andas á procura?

Búsqueda personalizada

quarta-feira, dezembro 13, 2006

Manual. Outra produción propia

sorrir
como funcionario no seu agocho
confortable
mirando para o exterior
amablemente

soubemos o que era a
hostelería
e descubrimos o cinismo
nas carnes máis doces
logo fundímonos
coa ignorancia
no anonimato
adorando a soidade
nun proxecto propio
autodidacta

odiamos xuntos as figuras
paternas
maternas
de leite quente
tamén maternais
figuramos por tras das sombras
falando de nós mesmos
nun canto peor mellor
de formas difusas

‘todos os funcionarios ao paro
-berrabamos-
que teñan unha razón para respirar’

logo achegámonos por tras dun
insurrecto paraugas vermello
asubiando a internacional
finxíndonos portadores novos
dun progresismo inmaterial

tamén soubemos asubiar o negro zumbón
e preguntar inocentemente
la pecora?
come fa la pécora?

tiñamos as fronteiras
invisibles
que forxaron as nosas propias formas
o tempo e o país
que soubemos descifrar
entre liñas
para odiar tamén un pouco
en silencio

dubidamos do cambio
e das formas do cambio
precisando do viño para rir
e utilizando o sexo
con violencia lacerante
contra as nosas carnes

foi unha droga máis forte
que as outras coñecidas
polo que saímos desestimados
de todas as causas

agora o ceo
variable
circunda os mesmos hábitos
e nós
sorrimos
sen vernos o rostro
máis que en soños

segunda-feira, dezembro 11, 2006

Aurelino Costa e José Régio

info+

Cântico Negro

"Vem por aqui" — dizem-me alguns com os olhos doces
Estendendo-me os braços, e seguros
De que seria bom que eu os ouvisse
Quando me dizem: "Vem por aqui!"
Eu olho-os com olhos lassos,
(Há, nos olhos meus, ironias e cansaços)
E cruzo os braços,
E nunca vou por ali...
A minha glória é esta:
Criar desumanidades!
Não acompanhar ninguém.
— Que eu vivo com o mesmo sem-vontade
Com que rasguei o ventre à minha mãe
Não, não vou por aí! Só vou por onde
Me levam meus próprios passos...
Se ao que busco saber nenhum de vós responde
Por que me repetis: "Vem por aqui!"?

Prefiro escorregar nos becos lamacentos,
Redemoinhar aos ventos,
Como farrapos, arrastar os pés sangrentos,
A ir por aí...
Se vim ao mundo, foi
Só para desflorar florestas virgens,
E desenhar meus próprios pés na areia inexplorada!
O mais que faço não vale nada.

Como, pois, sereis vós
Que me dareis impulsos, ferramentas e coragem
Para eu derrubar os meus obstáculos?...
Corre, nas vossas veias, sangue velho dos avós,
E vós amais o que é fácil!
Eu amo o Longe e a Miragem,
Amo os abismos, as torrentes, os desertos...

Ide! Tendes estradas,
Tendes jardins, tendes canteiros,
Tendes pátria, tendes tetos,
E tendes regras, e tratados, e filósofos, e sábios...
Eu tenho a minha Loucura !
Levanto-a, como um facho, a arder na noite escura,
E sinto espuma, e sangue, e cânticos nos lábios...
Deus e o Diabo é que guiam, mais ninguém!
Todos tiveram pai, todos tiveram mãe;
Mas eu, que nunca principio nem acabo,
Nasci do amor que há entre Deus e o Diabo.

Ah, que ninguém me dê piedosas intenções,
Ninguém me peça definições!
Ninguém me diga: "Vem por aqui"!
A minha vida é um vendaval que se soltou,
É uma onda que se alevantou,
É um átomo a mais que se animou...
Não sei por onde vou,
Não sei para onde vou
Sei que não vou por aí!

José Régio

terça-feira, dezembro 05, 2006

Un síntese reconfortado, malia que poda semellar algo egocéntrico, polo feito de ser mencionado. Tamén é bo saber reconfortarse coas cousas pequenas que acontecen puntualmente na vida de cada un, sexa que o mencionen nunha disputa, ou nunha conversa insubstancial, ou mesmo nun certame de poesía. Ao sentirse mencionado, un considérase máis parte do mundo, incluso cando s menciona para proferir algún tipo de insulto ou como destinatario dalgún improperio; pero neste caso, aledoume que me mencionasen con persoas ás que coñezo dende hai tempo xa: O Brais, a Lucía, a Verónica. Un síntese incluso mellor se se trata dunha mención entre amigos/as. Parabéns a todos/as.



Deixo o texto íntegro:

PREMIADOS

Os gañadores da especialidade de Poesía son:

· José Antonio Cascudo Rodríguez, 1º premio, pola obra Manual do misántropo
· Lucía Aldao Sánchez, 2º premio, pola obra Así
· Brais González Pérez, 3º premio, pola obra Heraldos das escuras horas

MENCIÓNS DE HONRA

As Mencións de honra da especialidade de Poesía recaeron en:

· Ledicia Costas Álvarez, pola obra Aparición de triste
· Alberte Momán Noval, pola obra De ter un can chamaríalle Guenguis
· Verónica Martínez Delgado, pola obra O ladrón de almas

sexta-feira, dezembro 01, 2006

big sur

Alédome de que ninguén me preguntase, ate o de agora, pola miña opinión sobre o Jack Kerouac, porque non sabería que responder, até estes días que comecei co ‘Big Sur’. Xa lera outras cousas, como xa deixei constancia na bitácora, pero non afondara moito no significado de canto vai narrando, na situación política e social, nin noutras cousas que me axudasen a entender de que ía todo iso. Valorara tan só a prosa rápida e directa, como un mecanismo engaiolante, ademais de ser fondamente inspirador. Pero desta volta, e coa lectura deste ‘Big Sur’, vin claro a vacuidade dos seus argumentos. Dende a páxina vinte e pouco comezou a poñerme enfermo co seu egoísmo visceral tan tipicamente ianqui, e os seus ‘dou grazas a Deus por esta árbore perfecta e este home perfecto e este regato perfecto, aquí só nunha choupana perfecta no medio dun monte perfecto, cun freganzo metálico perfecto e unha perfecta camisola militar de cor verde. Porque todo é perfecto e está ben, e impórtame un carallo todo porque na miña sublime perfección basta só que haxa indicios do risco de ferir estas miña hiperrealidade para que me compre unhas botellas de whisky e me dedique a beber ater rebentar para esquecer todo o meu vínculo coa sociedade corrupta e anquilosada nunha dobre moral absurda que asumo e comparto’. Tamén discrepo da súa opinión sobre a obra de Hesse, ‘O lobo estepario’, pero iso prefiro deixalo para outro momento.


