andas á procura?

Búsqueda personalizada

sexta-feira, junho 23, 2006

autopoética. yolanda castaño

O que interesa son os meus pasos. Coma un bosque de símbolos do que a miña ignorancia é significativa. Unha sorte de pálpitos que se lle entrega á miña man antes das horas. Unha condena que mece os meus insomnios. Pero é últimamente unha cerimonia mendiga, a máis pura. Que borrei todo asideiro, deitei, e non quero ser lista. Este é un labirinto de espellos encontrados e á orixinal xa non a recoñezo. Coma teatros concéntricos. Máis que a escura liña entre a que me quero nacer e a que se mata. Ou o que queda de exvoto nos meus velocinos. Así me convirto na larva do resto dos instintos. E non serve comprender. (A que non entendeu nada pero sentiuno todo). Porque a forma morreu. Que viva pois a forma. Recibe o soño da que te contempla oh contemplado. Dame palabras que aínda así aguilloen o meu cerne, o suxerido entre sombras, o que tira da intelixencia. Cando a beleza se desvista da beleza gozarás que xa só sexa. Só sexa. ...........Dame non cesar de desexar, aínda que atope. ............O tacto, o privilexio, as .......ganas de tirarse.
.
.
Yolanda Castaño
http://www.yolandacastano.com/

segunda-feira, junho 19, 2006

deixámonos levar fluidamente
ate o interior
adecuándonos á luz

terça-feira, junho 13, 2006

aurelino costa

vacas remoem nos regueiros
.
assim apascentam
e defecam (e fodem).
.
Nao haverá mais novilhos!
disse a mae
.
Na testa suspendeu a identidade por um letreiro que dizia:
anónimo.
.
e baloiçava...
.
.
.
Aurelino Costa
Na terra de Genoveva

ed. do buraco (2005)