armi

Spesso gli sbirri e i carabinieri
al proprio dovere vengono meno
ma non quando sono in alta riforme
e l'accompagnano al primo treno

Alla stazione c'erano tutti
dal commissario al sacrestano
altra stazione c'erano tutti
con gli occhi rossi e il cappello in mano

A salutare chi per un poco
senza pretese senza pretese
a salutare chi per un poco
portò l'amore nel paese

C'era un cartello giallo
con una scritta nera
diceva: "Addio Bocca di Rosa
con te se ne parte la primavera"

Ma una notizia un po' originale
non ha bisogno di alcun giornale
come una freccia dall'arco scocca
vola veloce di bocca in bocca

E alla stazione successiva
molta più gente di quando partiva
chi manda un bacio chi getta un fiore
chi si prenota per due ore

Persino il parroco che non disprezza
fra un miserere e un'estrema unzione
il bene effimero della bellezza
la vuole accanto in processione

E con la Vergine in prima fila
e Bocca di Rosa poco lontano
si porta a spasso per il paese
l'amore sacro e l'amor profano

quinta-feira, novembro 16, 2006

Madison Morrison




dende Taipei chegoume este libro de Madison Morrison, máis unha outra publicación de entrevistas.
fun a correos chovendo onte á tarde. Dende que hai uns sete meses me chegou, da man deste home, unha recompilación de artigos sobre este autor, quedei certamente interesado polo seu traballo. Na cartaque acompañaba ás súas publicacións, fálame das súas viaxes, tamén dos seus novos proxectos, unh libro sobre a Biblia e outro sobre a Iliada.
Malia que o inglés é unha lingua que vou coñecendo, polo menos un mínimo, a densidade dos seus textos supérame con moito, polo que a súa lectura demórase considerablemente.
por outra banda, onte foi días de experimentacións, por iso dun novo libro recibido, sempre distinto e novidoso. Así que me puxen diante do ordenador e comecei a manexar o photoshop, actividade que tando adiara. Desta maneira pensei en facer un timbre, e aí deixo o resultado final.





segunda-feira, novembro 13, 2006

denominación incontrolada en orixe

Volvín dunha pequena viaxe ao norte de Italia, onde visitei varias Denominacións de Orixe de Viño, algunhas certamente interesantes. Na viaxe de avión de volta, propúxenme establecer unha comparativa entre dous xornais de referencia, un do Estado Español, El País, e outro italiano, Il correire della Sera. Ambos, tanto no eido internacional como no interno dos seus respectivos países, facían valoracións a respecto das políticas asumidas por ambos gobernos dende unha perspectiva europea, sen reparar nas contradicións da antiga esquerda, agora socialdemócrata, para asumir o neoliberalismo que marcan as normativas comunitarias. Unha característica de ambos xornais, é a de preparar á sociedade para os cambios a nivel económico por medio de informacións ambiguas e certamente positivistas. Un optimismo incesante que fai aínda máis patentes as contradicións daqueles que nun tempo foron de esquerdas. Neste sentido, no corriere, destinaban unha páxina enteira para describir os cambios que o novo goberno suízo, antigamente socialdemócrata e actualmente representado pola dereita neoliberal, para recortar as prestacións por desemprego, situado este en torno a un 7 %, como medida para fomentar que os lacazáns dos desempregados corran a buscarse un emprego (non referencia textual). O problema, ao meu modo de ver, non é a actitude da dereita, que xa todos sabemos como actúa, senón a conformidade deste xornal italiano, que argumenta que, malia que os impostos do 51% fomentaron uns servizos públicos dunha calidade moi superior á de calquera país do mundo, é inxustificable unha taxa desemprego tan ‘elevada’. Asumir que se ten que producir un retroceso na loita pola consecución dos dereitos dos traballadores e traballadoras, tan só pode ser argumento da ultradereita, e nunca dun xornal que se considere serio e ‘progresista’.
Despois disto, mirei El País, moito máis escaso nos seus contidos e tireino nun curruncho mentres observaba a entrada do avión no ar da península.
Máis tarde, pareime a escoitar unha conversa entre dous compañeiros de viaxe, na que un defendía a independencia política de ‘La voz de Galicia’ e argumentaba isto, utilizando a mesma terminoloxía periodística que se presenta en todos os xornais que defenden as versións oficiais de todos os conflitos, opinando sobre os principais temas de actualidade. Era tarde e eu estaba nunha das miñas crises de insomnio típica das viaxes, por un momento collín tanto medo que pensei que non había nada que facer, tiñamos un primeiro mundo completamente alienado e un terceiro incapaz de reaxir. Por un momento perdín toda esperanza de cambio. Despois, alguén a chegouse para falar e recupereime un chisco, pero aínda hoxe, tan só con pensalo, trémenme as pernas.