Por outra banda, non me podo resistir a comentar este autocolante que chegou hoxe co xornal 'A nosa terra'. Por moito que coincida coa mensaxe, recoñezo que isto máis semella unha loxia do 'ácido' que unha campaña para o recoñecemento dos dereitos nacionais galegos.
A cuestión é por que non usaron directamente esta outra imaxe, icona doutros tempos, para reinvindicar o mesmo.


E tamén se cadra, coa mensaxe engadida para a reflexión, agora que está tan de moda o do Estatuto, 'onde nos coloca isto?'

quarta-feira, novembro 29, 2006

baudrillard

Jean Baudrillard es ampliamente reconocido por sus investigaciones en torno al tema de la hiperrealidad, particularmente en una sociedad como la estadounidense. De acuerdo a sus tesis, Estados Unidos ha construido para sí un mundo que es más «real» que Real, cuyos habitantes viven obsesionados con la perfección, el no paso del tiempo y la objetivización del ser. Aún más, la autenticidad ha sido reemplazada por la copia (dejando así un sustituto para la realidad), nada es Real, y los involucrados en esta ilusión son incapaces de notarlo.

Tiña un texto de Giordano Segneri sobre un viño hiperreal, pero xa non lembro onde o deixei. Tratábase da copia dun viño real, pero mellor que ese caldo real era aqueloutro hiperreal. No meu caso estou maiormente embriagado máis por aquel que supera o real, que polo real mesmo, mitigando a miña percepción mediante unha brétema mesta que me impide ver o evidente. Ou así era non fai moito, antes de que o traballo me fixese asumir unha dose continuada de hiperrealidade, mais desa que se enfronta aquela que os media crean para confundir. Non sei se poderiamos considerala unha contrahiperrealidade. Agora que son infinitamente máis responsable e aburrido, teño unha nova percepción moito máis materialista e pragmática, pero infinitamente menos audaz e directa. Con todo e malia o que poda parecer, continúo sendo fondamente real e non sobrenaturalmente hiperreal.

terça-feira, novembro 28, 2006

a incontinencia

por iso de darme a entender, presentei este relato a un dos moitos certames que nutren o abano cultural deste país, xunto con outros máis extensos, e resulta que non ghustou. Xa me diredes que mal ten!!!


A incontinencia

Agudizando aquela sensación, ás veces pracenteira e ás veces dolorosa, provocada sobre as terminacións nerviosas do anus, cun lene murmurio sobre o cénit do esfínter, conversaban aferrados no claro escuro do interior da cafetería Anunciación do centro da cidade. A excitación materializábase, na viúva de E., facendo que desgarrase a blusa beige de imitación a seda inferindo, coas unllas, alongadas feridas sobre os peitos nus, e impulsando as mamilas cara o rostro, mordíaas con saña mentres procuraba coa entreperna o respaldo da cadeira. O camareiro, peiteaba o bigote, afiado nas puntas, cos parasoles dos cócteles, mentres introducía, a mancheas, olivas na boca moi aberta.
E dirás que isto é normal?-Repetíame X., dende a terraza da mesma cafetería Anunciación. O suficientemente normal- repliquei- como que ese mozo teu estea mordéndome a punta da deda grosa do meu pé dereito nu, por baixo da mesa, mentres falamos. Realmente, N., mozo de X. dende a infancia máis infantil, non era tan mal rapaz como se empeñaba en demostrar, pero naquel tempo todos tiñamos as nosas excentricidades, e resultaba un feito, xa asumido socialmente, que quixésemos mostralas ao mundo como estandarte da nosa inigualable personalidade. Para respostar tamén a N., mozo de X. dende sempre, saquei bruscamente a miña deda da súa infecta boca para introducila, dunha maneira igualmente brusca, nun dos seus orificios nasais, presionando con forza e movendo a un lado e a outro o groso do meu pé para forzar, no seu cranio, un movemento que denotase un sentimento de sorpresa convulsa.
Pero mira ese!- continuaba X. moza de N., de carácter dominante e natureza fortemente bipolar, sinalando un can que mexaba fronte á porta dunha farmacia, que estando de guardia carecía de compactas doses de ácido acetil salicílico, recostado sobre o seu lombo e aferrado ao pernil do pantalón do seu dono, que lle laceraba as delicadas peles do penis cun extremo da correa que levaba atada ao pescozo.
Como unha cabra! Escoitouse, de súpeto, a un viandante sen denominación posible, que, coas mans nos petos e os ombreiros encollidos ocultándolle o pescozo, camiñaba presenciando a escena do can enfronte dunha farmacia de guardia que carecía do máis elemental fármaco contra dores de cabeza e musculares en xeral.
Sen agardar nin un instante, X. ergueuse do seu asento, mentres N., mozo desta caracterizado pola súa personalidade feble e pola súa carencia de opinión propia sobre os asuntos máis triviais, facía ascender a súa lingua pola miña perna en dirección ás coxas, non sen antes dar coa cabeza na táboa horizontal que conformaba a mesa, desprendendo un chillido agudo que, pronunciado durante un segundo tan só, deu paso a un movemento intermitente de todo o conxunto mesa-mantel-cosumicións formando unha preciosa danza propia dos aborixes centroafricanos.
Dirixíndose ao innomeable descoñecido de pescozo perdido entre ombreiros encollidos sobre si mesmos, X. comezou a berrar un histérico acúdanme, policía. Un anormal! Policía, un anormal! Pasando, a morderlle bruscamente a punta do nariz co groso dos seus dentes artificiais, fabricados por unha importante corporación estética, anunciada ate a saciedade en todos os medios de comunicacións existentes.
Inmediatamente unha ducia de policías acudiron ao lugar, debidamente provistos de todo tipo de material bélico, reducindo ao interfecto á menor expresión, entre os aplausos da multitude que, congregada, rezaba un salmo en arameo para mellor gloria de todos os alí presentes.

quarta-feira, novembro 22, 2006

as mil horas

FIN e continuación...

no proceso evolutivo son máis e máis
cambiante
presento a dor das horas
da espera
pero a un tempo
a adicción a ese mal recorrente

as horas son tamén compaña
un frío que se mestura co tecido da pel
unha calor sobre ese mesmo frío de pel de galiña
e esa mesma pel sobre outra igual
ou diferente

e aí nace Pin
da espera
das horas de insomnio
das palabras nunca tendidas sobre o entorno
deses silencios que son olladas do subconsciente
un Pin que redunda na continuidade
para facerme un outro
e o mesmo
con calças de baño
pucho de látex e lentes
como ollos de ra

Pin é amarelo
é azul
leva as cores todas no peito
e as mans cheas de sorrisos
alcol nas veas
fume nos pulmóns
e unha fermosa nube de anécdotas
amarelas
sobre o sexo

ás noites
é insomne
quente
como un cobertor
ás mañas
é ausencia
rumor de horas
e un adeus disimulado
nun sorriso apenas perceptible
e un posible cagoendios
de resaca

con Pin as horas
duran o que o estado de ánimo

sexta-feira, novembro 17, 2006

fabrizio de andrè

Hai algúns anos descubrín un filme de Giuseppe Tornatore chamado 'Malena', no que se relataba a opresión de cultura ultracatólica contra unha muller, no sul de Italia. Este filme non deixa de ser tan só un exemplo da incidencia do fundamentalismo católico, sobre todo, nas vilas pequenas, en Italia e no noso país.
Nesta última viaxe a Italia redescubrín a alguén que nunca tivera moi presente, Fabrizio de Andrè. Deste home estiven a escoitar unha canción que ao momento lembroume ao filme de Giuseppe Tornatore.


BOCCA DI ROSA

La chiamavano Bocca di Rosa
metteva l'amore metteva l'amore
la chiamavano Bocca di Rosa
metteva l'amore sopra ogni cosa

Appena scesa alla stazione
del paesino di Sant'Ilario
tutti s'accorsero con uno sguardo
che non si trattava d'un missionario

C'è chi l'amore lo fa per noia
chi se lo scegliere per professione
Bocca di Rosa né l'uno né l'altro
lei lo faceva per passione

Ma la passione spesso conduce
a soddisfare le proprie voglie
senza indagare se il concupito
ha il cuore libero oppure ha moglie

E fu così che da un giorno all'altro
Bocca di Rosa si tirò addosso
l'ira funesta delle cagnette
a cui aveva sottratto l'osso

Ma le comari d'un paesino
non brillano certo in iniziativa
le contromisure fino a quel punto
si limitavano all'invettiva

Si sa che la gente dà buoni consigli
sentendosi come Gesù nel tempio
si sa che la gente dà buoni consigli
se non può più dare cattivo esempio

Così una vecchia mai stata moglie
senza mai figli senza più voglie
si prese la briga e di certo il gusto
di dare a tutte il consiglio giusto

E rivolgendosi alle contenute
le apostrofò con parole argute:
"Il furto d'amore sarà punito"
disse "dall'ordine costituito"

E quelle andarono dal commissario
e dissero senza parafrasare:
"Quella schifosa ha già troppi clienti
più di un consorzio alimentare"

Ed arrivarono quattro gendarmi
con i pennacchi con i pennacchi
ed arrivarono quatto gendarmi
con i pennacchi e con le armi

Spesso gli sbirri e i carabinieri
al proprio dovere vengono meno
ma non quando sono in alta riforme
e l'accompagnano al primo treno

Alla stazione c'erano tutti
dal commissario al sacrestano
altra stazione c'erano tutti
con gli occhi rossi e il cappello in mano

A salutare chi per un poco
senza pretese senza pretese
a salutare chi per un poco
portò l'amore nel paese

C'era un cartello giallo
con una scritta nera
diceva: "Addio Bocca di Rosa
con te se ne parte la primavera"

Ma una notizia un po' originale
non ha bisogno di alcun giornale
come una freccia dall'arco scocca
vola veloce di bocca in bocca

E alla stazione successiva
molta più gente di quando partiva
chi manda un bacio chi getta un fiore
chi si prenota per due ore

Persino il parroco che non disprezza
fra un miserere e un'estrema unzione
il bene effimero della bellezza
la vuole accanto in processione

E con la Vergine in prima fila
e Bocca di Rosa poco lontano
si porta a spasso per il paese
l'amore sacro e l'amor profano

quinta-feira, novembro 16, 2006

Madison Morrison




dende Taipei chegoume este libro de Madison Morrison, máis unha outra publicación de entrevistas.
fun a correos chovendo onte á tarde. Dende que hai uns sete meses me chegou, da man deste home, unha recompilación de artigos sobre este autor, quedei certamente interesado polo seu traballo. Na cartaque acompañaba ás súas publicacións, fálame das súas viaxes, tamén dos seus novos proxectos, unh libro sobre a Biblia e outro sobre a Iliada.
Malia que o inglés é unha lingua que vou coñecendo, polo menos un mínimo, a densidade dos seus textos supérame con moito, polo que a súa lectura demórase considerablemente.
por outra banda, onte foi días de experimentacións, por iso dun novo libro recibido, sempre distinto e novidoso. Así que me puxen diante do ordenador e comecei a manexar o photoshop, actividade que tando adiara. Desta maneira pensei en facer un timbre, e aí deixo o resultado final.





segunda-feira, novembro 13, 2006

denominación incontrolada en orixe

Volvín dunha pequena viaxe ao norte de Italia, onde visitei varias Denominacións de Orixe de Viño, algunhas certamente interesantes. Na viaxe de avión de volta, propúxenme establecer unha comparativa entre dous xornais de referencia, un do Estado Español, El País, e outro italiano, Il correire della Sera. Ambos, tanto no eido internacional como no interno dos seus respectivos países, facían valoracións a respecto das políticas asumidas por ambos gobernos dende unha perspectiva europea, sen reparar nas contradicións da antiga esquerda, agora socialdemócrata, para asumir o neoliberalismo que marcan as normativas comunitarias. Unha característica de ambos xornais, é a de preparar á sociedade para os cambios a nivel económico por medio de informacións ambiguas e certamente positivistas. Un optimismo incesante que fai aínda máis patentes as contradicións daqueles que nun tempo foron de esquerdas. Neste sentido, no corriere, destinaban unha páxina enteira para describir os cambios que o novo goberno suízo, antigamente socialdemócrata e actualmente representado pola dereita neoliberal, para recortar as prestacións por desemprego, situado este en torno a un 7 %, como medida para fomentar que os lacazáns dos desempregados corran a buscarse un emprego (non referencia textual). O problema, ao meu modo de ver, non é a actitude da dereita, que xa todos sabemos como actúa, senón a conformidade deste xornal italiano, que argumenta que, malia que os impostos do 51% fomentaron uns servizos públicos dunha calidade moi superior á de calquera país do mundo, é inxustificable unha taxa desemprego tan ‘elevada’. Asumir que se ten que producir un retroceso na loita pola consecución dos dereitos dos traballadores e traballadoras, tan só pode ser argumento da ultradereita, e nunca dun xornal que se considere serio e ‘progresista’.
Despois disto, mirei El País, moito máis escaso nos seus contidos e tireino nun curruncho mentres observaba a entrada do avión no ar da península.
Máis tarde, pareime a escoitar unha conversa entre dous compañeiros de viaxe, na que un defendía a independencia política de ‘La voz de Galicia’ e argumentaba isto, utilizando a mesma terminoloxía periodística que se presenta en todos os xornais que defenden as versións oficiais de todos os conflitos, opinando sobre os principais temas de actualidade. Era tarde e eu estaba nunha das miñas crises de insomnio típica das viaxes, por un momento collín tanto medo que pensei que non había nada que facer, tiñamos un primeiro mundo completamente alienado e un terceiro incapaz de reaxir. Por un momento perdín toda esperanza de cambio. Despois, alguén a chegouse para falar e recupereime un chisco, pero aínda hoxe, tan só con pensalo, trémenme as pernas.

terça-feira, outubro 31, 2006

Este Ferrín éche o demo! E agora veño eu a botar leña sobre o lume dun comentario absurdo e descontextualizado, como se tivera que defender ás Comisións Labregas ou como se o futuro destas, ou o meu propio, estivese no que eu poda dicir hoxe aquí.
Paseando polas Brétemas virtuais din cun artigo de Fíos Invisibles sobre a visita de Ferrín á diáspora de Uruguai. Nesta entrevista, entre outras moitas cousas, fixo mención a unha supostas declaracións das devanditas Comisións falando nos seguintes termos: “As imposicións económicas da Unión Europea (UE) implican que a gandería galega estea na ruína, que o agro estea realmente espoboándose, pero non de persoas senón espoboándose de vacas. E iso foi porque o mercado común tivo e ten a ben protexer o leite francés e holandés e limitar o noso coas cuotas que hai que pagar. Así se chega a que as organizacións de esquedas que se chaman Comisións Labregas cheguen a pedir o liberalismo: «Agora queremos ser liberais, queremos producir todo o leite que queramos e venderllo a quen queiramos sen limites», din”. Sen pretender dubidar da memoria histórica deste home, case que, en nome do rigor, deixar claros unha serie de aspectos relativos a este tema: a entrada do estado Español na UE, e a asunción por este do sistema de cuotas, colleu a Galiza nun proceso de crecemento no sector leiteiro, cunha grande cantidade de explotacións agrarias, pero cunha moi baixa produción; mentres que países como Francia, que xa tiñan consolidado o sector, atopábanse cos problemas típicos do intensivismo, obrigando, nalgúns casos, a reducir considerablemente os kilos producidos. As cuotas chegaron a Galiza limitando a súa capacidade produtiva e cumpría crear un movemento que permitise a Galiza producir en base ao seu potencial, sen limitarse ao que a cuota a ela outorgada lle permitía. A partires de aí, mentres a política do Estado Francés foi de facilitar capacidade produtiva, a aquelas explotacións que a precisasen, a moi baixo prezo e ligada a terra, no Estado Español optouse pola especulación coa cuota, nunha dinámica de ir concentrado a produción en, cada vez, menos explotacións pero de maior número de animais (non así de SAU). A cuota en Galiza, convertíuse nun limitante á produción e que fomentaba o intensivismo. Na actualidade, na dinámica de aumentar a produción con independencia da superficie de terreo de cada explotación, coas explotacións con enormes débedas e a inestabilidade dos prezos, fai que a cuota sexa un grande problema dentro do sector.
Ben, en todo isto, cal foi a postura das antigas Comisións Labregas, dende o comezo unha oposición clara á instauración da cuota láctea, non porque fose un problema en si mesma, senón porque xa se albiscaba que traería un problema de sobreendebedamento das explotacións e porque limitaba o potencial produtivo do país, ademais de cuestionar a viabilidade das pequenas explotacións, que eran e son maioritarias neste país. Por outra banda, viuse consolidando o feito de que as empresas leiteiras, mediante negociacións entre elas, impedisen que as explotacións puidesen decidir a quen vender o leite, o que produciu en moitos casos, prácticas abusivas por parte das empresas ao ter suxeito ao gandeiro/a ás súas condicións. Para impedir estas prácticas das empresas sobre as explotacións, o Sindicato Labrego Galego buscou solucións a este tipo de pactos entre empresas.
E para rematar, consciente de que non está todo dito, cal é o modelo que defende o Sindicato Labrego Galego, segundo o que eu entendo? Un modelo de produción en base a terra, baseado en pequenas e medianas explotacións que repoboen o noso agro e produzan, no canto de pensando na cantidade, nunha calidade capaz de crear un valor engadido en si mesma, ademais de, evidentemente, producir todos os derivados lácteos en Galiza e con independencia das grandes multinacionais. Este modelo reduce produción e polo tanto a necesidade imperiosa de control sobre a mesma.
Encadrando neste meu discurso, algo máis elaborado que o de Ferrín, as, e repito, descontextualizadas declaracións deste home que de tan incendiario, resulta simplista e de escaso rigor.

sexta-feira, outubro 27, 2006

camiñar por Compostela


'Dubido da inocencia do eufemismo'

isto escribino cunha maquiniña desas que teñen un teclado e unha pantalliña, onde se poden escribir unha chea de cousas, para logo imprimilo nun papel autocolante. Pasei unha chea de tempo tentanto escoller un tipo de letra que fose axeitado para saír co papeliño a pasear polo casco vello de Compostela. Disto xa fai, cando menos, un par de semanas, pero se cadra aínda está adherido á superficie onde o deixei.

a cuestión é que estaba a traballar nuns versos, que todos xuntos han formar un poemario, baixo o título de 'cando a música remata', e pensei en ir deixando pegadas desta nova iniciativa, pero a cousa quedou tan só niso, unha única nota perdida nunha morea de rúas. ben, coido que foi perto da Sala Yago.


quinta-feira, outubro 26, 2006

E aquí estou de volta, facendo de tripas un corazón escatolóxico. Recréome mirando os asuntos sen resolver que estendo desorganizadamente pola mesa, para velos todos sen esquecerme de ningún. Son asuntos urxentes, pero dos que agardo algunha documentación que ha chegar por correo ordinario ou da man dalgunha parte interesada, e que ate entón esperan con impaciencia o momento no que serán presentados perante a administración correspondente e definitivamente arquivados. Entre eles, o seguro dun tractor que me ameaza, dende a miña dereita, coas cores alternas do timbre dunha correduría; a inapelable revisión de facenda, que me acosa pola esquerda; os seguros do gando, que tantos problemas están causando. Aínda por riba, fáltame o driver da impresora que xace inerte ao meu carón, unha Minolta PagePro 8L, que se nega a funcionar correctamente se non lle instalo o seu programa preferido.
De cando en vez, ollo de esguello a tarxeta que me deu onte o director da Urbana 5 da Caixa e lembro a miña entrevista, con el solemne do outro lado da mesa e eu,moito menos insigne, coa barba de dúas semanas, olleiras ate os pés e os incómodos tenis, que levo só cando, coa choiva, mollo os zapatos. Díxenlle que tiña a firme intención de publicar un libro e miroume sorrindo, como pensando este pobrecito no encuentra quien le publique sus libros. Logo marchei, como non podía ser doutro xeito.

terça-feira, outubro 24, 2006

Filo-Café na Galiza - 2006

FILO-CAFÉ EM ROIS

Este ano, o filo-café na Galiza realizar-se-á em Rois (muito perto de Padrón, terra de Rosalia) no café Palmeras (frente à Casa do Concelho) no dia18 de novembro 2006, 21h

Para a efectivação da inscrição - através de incomunidade@yahoo.com.ar - enviar nome, lugar de proveniência e área de intervenção e contacto telefónico.

O Tema deste ano é:
Presenças, essências, ausências
Coordena: Lois Gil Magariños

As inscrições - gratuitas - abrangem a área do pensamento, audiovisual, poesía, performance, teatro, música, arte correio.

Este Filo-Café é organizado pela Incomunidade e pela Corporacion Semiotica Galega.

Qualquer dúvida:
Portugal: Alberto Augusto Miranda: (00351) 965817337
incomunidade@yahoo.com.ar
Galiza: Lois Gil Magariños: (0034) 981 80 41 00; (0034) 605 83 84 84
contacto@cosega.org

quinta-feira, outubro 19, 2006

efecto iguana

a segunda capítulo do 'Efecto Iguana', a miña novela por entregas, no suplemento cultural dA Peneira, Kalaikia.

www.apeneira.com/kalaikia


Kalaikia tamén estrea bitácora

terça-feira, outubro 17, 2006

comestas tamén as pedras da memoria
.
onde
miña naiciña

gardamos as figuras retóricas
que xa non queda lume na lareira


Sempre dixen que a memoria era unha cousa fodida. Hoxe mesmo, repasando hemerotecas de diferentes xornais, descubrín declaracións contradictorias en relevantes persoeiros da vida pública deste país. Isto levoume a facer unha pequena aposta comigo mesmo para ver se recentes declaracións feitas por organizacións agrarias do mesmo país ao que me refería antes, serán motivo de certa rectificación no futuro, sen repercusións algunha, claro, xa que ao verquer todo tipo de infundias e aseveracións un conta con que, co paso do tempo, o grande público dea ao esquecemento a liña seguida no pasado máis recente. Famosa fora aquela do señor Aznar na que, ao comezo da gerra en Irak (desta última, claro), aseguraba que tiña informacións que falaban de non sei que armas de destrucción masiva, para, co tempo, aseverar, coa mesma firmeza coa que asegurara nun principio a existencia destas, que el nunca dixera que tiña indicios claros, etc, etc...
pois co tema da compra-venda de quota láctea venvos pasar unha cousa, non igual por suposto, pero si cun trasfondo de certa imprecisión tendenciosa. É sabido que a compra de quota láctea pasou a ser controlada polo Estado, cousa que debeu ser así dende o comezo desta. Logo todas aquelas persoas que compraron quota por compra a particulares a prezos elevadísimos por mor da especulación conseguinte ao descontrol da compra-venda, agora buscan maneiras de saltarse esa novísima regulamentación mediante a formación de sociedades. Ben, o que eu digo é, por que eses que acusan á administración pública de poñer certos impedimentos a esas sociedades (que certamente son unha demanda de certos sectores da poboación), non explican publicamente as consecuencias fiscais, por exemplo, que pode conlevar a realización desas sociedades. Se cadra, porque resulta ser unha medida populista reinvidicar certas irregularidades asumidas por unha porcentaxe importante da poboación, malia que co tempo haxa que cambiar o discurso ou, sinxelamente, agochalo.






segunda-feira, outubro 16, 2006

Jack Kerouac

Sabedes, cando era rapaz en Oregón non me sentía norteamericano en absoluto, con todos eses ideais de casa nas aforas e represión sexual e esa tremenda censura gris da prensa de canto son valores humanos, e cando descubrín o budismo de súpeto sentín que vivira outra vida anterior facía moito tempo e agora debido a faltas e pecados desa vida degradáraseme a un tipo de existencia máis penoso e o meu karma era nacer en Norteamérica, onde ninguén se divirte e nin cre en nada, e menos que nada na liberdade.
.
‘Os vagabundos do Dharma’. Jack Kerouac

quarta-feira, outubro 11, 2006

...

quarta-feira, outubro 04, 2006

Dende que, aló polo ano 1985, o señor Georgie Dann sacara El chiringuito, famosa por ser a canción do vran daquel ano, foron moitos outros chiringuitos os que proliferaron, á marxe daqueles establecementos a pé de praia que incumprían e incumpren de maneira flagrante a lei de costas, senón, e neste caso, de xeito paralelo á política de privatizacións de servizos públicos que vén propugnando a Unión Europea.
Directamente vencellados co eido rural, a UE destina para distintas ‘organizacións’ pretendidamente galegas arredor de tres millóns de euros, só para cuestións relacionadas coa formación. Instrución da que, por outra banda, é difícil coñecer os criterios de selección do alumnado, a realización real dos cursos, a finalidade dos mesmos e a conseguinte validez legal da formación. O que afecta, en definitiva, á transparencia do proceso.
E isto, mentres a Administración Pública, que é a que fai a formación reglada e con validez legal, ve mermada a súa capacidade para levar a cabo proxectos, no eido rural no que nos estabamos a circunscribir, como a incorporación de mozos e mozas na actividade agraria, plans de mellora e modernización de explotacións agrarias, etc, en favor dos famosos chiringuitos, que dispoñen dun montante para realizar as súas actividades, que, sen pretender dubidar das súas intencións, introdúcense no eido rural con criterios dispares e, maiormente, contraditorios co resto de organizacións e organismos públicos. Deste xeito, e tan só a modo de exemplo, temos a nada desdeñable cantidade de setecentos cincuenta mil euros recibidos, do Fondo Social Europeo, por ASEFOGA e a Fundación Biodiversidad para realizar formación, e ate media ducia de asociacións máis que, en ámbito territorial galego, reciben en suma ate tres millóns de euros neste concepto.

sexta-feira, setembro 29, 2006

política forestal

acabo de saír da segunda xornada dun curso sobre a política forestal, organizado polos compañeiros/as do Sindicato Labrego Galego. Hoxe foi un día afortunado, entre outro porque aprendín algunha que outra cousa e reafirmei moitas das posturas que xa sostiña. Pero, entre o máis destacado, atòpase o feito de que se ben os refráns populares constan de dúas partes, de substituíres a segunda pola frase 'patada nos collóns' a sentenza cobra unha segunda interpretación moi moi interesante. Pondo como exemplo 'a quen madruga... patada nos collóns' ou 'máis vale paxaro en man que patada nos collóns'. Malia o cansazo acumulado nesta segunda xornada, estou contento de ampliar, tan positivamente, os meus coñecementos sobre o refraneiro popular. Grazas Marcos.

quarta-feira, setembro 27, 2006

novas

'Kalaikia' (http://www.apeneira.com/kalaikia/) é o suplemento cultural do xornal A Peneira (www.apeneira.com ), onde poderedes seguir o meu 'Efecto Iguana', novela por entregas.
agardo que sexa do voso agrado.


para rematar con esta xeira de videos, aquí vos deixo esta achega de Bocixa sobre o conflicto vivido nas Encrobas.

terça-feira, setembro 19, 2006

GZ

sábado, setembro 16, 2006

colmar (alsacia)

quinta-feira, setembro 07, 2006

Propaganda e máis nós

As imaxes esperpénticas das últimas semanas, que denotaban a incapacidade e o oportunismo da reacción do Partido Popular perante aos sucesos do pasado mes de agosto, mostrando a un Feijoo vestido de domingo presto a brandir unha mangueira de xardín contra un lume provocado, transportáronme anos atrás, en plena campaña electoral italiana, onde Berlusconi accedeu ao poder como primeiro ministro da República aló, se non erro, polo ano 2000. Naquel entón eu asistía ás performances de Giorgio Straccivarius no perugino Pub Kandinsky, este ex-membro do Partito Radikale de Perugia, logo asimilado por Rifondazione Comunista. Naquelas noites de domingo, o Kandisnky, era o único lugar onde se podía escapar da propaganda perfectamente estudada e dirixida do futuro primeiro ministro. Propaganda que cambiaba segundo os barrios. Así, ao entrares en Roma pola autoestrada, na saída cara os barrios daqueles máis podentes, líase a mensaxe tranquilizadora de ‘máis seguridade para as nosas rúas’, mentres que fronte a Via della Pallota, o meu barrio perugino onde se localizaban familias modestas e traballadoras xunto con inmigrantes e estudantes coma min sen moitos recursos, a mensaxe era máis clara il presidente operaio (o presidente operario). Era claro que, máis aló do absurdo da sentenza, o señor Berlusconi ríase dos traballadores e traballadoras da república italiana, como nestas semanas ríronse de nós aqueles que van apagar o lume enarborando fumegantes cigarros, agardo que non Habanos, tan só para saír nunha foto tan propagandística como ridícula.

sábado, setembro 02, 2006

ignorancia supina, ou o que todo bo ecoloxista sabe e o Partido Popular, evidentemente, non

"Escoitei que quen planta o lume son os ecoloxistas para que Galicia recobre a súa identidade. Non sabía se recobraba plantando carballos, unha árbore traída polos romanos" J.A. Landín (Alcalde de Barro)
.
.
cando hai quen, carente de coñecemento e de argumentos fronte calquera aspecto da vida social, atrévese a facer declaracións sen sentido, como as que vimos de ler, a mellor opción é pasar por alto e continuar cos aspectos productivos da vida en sociedade. Per, neste momento, non me podo conter.
.
Por unha parte, sí é posible que algún dos alcaldes, do Partido Popular que gobernan en Galiza, si foran traídos polos romanos, polo que, en consecuencia e dadas as declaracións do alcalde de Barro, non formen parte da identidade deste país. Pero, señor alcalde, foron os castiñeiros, tamén unha frondosa, e non os carballos os que se cre que foron introducidos polos romanos.
Por outra parte, señor Landín, os eucaliptos forman parte do grupo de especies pirófitas, o que quere dicir, señor Landín, entre outras cousas, e para resumir, que a dispersión das súas sementes vese beneficiada pola presenza do lume. Polo que, podemos deducir, que se algún ecoloxista buscase desfacerse dos eucaliptos, en ningún caso prendería lume ao monte, xa que formaría un caldo de cultivo excelente para a propagación dos eucaliptos.
Señor Landín, fale co seu amigo, o alcalde de Negreira, que disque ten unhas ansias enormes por asfaltar o país, para que os seus conveciños podan andar en sapatillas (que disque é moi cómodo), e indaguen xuntos as posibles causas dos incencios.

quarta-feira, agosto 23, 2006


Fai algún tempo comprometérame a facer, cando menos, un par de entradas ao mes nesta bitácora.Tratárase dun compromiso comigo mesmo, polo que ninguén se sentíu ofendido a primeira vez, unha de moitas, que non cumprín co prometido. Pensara en cotinuar con aqueles breviarios, ou contos da avoa-aquela señora de idade indeterminada e tremendamente prolífica (da que non se sabe se é nai do Dickens ou máis ben dalgún dos perversos membros dos Smashing Pumpkins)-, cos que nutrira outros espazos hai xa tempo. Esa pseudociencia fricción morbosa que semellaba non levar a ningures.
Pouco cambiou, debo dicir, dende aqueles tempos nos que me mostraba a corpo con asiduidade. Tan só a miña capacidade para acceder a estes e outros espazos. Manteño a orientación daquel camiño que comezara hai tempo, sempre lidiando cuns e outros, máis tamén cun mesmo que, ás veces, tampouco responde como debera.
Deste xeito descúbrome nun posible punto de inflexión, despois daquel primeiro e que co tempo cheguei incluso a considerar único. A posibilidade dun novo proxecto faime rachar co silencio para adicarme unhas letras a min, que tan abandonado me tiña. Agardo, polo tanto, que saia a diante e que en breve poda adicarme outras liñas.

quinta-feira, agosto 03, 2006

De non haber humidade. Autopoética

Un tipo bébedo golpea, a altas horas da madrugada, o soporte metálico dun farol no medio dunha rúa.
Outro home, que pasa, pregúntalle:
-Oes, e logo que fas?
-Estou chamando á porta da casa.
(silencio)
-Pois sígueo intentado, que luz haina.
.
Falo sobre min porque considéroo o mellor xeito de reflectir o mundo.
.
Moito antes de materializar unha ideoloxía, debemos modelar o entorno para atopar uns alicerces nos que asentala.
.
A humidade serve de fío condutor.
.
A humidade é espello, descóbrenos de nós o máis íntimo, é instinto.
A humidade vai á deriva.
.
.
Alberte Momán

sexta-feira, julho 28, 2006

autopoética III. antía otero

No ollo da ladra: A mensaxe inscrita no subtexto dun bolero -
.
- Eu 1:
Empezas a escribir nun folio en branco porque xa antes comezaches a facelo noutro.
Transcribes o que tes nas notas que foches tomando nas cafeterías, na parada do autobús, nas escaleiras das prazas… Pero esta vez ha ser diferente. Prométeste a ti mesma que lle darás máis CORPO ás frases. A forma definitiva.
.
- Eu 1:
Entón respiras e non sabes por que chegaches a este punto, pero hai algo que che obriga a tirar do fío. Saír á rúa para atopar a túa nova obra.
.
- Eu 1:
Tampouco comprendes o motivo de que estas palabras che taladren a cabeza, pero aínda sentes a punta da pruma do teu pai percorréndoche a palma da man.
.
- Eu 1:
Quizais fose un soño. A noite pasada non te lavaches os dentes nin te fixeches a limpeza de cute. Foches para a cama cunha sensación intrínseca de sucidade e as sabas tardaron tempo en collerche a forma do corpo.
.
- Eu 1:
Non, un soño é demasiado evidente. ¡ Xa sabes !, como cando estabas na escola e todos os nenos remataban as redaccións dicindo: “ E todo foi un soño ”.
.
( Risos)
.
Ha ser algo mellor… Un anuncio dun xornal, o nome dunha marca comercial, un spot que pasan nas pantallas das paradas do metro.
Un lapis de ollos !
.
( Risos )
.
“ No ollo da ladra ”.
A mensaxe inscrita no subtexto dun bolero.
.
- Eu 1 :
SEGUE, SEGUE, NON TE AUTOCENSURES OU MATARALA….
.
Escribo:
Os domingos cando volto da casa dos meus pais e chego á cidade conduzo coa radio acesa. Entón, soa unha canción que me engancha. Sucédeme tantas veces que me vexo na obriga de construir para ela unha suit no meu cerebro.
.
- Eu 1:
¿ Unha suit no meu cerebro ?, ¡ unha suit no meu cerebro !, ¿pero donde vives, muller ?. Nunca has perder esa historia de ir de poeta. ¡ Pensa un pouco !. É imposible que a túa protagonista fale así….
.
Tachóns / tachóns / tachóns
.
Escribo:
De pronto soa unha canción que me engancha. Pásame tantas veces que decido nomeala a banda sonora desta tarde de domingo.
O tráfico é inmenso. Está a piques de chover. Dende o interior dos autobuses tamén se pode mirar. Roubarlle á xente que pasa un anaco da súa vida.
.
Escribo:
Atópome detrás dun autobús. Agardo a que o semáforo se poña en verde. Mantéñome ao volante…
.
El subíu ao autobús na primeira parada e sentou na parte traseira. Botou alento nas mans e fregounas como buscando calor.
(…)
Claro, eu todo iso non cheguei a velo. Naqueles momentos aínda non sabía da súa existencia.
(…)
O home está a piques de se erguer do asento para baixar do urbano e perderse na cidade; pero antes A OLLADA: un arrepío sóbelle polo pescozo.
(…)
El aínda non sabe que o que está a sentir non é un arrepío. Son eu mirándoo por detrás. Chantándolle os ollos na caluga.
(…)
Entón xira a cabeza. Mírame a través do vidro traseiro do autobús. Impáctame.
.
IMPACTO!!!
.
- Eu 1:
Claro que te impacta. ¡ Estarás contenta!. É o que levabas agardando todo o día. Dende que te ergueches pola mañá, desexabas que a túa mirada se cruzase coa do outro. Roubar a esencia do momento. És unha especie de insecto agardando zugar o sangue do antílope. SEN PIEDADE.
.
Escribo:
Xa está en verde e non reacciono. Os coches de atrás han comezar a tocar a bucina en segundos. Pero non podo mover un dedo. Quero gardar a ese home no meu maleteiro.
Quitarlle a mirada e agochala na pel da man. Soterrala baixo as pedras da praza máis fermosa da cidade. Nese espacio que divide o real co que xa non o é. No medio dos dous mundos. Como o oco que fan as éngoas ao estarricar as pernas. Papá estará orgulloso.
.
- Eu 1:
Outra vez a canción. Estase a converter na túa aliada. No leitmotiv da túa caza.
.
- Eu 1:
¿ Pero qué ocorre cando aquela ollada que querías roubar non entra no teu saco?.
Sentes que adelgazas ata o extremo. Perdes o contacto co exterior e comezas a buscar os porqués da negación.
.
- Eu 1:
Soa o despertador. Acendes a radio. Soa o teu bolero favorito. Algo forzado por ti mesma está a piques de pasar. Na palma da man gardas un debuxo. Non o ves pero mantense impoluto en ti. Non és unha autómata. Sabes con certeza a onde te dirixes e cal é o teu obxectivo.
.
- Eu 1:
Camiñas de volta á casa. Enfrontaraste de novo ao papel en branco.
Baleirarás nel todas as notas. Pero desta vez, prométeste a ti mesma que tentarás dar máis CORPO ás FRASES.
Un novo enfoque coa forma definitiva.
.
.
.

Antía Otero
www.agardandoagodot.blogspot.com

segunda-feira, julho 10, 2006

sexta-feira, junho 23, 2006

autopoética. yolanda castaño

O que interesa son os meus pasos. Coma un bosque de símbolos do que a miña ignorancia é significativa. Unha sorte de pálpitos que se lle entrega á miña man antes das horas. Unha condena que mece os meus insomnios. Pero é últimamente unha cerimonia mendiga, a máis pura. Que borrei todo asideiro, deitei, e non quero ser lista. Este é un labirinto de espellos encontrados e á orixinal xa non a recoñezo. Coma teatros concéntricos. Máis que a escura liña entre a que me quero nacer e a que se mata. Ou o que queda de exvoto nos meus velocinos. Así me convirto na larva do resto dos instintos. E non serve comprender. (A que non entendeu nada pero sentiuno todo). Porque a forma morreu. Que viva pois a forma. Recibe o soño da que te contempla oh contemplado. Dame palabras que aínda así aguilloen o meu cerne, o suxerido entre sombras, o que tira da intelixencia. Cando a beleza se desvista da beleza gozarás que xa só sexa. Só sexa. ...........Dame non cesar de desexar, aínda que atope. ............O tacto, o privilexio, as .......ganas de tirarse.
.
.
Yolanda Castaño
http://www.yolandacastano.com/

segunda-feira, junho 19, 2006

deixámonos levar fluidamente
ate o interior
adecuándonos á luz

terça-feira, junho 13, 2006

aurelino costa

vacas remoem nos regueiros
.
assim apascentam
e defecam (e fodem).
.
Nao haverá mais novilhos!
disse a mae
.
Na testa suspendeu a identidade por um letreiro que dizia:
anónimo.
.
e baloiçava...
.
.
.
Aurelino Costa
Na terra de Genoveva

ed. do buraco (2005)

terça-feira, maio 30, 2006

autopoética. Ana Cibeira

Por que os versos non chegan
............................................ó final
.
.
Non é unha elección no meu caso escribir versos e non contar historias.
Das narrativas, esquezo tódolos finais, como se comeza a construí-la casa impórtame pouco. É a propia casiña e realmente a vida que leva dentro - sempre imaxinada, pra cada un de nós distinta - o que me perde. O noso reto é facer da pel e tódolos latexos, expresión.
.
Interésame máis a causa de por que se quere abri-la boca, cal é o pulo que lle leva a cada un no día a día a intervir, e aos que escriben a usar o sangue como tinta, que calquera ficción fermosamente relatada.
.
A poesía, porque me achega directamente á vida. A través da estética empregada sei quen fala e coido que nada no mundo me interesa máis que ese poder ser por un intre outra mirada, outra voz - humana - ...aínda que pareza escura a miña condición.
.

.
Ana Cibeira, Maio 2006
www.anacibeira.blogspot.com

quarta-feira, maio 24, 2006

Grisèlide Rèal

non atopo a Grisèlide Rèal.
non se trata de prostitución literaria, senón dunha prostituta que escrebe, polo que non dou con ela por ningures.

segunda-feira, maio 08, 2006

lau siqueira

teia
.
.

então fui diluindo a loucura
ao compreender que a nascente
de tudo era um caos
.
urbano e diurno
.
aprendi a velejar pelas calçadas
como uma sombra entre sombras
.
sem inventar rastros
ousei vestir os sapatos da morte
e revelar-me ao círculo visceral
da existência
.
nem fui o
insano ou o decrépito humano
.
apenas despi a coragem e vivi
sem pele a lapidação da alma
.
.....................perdi o que
.....................não era essência
.
e agora
pleno de mim
não sei nem sou
.
.
lido en http://algaravaria.blogspot.com/

terça-feira, maio 02, 2006

Os Dias Da Criação Em Trás-Os-Montes

A Incomunidade e a Casa da Eira Longa organizam OS DIAS DA CRIAÇÃO nos dias 13 /14 de Maio de 2006 em Vilar, Boticas (Trás-os-Montes).Nesta iniciativa contamos com a presença diversificada de criadores galegos e transmontanos, nas distintas áreas da criação: Audiovisual, Escrita, Performance, Música, Pintura, Fotografia, Pensamento, Artesanato, Escultura.
Apesar de se tratar de um encontro de âmbito regional não há qualquer segregação relativamente à presença de criadores que fisicamente tenham nascido noutras paragens.
.
informações:+351. 960238922 (eira longa)
+351.965817337 (incomunidade)
.
http://incomunidade.blogspot.com/

domingo, abril 30, 2006

mamíferos

.
que é un director de empresa? alguén que quere obligarlle a vostede a traballar doce horas ao día polo precio de seis, que critica ao Estado e á Administración sen deixar de mendigar subvencións.
.
'Mamíferos'. Pierre Mérot

sexta-feira, abril 21, 2006

intensidez

intensidez. pendente
aínda
...
levo comigo un fragmento
.
en todos os lugares escuros
nas horas
nas intencións
.
as distancias son xa outra cousa
como se non tivesen existido nunca
amerxentes como un fatuo recordo
lonxe
.
vou recollendo os pedazos de min
que non serven e quédome en nada
.
nas oportunidades levo o cansazo
o desalento
tamén
noutros lugares
de máis sinxela descripción
.
deses dinche todo o proveito
agora
resta un compromiso
que levamos
ríxido
para medir as palabras

terça-feira, abril 18, 2006

alberto augusto miranda

leo arditura a m o r
.
.
Sitiado em necessidades
.
não rejeito o prepúcio
gosto de ir à janela
.
sem ser por condição.
.
cornudo: o real
não me é fiel.
.
Ao Amor Um Lugar Grande:
Não o meter em casa.

sábado, abril 08, 2006

enfío

Néctar
.
.
o abril das partículas cincentas
como a presenza do colibrí
na primeira das visitas
ás tres illas futuras
.
somos un único pobo mestizo
con aroma a figurante
.
abro uns beizos como brazos
e vibro sen dor
entre os cabelos arroupados polas miradas
de alfándega
.
son mercadoría de corpo nu
non misericordia
sobre verdades absolutas
.
penduro as palabras que vou deitando
sobre as partes ocultas de todos os corpos
sentindo as beirarrúas como fíos condutores
do verso
.
a estrada faise breve
na figuración dun adeus militante
xa a cincenta vai arrastrando o sangue
da súa virxindade
polo deserto de asfalto

quarta-feira, março 22, 2006

en venta

A permanencia do sempreadeus
.
.
.
Ando á procura da miña parte aliquota de sentimento, dun todo ausente.
.
Comercio cun sen dúbida nos ollos, a vivisección dun terra alén dividido en finas porcións nas que a vaca tamén ri.
.
E na figura hai un adeus, o sen dúbida dunha despedida figurante, un encher os ocos na defensa da contraintención, que son eu, ti, aquel que se oculta por tras do absurdo para non ser sinalado, a fermosa e doce cincenta feromónica. Unha contraintención que disimula o que demos en chamar maldades para autoconvencernos da verdade, desa que nós só sabemos, desa que sentimos perto mentres nos mergullamos soliños na mesma contraintención con forma de vaca morta, de estertor espasmódico, tamén figurante, tamén sen dúbida as coxas da doída cincenta, máis que feromónica, pervertida.
.
Neste texto dun verso só, dun poema tan só, dunha parte aliquota de estupidez entre todas as outras partes proporcionais e ponderadas, nesta verdade contraindicada, nesta soidade indicada sempre polo máis indicado, nesta figura paternal que nos di como habemos ser, na súa parte aliquota que tan ben compartimos, na autocensura que ela provoca, no soño, no verde que sentimos fóra, no fóra que nos sentimos ás veces e no dentro coa feromonía dun sempreadeus como flor nos beizos.
.
E sóltate, sóltate das mans para caer a gusto.
.
Na velocidade que nos proporciona sermos vítimas amordazadas sádicas como un alter ego da submisión, nela figuramos de pernas abertas ao mundo, de posturas innobres fronte á loxa do falo, para ir rematando, exterminando o cincento da feromona.
.
Do gusto por caer, collín a postura.
.
.
.
máis información no dorso

sexta-feira, março 17, 2006

reflexión:
.
hai algún tempo, estaba inmerso en tantas organizacións que perdín a miña identidade en favor da de 'membro de...'.
hoxen en día continúo a ser o mesmo 'membro de...' pero porque penso co carallo.

Arquivo do blog